ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ

Ο ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΑ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ







Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2022

Tractatus

 Wittgenstein. Ludwig. Österreicher. Philosoph. Vorher war er alles mögliche. 

Wenn ihr mehr über ihn lernen wollt, hier ist die LW Gesellschaft bzw auf Englisch, die ALWS, Austrian LW Society. Hier ist der schweizerische Aspekt und hier ist eine ausführliche Interpretation von Philomag (empfehlenswerte Zeitschrift/Magazin).

Ein einziges Werk in seinem Leben veröffentlicht. Das Werk hieß Tractatus logico-philosophicus und wurde vom Autor selbst in späteren Zeit heftig kritisiert.

Eine Falle für jeden unbedarften Leser (mich!). Man kann die durchnummerierten Sätze lesen, man kennt die Wörter und kann sie durchaus verstehen. Es ist bloß die Einbildung, die Illusion, die Selbstüberschätzung und die Unterschätzung der Limitationen der Sprache. 

Für den Hintergrund des Tractatus, muss man erst eine kurze Biografie des Ludwigs lesen. Wo und unter welchen Bedingungen er geboren wurde, was studierte er, wo er sich beschäftigte, mit welchen "Peers" er die ersten Lebenserfahrungen hatte und alle diese kleine Details, die einen Philosoph bzw einen wichtigen Menschen erschaffen.

Bertrand Russell und ein Paar Jahre früher Gottlob Frege, beide Mathematiker und Begründer der Logikphilosophie und vielleicht der analytischen Philosophie, beeinflussten dermaßen seine Denkweise, er könnte sich als der neue William von Ockham vorstellen. Wer Interesse daran hätte, sollte eine kurze-allerdings prägnante-Veröffentlichung vom Frege "Über Sinn und Bedeutung" (Jahr 1892) lesen. Laut Wikipedia "....Die Abhandlung zählt zu den zentralen Texten der Sprachphilosophie und der linguistischen Semantik."

Zitaten oder Thesen? 

Der Text vom Tractatus (alles in allem 33 Seiten!) ist so extrem hochkondensiert, dass es weh tut. Wittgenstein greift jede seiner Gedanken und verwandelte sie zu etwas Kompaktes, etwas so massiv Solides, wie Steinklötze im Ozean der (Un)Logik. Das sind Sätze, pure und reine Sätze, Subjekt-Verb-Objekt. Passagen, die mit ihrer gewaltigen Direktheit, faszinieren und gleichzeitig alles offen lassen.

Ganz im Gegenteil zu den Zitaten, die bekannten, kompakten und kurzen "Weisheitsperlen", sind Wittgensteins Sätze, die Thesen seiner Welt. Oder die Raketen, die unmittelbar in die schwarzen Löcher seines Universums schleudern. Thesen der Welt des Falles, weil....so der erste Satz, "die Welt ist alles, was der Fall ist".

 Zuvor sprach ich von Einbildung, dennoch belangte seine Stellungnahme die eigene Arroganz an, er habe damit alle philosophischen Problemen gelöst. 

"Die Welt ist die Gesamtkeit der Tatsache und nicht der Dinge", sagt er aus. Ansichtssache! Klaro!

Und folgend: "das logische Bild der Tatsachen ist der Gedanke." "Was das Bild darstellt ist seinen Sinn"

Die einfachen Begriffe nehmen im Ludwigs Mund eine besondere, wohl wissend-gestörte Form. Zum Beispiel, .....betont er

"Der Gedanke ist der sinnvolle Satz. Die Gesamtheit der Sätze ist die Sprache.  Es ist menschenunmöglich, die Sprachlogik aus ihr unmittelbar zu entnehmen. Die Sprache verkleidet den Gedanken". 

Oder "der Satz ist ein Bild und ein Modell der Wirklichkeit". 

Er vertritt somit eine Theorie, dass die Sprache die-oder besser-EineWirklichkeit darstellt, die im 1:1 Verhältnis sein können. Mit ein bisschen Hilfe von Hr. Siegfried König und selbstverständlich vom Internet und seinen Experten, that is With a little help from my friends, konnte ich das Bestehen und Nichtbestehen von Sachverhalten so gut wie möglich zu verfolgen. 

Besonders repräsentativ (und in meinen Augen klar und unmissverständlich) ist der Teil mit der Metapher der Musik.

"Die Grammophonplatte, der musikalische Gedanke, die Notenschrift, die Schallwellen, stehen alle in jener abbildenden internen Beziehung zueinander, die zwischen Sprache und Welt besteht."

" Daß es eine allgemeine Regel gibt, durch die der Musiker aus der Partitur die Symphonie entnehmen kann, durch welche man aus der Linie auf der Grammophonplatte die Symphonie und nach der ersten Regel wieder die Partitur ableiten kann, darin besteht eben die innere Ähnlichkeit dieser scheinbar so ganz verschiedenen Gebilde. Und jene Regel ist das Gesetz der Projektion, welches die Symphonie in die Notensprache projiziert. Sie ist die Regel der Übersetzung der Notensprache in die Sprache der Grammophonplatte.

Wie ein sternklarer Himmel! Und noch interessanter, sein Statement über den Ursprung der (schriftlichen) Sprache.

4.015 Die Möglichkeit aller Gleichnisse, der ganzen Bildhaftigkeit unserer Ausdrucksweise, ruht in der Logik der Abbildung.

4.016 Um das Wesen des Satzes zu verstehen, denken wir an die Hieroglyphenschrift, welche die Tatsachen die sie beschreibt abbildet.

Und aus ihr wurde die Buchstabenschrift, ohne das Wesentliche der Abbildung zu verlieren.

Ich hätte es vor, einen Post irgendwann zu schreiben, über die Sprachlogik und Sprachentwicklung, aber erstens es muss auf griechisch sein und zweitens es ist mehr Linguistik/Fakten und Geschichte der indoeuropaischen Sprachen und weniger Kulturphilosophie und Erklärung der Abbildung der Sprachen.

Zurück zum Wittgenstein und seinen Begrenzungen. "Die Grenzen meiner Sprache bedeuten die Grenzen meiner Welt"

Er besteht darauf, der Bereich von Kunst, Ethik, Religion und von allen innerpsychischen Prozessen gehört zum Mystischen. Ein wichtiger Bestandteil, der einen hohen Stellenwert besitzt, darüber kann man allerdings durch Wissenschaft nix aussagen. Man kann über Ethik nicht reden, so Wittgenstein, man muss die vollziehen.

Was er zum Ausdruck bringt, ist die Unordnung oder zumindest die fehlende a priori Ordnung der Dinge. 

Und ungefähr 20 Jahre vor Sartre legt es fest:

"...Zu einer Antwort, die man nicht aussprechen kann, kann man auch die Frage nicht aussprechen. Das Rätsel gibt es nicht. Wenn sich eine Frage überhaupt stellen läßt, so kann sie auch beantwortet werden..."

Abschließend (und für mich der Abglanz seines bewussten Umgangs mit seiner Pracht) findet sich der Tipp mit all diesen Sätzen. Sie seien bloß die Leiter, ihretwegen sieht man die Welt herab, daraufhin muss man die Leiter wegwerfen, aber nachdem er auf ihr hinaufgestiegen ist.

"Er muß dies Sätze überwinden, dann sieht er die Welt richtig."

Finale: (egal was jeder von uns aus Wittgenstein rausnimmt)

 Wovon man nicht sprechen kann, darüber muß man schweigen.

Endet.

Θετικός

 Τα έλεγα και το 2019, με άλλο τρόπο. Από τη θετική πλευρά, εδώ.

Δε θυμάμαι πότε σταμάτησα να είμαι ένας θετικός άνθρωπος, με θετική στάση στη ζωή και στα πράγματα. Ακόμα κι όταν διάβαζα τους νόμους του Μέρφι, το έκανα για να τα ξορκίζω. Οι αναποδιές που μου τύγχαιναν ήταν πάντα για καλό, ή έτσι τις έβλεπα. Είχα εκείνο το γελαστό, ηλίθιο θες, αφελές θες, βλέμμα και πνεύμα. Όλα, έλεγα, θα γυρίσουν προς το καλό. Κάτι υπάρχει, έλεγα ο ανίδεος, και βλέπει. Κάτι υπολογίζεται και τα στρώνει όπως τα αισθάνεται κανείς. Κι ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Κι ότι αν δεν πάνε καλά, τότε δε θα είναι το τέλος.

Τι κλισέ! Κι έτσι κάπως, (πότε ακριβώς;) γύρισε η μπάλα! Γκέλα! Δοκάρι κι έξω! 

Όλα αρνητικά, συναισθήματα, καταστάσεις, εμπειρίες. Ακόμα και τα τεστ μου όλα αυτά τα χρόνια, όλα αρνητικά. 

Μέχρι σήμερα! Δευτέρα 08.02.2022. Βγήκα θετικός. Ξανά, αλλά είναι η πρώτη φορά. Πρώτα το επίσημο τεστ αντιγόνου δηλαδή, το pCR το περιμένω να βγει, μαζί με το CT. 

Θετικός! Το ήξερα, το ήξερα ότι κάποτε θα θετικοποιηθώ, θα μου βγει κάτι θετικό από μέσα μου, από βαθειά. Όλο μου το είναι το αισθανόταν, έλεγα " δεν μπορεί, κάπου θα πρέπει να βγει αυτό το συν, αυτό το πρόσημο". 

Και βγήκε! Βγήκε βέβαια με τρελό πονοκέφαλο. Κι όταν λέμε πονοκέφαλο, εννοούμε σαν υπαραχνοειδή αιμορραγία, σαν να φας μια ροπαλιά/γκλομπια στο κεφάλι (ή την πόρτα, που θα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν!), σαν να πάει να εκραγεί, σαν μηνιγγίτιδα, σαν όγκος, σαν Alien που πάει να βγει από τα κροταφικα οστά. Γέννα! Το ορκίζομαι, χωρίς να ξέρω πώς είναι! Γέννα, από το κεφάλι μου! Σαν την Αθήνα από το κεφάλι του Δία! Βέβαια δεν είχα κάναν Ήφαιστο πρόχειρο να μου ρίξει μια με το σφυρί, να σταματήσουν οι πόνοι, πήρα ιμπουπροφενη. Και παίρνω ακόμη δηλαδή!

Αυτά είναι! Δε σου άρεσε που ήσουν αρνητικός, σωστός, μεμψιμοιρος, γκρίνιας, γαμωτος. Ήθελες να είσαι θετικός! Παρ'τα τώρα μαλακα! Και να δούμε, μην έχουμε και καμιά επίπτωση/συνέπεια/επιπλοκή. Εκεί να δεις θετικές εξελίξεις. Χαρές κι εμβολές! 

Θετικός και σκατά! Το στομάχι μου, το έντερο, όλο το γαστρεντερικό πονούσε. Το Σάββατο βράδυ έπαθα πλάκα, γιατί δεν είχα εδώ και 12 χρόνια περίπου, ξανανιώσει πόνο στο ιδίως επιγάστριο, που λένε. Όταν με έπιασε, θυμήθηκα τους τύπους με έμφραγμα κατώτερου τοιχώματος, που έλεγαν "μάλλον κάτι έφαγα και με πείραξε, το στομάχι μου και τέτοια" και τους έκανες καρδιογράφημα και νααααα οι ανασπάσεις!! Λέω, λες ρε βλάκα να παθαίνεις έμφραγμα και να μην το καταλαβαίνεις;;; Τελοις πάντων, πήρα κάτι αντιοξινα και μετά μια παντοπραζολη. Πέρασε! 

Μετά ήρθαν οι κομαρες, το συγκρυο, χωρίς να ανεβάζω πυρετό, μάλλον λόγω ιμπουπροφενης; Να τρέμω ολόκληρος, σαν ψάρι έξω από το νερό. Την επόμενη μέρα, βραχνιασμα, μπούκωμα. Και φυσικά διάρροιες, δε γινόταν να μη λείψουν! 

Θετικός. Και σκέψου να μην είχα κι αντισώματα! Βέβαια είναι η βλακεία, ότι έκανα μάλλον πολύ νωρίς το Boost, από το Σεπτέμβρη. Ίσως να μην ήταν τόσο γρήγορα τα Τ- 4 και 8. 

Τώρα καραντίνα. Και μπλογκ. Και διάβασμα. Και καυγάδες. Και τηλεόραση. Και ο,τι ανήκει δηλαδή σε όλες αυτές τις περιπτώσεις. Τόσα δισεκατομμύρια το έζησαν, εγώ γιατί όχι; Μαθαίνεις και τον εαυτό σου καλύτερα, όπως και τους άλλους, πχ το αφεντικό μου. Πώς αντιδρά ο καθένας σε τέτοιες συνθήκες. Καταλαβαίνεις ότι το να είσαι θετικός, δεν είναι de facto μια στάση που θα συνεπάγεται καλή εξέλιξη. Είναι ας πούμε μια στάση, περιμένεις, έρχεται το S-Bahn, ανεβαίνεις. Αλλά δεν ξέρεις πού θα σε πάει. Κι εύχεσαι τυφλά να πάει σε ευχάριστο προορισμό, αλλά μπορεί να σε βγάλει και στα βράχια, στα εγκεφαλικά και στα εμφράγματα. Στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Πού είναι το θετικό; 

Ίσως είναι εκείνη η αλήθεια του Μέρφυ. "Όταν τα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά, αλλά δεν πάνε, θα αποδειχτεί στο τέλος ότι θα ήταν καλύτερα να είχαν πάει"

Αν θα μπορούσες να είσαι ένας αρνητικά προδιατεθειμένος άνθρωπος αλλά βγήκες θετικός, θα αποδειχτεί εκ των υστέρων ότι θα ήταν καλύτερα να είχες μείνει ένας αρνητικός, μεμψιμοιρος, γκρίνιας, γαμώτος.

Αυτά.

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2022

Weather Report in Offenbach 1978

 Για φανατικούς του είδους και του Συγκροτήματος. 

Η συγκεκριμένη συναυλία είναι μυθική, 28 Σεπτέμβρη 1978.  Μέχρι το 2006 δεν είχε βγει στην κυκλοφορία. Βγήκε από μια εταιρεία, δε θυμάμαι ποια, με την αφορμή του θανάτου του Jawinul. Πρωτοαποτυπώθηκε σε βίντεο VHS, αλλά μετά σε DVD, ως live κέρδισε και βραβείο Grammy, νομίζω. 

Οι τύποι είναι στο απόγειο των δεξιοτήτων τους, ορεξατοι, απογειώνονται. Πού; Στο Οφφενμπαχ!!! Άκου να όψεστε!! Το 1978. Στο Rockpalast, Stadthalle, Οφφενμπαχ δυτικής Γερμανίας. Από την αντιπροσωπεία της Τογιότα δηλαδή, δεξιά στη Waldstraße, λίγο πριν την ελληνική εκκλησία των Αγίων Πάντων. Όπως περνάς το Burger King. 

O Ζαβινουλ με το σκουφάκι το πολύχρωμο, εμπνευσμένος, χαλαρός από το black Market στην αρχή, μέχρι την τρελή εισαγωγή στο the pursuit of the Woman with the feathered hat. Ο Wayne Shorter αψεγάδιαστος, ατάραχος, σχεδόν ζεν, με στωικότητα και απόλυτη αυτοσυγκέντρωση. Από το τενόρο σαξόφωνο, μέχρι το σοπράνο και τις ανατολικές διευθύνσεις στις νότες του.

Για τον Τζάκο, τι να πούμε; Δεν έχει λόγια! River People, Teen Town, ως το Birdland. Θεός! Κάθε νότα, κάθε δάκτυλο, κάθε σλαπ, ζυγισμένο, με ακρίβεια χιλιοστού, τα ακορντα του, τα στακατο του. Και σε άταστο, παρακαλώ! Μελωδία, να σου τρέχουν τα σάλια! Και Σοουμαν! Εκεί που ακουμπά το μπάσο στο έδαφος και παίζει από πάνω!! Ανατριχιλας! Χέντριξ του μπάσου και βάλε! Το κοινό φυσικά παραληρεί, δε συζητάμε! 

Βεβαια, αυτός που με εξέπληξε ήταν ο ντράμερ. Δε τον ήξερα κιόλας. Erskine, δεν έπαιζε αυτός στο δίσκο, ο Acuna ήταν. Αλλά πρέπει να ήταν ο tour session drummer. Και πολύ καλός, εκρηκτικός αλλά εξαιρετικά φανκι/γκρουβι, δοσμένος στο φρισταιλ του Ζαβινουλ.

Α, εδώ ξέχασα να αναφέρω ότι εγώ δεν είμαι κάνας τρελός φαν του συγκροτήματος, ούτε καν σκληροπυρηνικός. Απλά το 91 ο Χάρης μου είπε στο Βερολίνο, μέσα στο WOM, "να ένας δίσκος μικρέ, πάρε να ακούσεις". Και με έβαλε κι αγόρασα το Heavy Weather . Σίγουρα θα πέρασαν 5-10 χρόνια, μέχρι να καταλάβω τι διαμάντι ήταν αυτό! Άκουγα και ξανακουγα, πέρα όμως από το Μπερντλαντ, δυσκολεύτηκα να αφομοιώσω τους ήχους τους. Αλλά νομίζω ακούγοντας παράλληλα Return to Forever, Mahavishnu Orchestra και Hancock, κάπως τα συνδύασα κι έβγαλα τον ήχο και το χρώμα τους, τα άπλωσα που λένε και στο χαρτί,με τη βοήθεια φυσικά του Χάρη, και είδα κάπως το φως το αληθινό! 

Είχαν και πολύ τρελή πορεία και ιστορία, με το Βιτους ξεκίνησαν, μάλωσαν, άλλαξαν δεκάδες ονόματα, φύγε -συ, έλα -συ, σαν τον Άντερσον και τους Τουλ. Τέλος πάντων, έγραψαν την ιστορία τους. 

Το βίντεο είναι εκπληκτικό, το κοινό συμμετέχει, οι παίχτες τα δίνουν, τα σπάνε. 

Είναι για βραδιά με ουίσκι και ... μοναξιά. Όχι γυναικόπαιδα! 

Καλή ακρόαση. Από καρδιάς.



Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2022

Ταινίες και σειρές στο Νετφλιξ που μου άρεσαν (αρκετά έως πολύ)

Θα τις αναφέρω μόνο ονομαστικά και τίποτα άλλο. Κι όποιος θέλει, ας δει μόνος του.

Ταινίες:

The Meyerowitz Stories (new and selected)

Manchester by the Sea

Velvet Buzzsaw

La viel en Rose

Goodbye Lenin

Ein Hologramm für den König

Carrie Pilby

The midnight Sky

Don't look up

The Ballade of Buster Scruggs

The Irishman

The power of the dog

The good Liar

The two Popes

Joker

News of the world (Neues aus der Welt)

Das weiße Band


Σειρές, Μίνι ή και περισσότερες από μία σαιζόν.

Tannbach Schicksal eines Dorfes

Squid Game

Pretend it's a City

Dead to me

How to sell drugs online

The Last dance

Messiah

Unsere wunderbaren Jahre

The Kaminski Method

Damengambit (Queens Gambit)

Dark

Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2022

Τα ανοίγματα

 Ένα περίεργο πράγμα. Διαβάζω στα αγγλικά και στα γερμανικά τα βιβλία θεωρίας στο σκάκι και μου έρχονται μονίμως στο μυαλό οι ελληνικές λέξεις. 

Όπως ισχύει και παντού, αν δεν έχεις το φυσικό ταλέντο, θέλει πολύ διάβασμα και συνεχές, πολύ παίξιμο, μέχρι να καταλαβαίνεις γιατί πράγμα μιλάμε. 

Οι τρόποι ανάπτυξης είναι πολλοί και σχετικά εύκολα απομνημονευσιμοι, για κάποιον με φρέσκο μυαλό. Προσωπικά, έχω κολλήσει στα ανοίγματα. Διαβάζω ότι αυτά καθορίζουν σχεδόν >50% του αποτελέσματος, ότι από κει μπαίνουν όλες οι βάσεις για την κατεύθυνση που θα πάρει το μεσαίο παιχνίδι, εκεί προς το τέλος του, λίγο πριν βγουν τα μαχαίρια για το Endspiel.

Άρα κάθομαι κι αραδιαζω, από το σκωτσέζικο, το ιταλικό, της Βιέννης, ινδική άμυνα, Ruy Lopez, άμυνα του Philidor. Μου αρέσει πολύ η σικελική άμυνα, είτε με την παραλλαγή Najdorf είτε (λιγότερο) με την με μορφή Levenfish. Λέω λιγότερο γιατί έχει κάτι παράξενο εκείνο το a6. Είναι για να απελευθερώσει τον αξιωματικό ή να δώσει αντιπερισπασμό και σε δεύτερο χρόνο να ενισχύσει (να προστατεύσει) τον ίππο της βασίλισσας; 

Το σύστημα του Λονδίνου, το φτάνω μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν το "πιάνω" στη σύλληψη του. Είναι άνθρωποι που ορκίζονται σ'αυτό, το τηρούν απαρέγκλιτα και λένε ότι κερδίζουν πάντα. O Magnus Carlsen ας πούμε. Εισάγει και πρωτοτυπίες. Εγώ "βλέπω" πχ γιατί η ινδική άμυνα είναι καλή απάντηση των μαύρων με το άνοιγμα στον αξιωματικό στο g7. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο γαμάτο το "πρώιμο" c5. Ο λευκός μπορεί πάντα να ανοίξει καλύτερα τις γραμμές, παρόλο που έχει εγκλωβισμένους τους αξιωματικούς του. Ίσως είναι αυτό το φιανκέτο, που δεν το θυμάμαι να το έπαιζα και πότε καλά, παρόλο που ήταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθα στο κατηχητικό στον Άγιο Φώτιο. (Ναι, ήμουν και παιδί του κατηχητικού,αμ πώς; Με πινγκ πονγκ και σκάκι και Ιερουσαλήμ-Ιεριχώ. Μη βλέπεις πώς κατάντησε η ιστορία!). 

Τέλος πάντων, ξεφύγαμε πάλι!

Επίσης τα γκαμπί. Του βασιλιά (που δεν παίζεται πλέον), της βασίλισσας. Αν απαντιεται, καλώς. Αν το αρνείται όμως κανείς, τότε ή βρίσκεσαι στη σλαβική άμυνα με ανταλλαγή ή χάνεσαι στο ηττοπαθές Doppelbauer. Φυσικά δεν είναι κανένα σοβαρό πρόβλημα, κυρίως των αρχαρίων σκέψεις. Σκέψεις σαν το ναπολεοντειο άνοιγμα ή τον περίπατο της βασίλισσας δεν κάνω πλέον. Κάτι μάθαμε!

Έχω έναν κανόνα που βρήκα στο YouTube. Είναι βέβαια λίγο τυφλοσουρτης, αλλά υπάρχει πολλή θεωρία από πίσω του. Για αρχή, πολλούς θα τους βοηθήσει.


Επίσης προτείνω και το Secrets of practical Chess, του John Nunn. Εκεί βρήκα ένα καταπληκτικό Motto, ένα ακρωνύμιο. 

DAUT: If in doubt, "Don't Analyse Unnecessary Tactics". Γενικά εξηγεί το πώς η τακτική ανάλυση είναι επιρρεπής σε σφάλματα. Και πόσο πιο γρήγορο κι αξιόπιστο είναι να βασίζεται κάνεις σε καθαρά τοπογραφικά πλεονεκτήματα. 

Κι εδώ, όσον αφορά τα ανοίγματα, λέει και προτείνει ξεκάθαρα να αποφύγουμε τον πειρασμό να διαλέξουμε ασυνήθεις κινήσεις, γιατί δε χρειάζονται και πολύ μελέτη. Να επιμείνουμε, λέει, στις παραδοσιακές συνταγές,ακριβώς γιατί δεν είναι απλά καλές, αλλά γιατί είναι τόσο πολυδουλεμενες και συμπαγή συμπλέγματα κινήσεων και σχεδιασμών, που ακριβώς γι'αυτό το λόγο σου δίνουν την ελευθερία που χρειάζεσαι να επανελεγχεις τυχόν αποκλίσεις από τον αντίπαλο. Κλασικό παράδειγμα είναι η άμυνα του  Chigorin (κι όχι του Morphy, οπως ξέρω εγώ) στο κλειστό Ruy Lopez.  Όπου ο λευκός χρειάζεται μια γραμμή αντικατάστασης, χωρίς πανικό. 

Αλλά γιατί να γράφω παραπάνω, αφού τα έχουν πει όλα οι GMs? Είναι και οι ταινίες στο Νετφλιξ, μας ξύπνησαν παιδικές μνήμες. Ζημιά! Κι όχι τίποτα άλλο, δε θα βγούμε και σε κάνα τουρνουά. Πατ'απάν! 



Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2022

Το μουστάκι μου

Είπα να αφήσω μουστάκι. Δεν ξέρω πώς το αποφάσισα. Προέκυψε κάπως.

Το πρώτο που (ξανα)είδα στον καθρέφτη ήταν ο Σάκης.

Στα καλά του. Μου θύμισε πολλές σκηνές μαζί του. Πατέρας. Κι αυτός κι εγώ. Ταχαμ αντριλα, ταχαμ πατριαρχική εξουσία.Ταχαμ τα έχουμε όλα υπό έλεγχο. 

Σκατα να φάμε, κι αυτός κι εγώ! Αλλά το μουστάκι μου αρέσει. Και λίγο λίγο θα το συνηθίσω. Είναι και μαύρο σαν κατράμι, νεανικό μουστάκι, μυσταξ, μυστακιον! 

Τώρα που το θυμήθηκα, αγαπημένες ατάκες: 


Και τι δε μου θυμίζουν τα μουστάκια! Θείους, ξαδέλφια, συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Μια ενηλικίωση γεμάτη μουστάκια. Βαρειά, Παχειά, πασοκτσιδικα. Είχα τη θεωρία τότε, ότι βγαίνοντας από τη μεταπολίτευση, για τους άντρες κυρίως, υπήρχαν τα σινιάλα, τα σημεία που έδειχνε ποιος ήσουν, από πού ερχόσουν και το δήλωνες. 

Αν ήθελες να δηλώνεις κόντρα στο καθεστώς, στο καθώς πρέπει, στη συντήρηση,  έπρεπε να αφήσεις τρίχα. Ότι δε σε νοιάζει να έχεις καλοξυρισμενο πρόσωπο και Clean Cut Face. Ότι εσύ νοιάζεσαι για αλλά πράγματα, πιο πνευματικά, ανώτερα από τα ταπεινά της ξυριστικης. 

Αν είχες πιο κομμουνιστικά/μαρξιστικά/λενινιστικα ένστικτα, εννοείται ότι ήσουν για το μούσι. Μούσι του Βελουχιώτη, το μούσι το αντάρτικο, από φαρδεια γενειάδα έως το μούσι του Φιντέλ Κάστρο ή το μουσάκι του Γκεβάρα.

Αν θεωρούσες εαυτόν στα πιο κεντρώα/προοδευτικά/σοσιαλιστικά ρεύματα, αλλά έπρεπε να δηλώνεις και το ανατολικό-μεσογειακο σου παρελθόν, τότε δεν έμενε άλλη λύση από το μουστάκι. Το '80 το μάθαμε ως το μουστάκι του πρασινοφρουρού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαν και άλλοι πολιτικοί χώροι το δικαίωμα να οικειοποιηθούν το τρίχωμα του άνω χείλους.  Εμένα μου θυμίζει Κούρδο-τουρκο-αραβο-ασιατική φλέβα ή DNA. 

Και βλέποντας με δηλαδή στη Γερμανία, το είδος του μουστακιού μου, παραπέμπει απευθείας -λενε εδώ- σε türkischer Gemüsehändler-, Τούρκος μανάβης. 

Η συμβία επειδή δεν τη βολεύει, θέλει να το γυρίζει σαν από Γάλλο φούρναρη, εκείνους με τον μπερέ, των Βάσκων. 

Μου παρήγγειλε κι έναν δηλαδή, για να το φοράω, μην της θυμίζω τον Ιμπραήμ Τατλισες! Gözleri boncuk mavi, bir gördüm asik oldum, να πούμε. Άσε που κάναμε και καυγά, που με αποκάλεσε Τούρκο, "κατά 70-80%" είπε, και με έκανε Τούρκο και της είπα ότι κι αυτή έχει 30-40% ναζί γονίδια. Αλλά εντάξει, μετά τα βρήκαμε. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει. Ας με λέει και Ζώρζ Μουστακί, δεν πειράζει!

Τι λέγαμε; Ναι, μουστάκια. Θα τρώγαμε τα μουστάκια μας δηλαδή κι επειδή αυτή δεν είχε (όχι πολύ τέλος πάντων) ότι θα τρώγαμε από το δικό μου, θα 'ταν. 

Μια συνάδελφος στη δουλειά μου είπε της θυμίζω τον μπάτσο από τα Narcos, τη σειρά του Netflix, με τον Εσκομπάρ και τα κολομβιανά καρτέλ.  

Έμαθα και να το περιποιούμαι δηλαδή. Με ειδικό εξάρτημα στην ξυριστικη, με ειδικούς αφρούς. Είναι και θέμα υγιεινής, τι διάολο; Άσε να λένε οι άλλοι "καλά, με τρίχες ασχολείσαι;" Εδώ είναι ολόκληρος πολιτισμός, από φιλοσόφους και μουσικούς, μέχρι προαγωγούς και πρωθυπουργούς. 39 βαρβατοι συνιστούν μουστάκι, αυτοί ξέρουν!

Τι; Επειδή λένε/λέγανε παλιά, το '80, κάποιοι πικραμένοι δεξιοί, ότι το μουστάκι είναι ο φερετζές του πουστη; Κομπλεξαρες ατριχοι! Είναι σαν τις γυναίκες που λένε ότι δεν τους αρέσει, για να σου τη λένε μετά οι κολλητοί, "μαλακα, αυτή μέχρι και το μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις". 

Μουστάκι είχε κι ο ο Φρεντυς ο Μερκιουρυς και ήταν μια χαρά ..... Τέλος πάντων, ήταν ό,τι ήταν και μαγκιά του! Κι ο Αστερίξ είχε μουστακα, κι ο Κολοκοτρώνης και όλοι οι μάγκες του ρεμπέτικου. Πώς θα γίνει; Όχι που θα μας πεις και βλάχους ή τσοπάνηδες, για ένα μουστάκι. Είπε κανείς βλάχο τον Νταλί; Είπε κανείς βλάχο τον Lemmy των Motorhead; 

Λοιπόν όσο βασταω, θα το έχω. Γούστο και καμάρι μου. Πέρασαν σχεδόν 50 χρόνια για να αποφασίσω να αφήσω μουστάκι, τώρα θα κωλωσουμε στην αισθητική και στα "σου-παει-δε-σου-παει". Αεί σιχτιρ κι αμάν αμάν!

Καληνύχτα.








 

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2022

Έχω να γράψω, θέλω να γράψω, πότε;

 Πρώτη ανάρτηση του 2022. Σχεδόν. Διότι η τελευταία ανάρτηση του 2021, γράφτηκε ουσιαστικά τον επόμενο χρόνο, με αναφορά στον προηγούμενο. Φλασμπακς. Παθαίνω συχνά τέτοια!

Στη δουλειά μου, προσπαθώντας να δω το χρονικό προσανατολισμό ενός ανθρώπου, το ρώτησα σε ποιο χρόνο είμαστε: μου είπε με φυσικό τρόπο,γιατί ρωτάς;στο 2020!          Του απάντησα, κι εγώ εκεί έμεινα νομίζω, μαζί με αρκετά εκατομμύρια (ή και δισεκατομμύρια) ανθρώπων. Ίσως για μένα βέβαια το 2012 είναι η χρονιά που σταμάτησα. Έκτοτε ζω το παράλληλο σύμπαν. 

Ας πούμε λοιπόν ότι είμαστε ξανά στο 2020. Ή στο 2012. 

Τι θα έλεγα για τον καινούριο χρόνο; Τι να περιμένω; Ποιες θα ήταν οι αποφάσεις, τα new years resolutions, Neujahrsvorsätze ?

Ούτε ξέρω!! Ούτε θέλω να ξέρω! Ό,τι έρθει πλέον, ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει. Με βάση αυτά που έζησα τον ένα, ενάμισι, ή δύο χρόνια, δε νομίζω ότι υπάρχει πολυτέλεια για σχέδια επαγγελματικά ή κοινωνικά ή οποιασδήποτε φύσης. 

Ούτε να ονειρευτώ μπορώ πλέον, ξύπνιος δηλαδή. Γιατί στον ύπνο μου εννοείται ότι βλέπω πολλούς από τους ανθρώπους που πέθαναν στην εντατική. Και μου μιλάνε. Αλλά όνειρα κανονικά, για το μέλλον, για τα αγοράκια μου, για τη μέρα που θα βγω στη σύνταξη, που λένε, τίποτα! Ίσως καμιά φορά θα ήθελα να με φανταστώ σε μια θάλασσα, σε μια παραλία, αλλά αυτό είναι επιθυμία κι όχι όνειρο. Όνειρα τέλος! 

Μου αρέσει ακόμα να μιλάω, να γράφω. Κι έχω να γράψω νομίζω. Με βοηθάει το να τα δω γραμμένα, αυτά που σκέφτομαι. Διαβάζω βέβαια λιγότερο, πιο πολύ αποσπασματικά. Αλλά σαν να μπαίνει ένα χάος στην οργανωμένη σκέψη μου, που με βοηθάει. Μου δείχνει πόσο ωραία αποσυναρμολογημένη μπορεί να είναι η διανοητική λειτουργία (μου), από τα σαλόνια της φιλοσοφίας και της σκακιστικής θεωρίας, των γλωσσών, της ορχήστρας και του ευρωπαϊκού Modus Operandi, έως τα λιμάνια της λαϊκής καταγωγής και των αντιλήψεων, τα "κολλήματα" και τα κόμπλεξ μου, το κυμπαρλικι και τη μαγκιά της "δια-της-πλαγίας". 

Δεν ξέρω αν έφτασα κάπου και τέλος, δεν ξέρω αν θα κρατήσει όλο αυτό. Γενικά μιλώντας, επαγγελματικά και κοινωνικά, ατομικά και οικογενειακά, όλα αυτά που ήρθαν, όπως ήρθαν, έτσι και θα φύγουν. 

Το ζήτημα είναι πώς θα φύγουν. Θα φύγουν με μένα η χωρίς εμένα; Θα φύγω ή θα αναχωρήσω; Φευγιό ή περπάτητά; Ελλάδα ή Γερμανία; Ή αλλού;

Αυτές είναι οι απορίες μου για τα επόμενα χρόνια. Ούτε όνειρα, ούτε σκέψεις για το νέο χρόνο, ούτε τίποτα. Ίσως και αν θα μπορώ να εκφράζομαι, να γράφω, να μιλάω, να παίζω μουσική και να τραγουδαω. 

Δεν υπάρχουν ευχές. Οι ευχές είναι για τους πιστούς. Εγώ σταμάτησα να πιστεύω. Χρόνια πλέον. Όχι μόνο σε θρησκείες ή ιδεολογίες, αλλά και στον Άνθρωπο, σε μένα και σε σένα.

 Όπως με καταλαβαίνω, διαβάζοντας με, θα έχει πολλή αισιοδοξία η νέα φάση.