Weather Report in Offenbach 1978

 Για φανατικούς του είδους και του Συγκροτήματος. 

Η συγκεκριμένη συναυλία είναι μυθική, 28 Σεπτέμβρη 1978.  Μέχρι το 2006 δεν είχε βγει στην κυκλοφορία. Βγήκε από μια εταιρεία, δε θυμάμαι ποια, με την αφορμή του θανάτου του Jawinul. Πρωτοαποτυπώθηκε σε βίντεο VHS, αλλά μετά σε DVD, ως live κέρδισε και βραβείο Grammy, νομίζω. 

Οι τύποι είναι στο απόγειο των δεξιοτήτων τους, ορεξατοι, απογειώνονται. Πού; Στο Οφφενμπαχ!!! Άκου να όψεστε!! Το 1978. Στο Rockpalast, Stadthalle, Οφφενμπαχ δυτικής Γερμανίας. Από την αντιπροσωπεία της Τογιότα δηλαδή, δεξιά στη Waldstraße, λίγο πριν την ελληνική εκκλησία των Αγίων Πάντων. Όπως περνάς το Burger King. 

O Ζαβινουλ με το σκουφάκι το πολύχρωμο, εμπνευσμένος, χαλαρός από το black Market στην αρχή, μέχρι την τρελή εισαγωγή στο the pursuit of the Woman with the feathered hat. Ο Wayne Shorter αψεγάδιαστος, ατάραχος, σχεδόν ζεν, με στωικότητα και απόλυτη αυτοσυγκέντρωση. Από το τενόρο σαξόφωνο, μέχρι το σοπράνο και τις ανατολικές διευθύνσεις στις νότες του.

Για τον Τζάκο, τι να πούμε; Δεν έχει λόγια! River People, Teen Town, ως το Birdland. Θεός! Κάθε νότα, κάθε δάκτυλο, κάθε σλαπ, ζυγισμένο, με ακρίβεια χιλιοστού, τα ακορντα του, τα στακατο του. Και σε άταστο, παρακαλώ! Μελωδία, να σου τρέχουν τα σάλια! Και Σοουμαν! Εκεί που ακουμπά το μπάσο στο έδαφος και παίζει από πάνω!! Ανατριχιλας! Χέντριξ του μπάσου και βάλε! Το κοινό φυσικά παραληρεί, δε συζητάμε! 

Βεβαια, αυτός που με εξέπληξε ήταν ο ντράμερ. Δε τον ήξερα κιόλας. Erskine, δεν έπαιζε αυτός στο δίσκο, ο Acuna ήταν. Αλλά πρέπει να ήταν ο tour session drummer. Και πολύ καλός, εκρηκτικός αλλά εξαιρετικά φανκι/γκρουβι, δοσμένος στο φρισταιλ του Ζαβινουλ.

Α, εδώ ξέχασα να αναφέρω ότι εγώ δεν είμαι κάνας τρελός φαν του συγκροτήματος, ούτε καν σκληροπυρηνικός. Απλά το 91 ο Χάρης μου είπε στο Βερολίνο, μέσα στο WOM, "να ένας δίσκος μικρέ, πάρε να ακούσεις". Και με έβαλε κι αγόρασα το Heavy Weather . Σίγουρα θα πέρασαν 5-10 χρόνια, μέχρι να καταλάβω τι διαμάντι ήταν αυτό! Άκουγα και ξανακουγα, πέρα όμως από το Μπερντλαντ, δυσκολεύτηκα να αφομοιώσω τους ήχους τους. Αλλά νομίζω ακούγοντας παράλληλα Return to Forever, Mahavishnu Orchestra και Hancock, κάπως τα συνδύασα κι έβγαλα τον ήχο και το χρώμα τους, τα άπλωσα που λένε και στο χαρτί,με τη βοήθεια φυσικά του Χάρη, και είδα κάπως το φως το αληθινό! 

Είχαν και πολύ τρελή πορεία και ιστορία, με το Βιτους ξεκίνησαν, μάλωσαν, άλλαξαν δεκάδες ονόματα, φύγε -συ, έλα -συ, σαν τον Άντερσον και τους Τουλ. Τέλος πάντων, έγραψαν την ιστορία τους. 

Το βίντεο είναι εκπληκτικό, το κοινό συμμετέχει, οι παίχτες τα δίνουν, τα σπάνε. 

Είναι για βραδιά με ουίσκι και ... μοναξιά. Όχι γυναικόπαιδα! 

Καλή ακρόαση. Από καρδιάς.

Ταινίες και σειρές στο Νετφλιξ που μου άρεσαν (αρκετά έως πολύ)

Θα τις αναφέρω μόνο ονομαστικά και τίποτα άλλο. Κι όποιος θέλει, ας δει μόνος του.

Ταινίες:

The Meyerowitz Stories (new and selected)

Manchester by the Sea

Velvet Buzzsaw

La viel en Rose

Goodbye Lenin

Ein Hologramm für den König

Carrie Pilby

The midnight Sky

Don't look up

The Ballade of Buster Scruggs

The Irishman

The power of the dog

The good Liar

The two Popes

Joker

News of the world (Neues aus der Welt)

Das weiße Band

Σειρές, Μίνι ή και περισσότερες από μία σαιζόν.

Tannbach Schicksal eines Dorfes

Squid Game

Pretend it's a City

Dead to me

How to sell drugs online

The Last dance

Messiah

Unsere wunderbaren Jahre

The Kaminski Method

Damengambit (Queens Gambit)

Dark

Τα ανοίγματα

 Ένα περίεργο πράγμα. Διαβάζω στα αγγλικά και στα γερμανικά τα βιβλία θεωρίας στο σκάκι και μου έρχονται μονίμως στο μυαλό οι ελληνικές λέξεις. 

Όπως ισχύει και παντού, αν δεν έχεις το φυσικό ταλέντο, θέλει πολύ διάβασμα και συνεχές, πολύ παίξιμο, μέχρι να καταλαβαίνεις γιατί πράγμα μιλάμε. 

Οι τρόποι ανάπτυξης είναι πολλοί και σχετικά εύκολα απομνημονευσιμοι, για κάποιον με φρέσκο μυαλό. Προσωπικά, έχω κολλήσει στα ανοίγματα. Διαβάζω ότι αυτά καθορίζουν σχεδόν >50% του αποτελέσματος, ότι από κει μπαίνουν όλες οι βάσεις για την κατεύθυνση που θα πάρει το μεσαίο παιχνίδι, εκεί προς το τέλος του, λίγο πριν βγουν τα μαχαίρια για το Endspiel.

Άρα κάθομαι κι αραδιαζω, από το σκωτσέζικο, το ιταλικό, της Βιέννης, ινδική άμυνα, Ruy Lopez, άμυνα του Philidor. Μου αρέσει πολύ η σικελική άμυνα, είτε με την παραλλαγή Najdorf είτε (λιγότερο) με την με μορφή Levenfish. Λέω λιγότερο γιατί έχει κάτι παράξενο εκείνο το a6. Είναι για να απελευθερώσει τον αξιωματικό ή να δώσει αντιπερισπασμό και σε δεύτερο χρόνο να ενισχύσει (να προστατεύσει) τον ίππο της βασίλισσας; 

Το σύστημα του Λονδίνου, το φτάνω μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν το "πιάνω" στη σύλληψη του. Είναι άνθρωποι που ορκίζονται σ'αυτό, το τηρούν απαρέγκλιτα και λένε ότι κερδίζουν πάντα. O Magnus Carlsen ας πούμε. Εισάγει και πρωτοτυπίες. Εγώ "βλέπω" πχ γιατί η ινδική άμυνα είναι καλή απάντηση των μαύρων με το άνοιγμα στον αξιωματικό στο g7. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο γαμάτο το "πρώιμο" c5. Ο λευκός μπορεί πάντα να ανοίξει καλύτερα τις γραμμές, παρόλο που έχει εγκλωβισμένους τους αξιωματικούς του. Ίσως είναι αυτό το φιανκέτο, που δεν το θυμάμαι να το έπαιζα και πότε καλά, παρόλο που ήταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθα στο κατηχητικό στον Άγιο Φώτιο. (Ναι, ήμουν και παιδί του κατηχητικού,αμ πώς; Με πινγκ πονγκ και σκάκι και Ιερουσαλήμ-Ιεριχώ. Μη βλέπεις πώς κατάντησε η ιστορία!). 

Τέλος πάντων, ξεφύγαμε πάλι!

Επίσης τα γκαμπί. Του βασιλιά (που δεν παίζεται πλέον), της βασίλισσας. Αν απαντιεται, καλώς. Αν το αρνείται όμως κανείς, τότε ή βρίσκεσαι στη σλαβική άμυνα με ανταλλαγή ή χάνεσαι στο ηττοπαθές Doppelbauer. Φυσικά δεν είναι κανένα σοβαρό πρόβλημα, κυρίως των αρχαρίων σκέψεις. Σκέψεις σαν το ναπολεοντειο άνοιγμα ή τον περίπατο της βασίλισσας δεν κάνω πλέον. Κάτι μάθαμε!

Έχω έναν κανόνα που βρήκα στο YouTube. Είναι βέβαια λίγο τυφλοσουρτης, αλλά υπάρχει πολλή θεωρία από πίσω του. Για αρχή, πολλούς θα τους βοηθήσει.

Επίσης προτείνω και το Secrets of practical Chess, του John Nunn. Εκεί βρήκα ένα καταπληκτικό Motto, ένα ακρωνύμιο. 

DAUT: If in doubt, "Don't Analyse Unnecessary Tactics". Γενικά εξηγεί το πώς η τακτική ανάλυση είναι επιρρεπής σε σφάλματα. Και πόσο πιο γρήγορο κι αξιόπιστο είναι να βασίζεται κάνεις σε καθαρά τοπογραφικά πλεονεκτήματα. 

Κι εδώ, όσον αφορά τα ανοίγματα, λέει και προτείνει ξεκάθαρα να αποφύγουμε τον πειρασμό να διαλέξουμε ασυνήθεις κινήσεις, γιατί δε χρειάζονται και πολύ μελέτη. Να επιμείνουμε, λέει, στις παραδοσιακές συνταγές,ακριβώς γιατί δεν είναι απλά καλές, αλλά γιατί είναι τόσο πολυδουλεμενες και συμπαγή συμπλέγματα κινήσεων και σχεδιασμών, που ακριβώς γι'αυτό το λόγο σου δίνουν την ελευθερία που χρειάζεσαι να επανελεγχεις τυχόν αποκλίσεις από τον αντίπαλο. Κλασικό παράδειγμα είναι η άμυνα του  Chigorin (κι όχι του Morphy, οπως ξέρω εγώ) στο κλειστό Ruy Lopez.  Όπου ο λευκός χρειάζεται μια γραμμή αντικατάστασης, χωρίς πανικό. 

Αλλά γιατί να γράφω παραπάνω, αφού τα έχουν πει όλα οι GMs? Είναι και οι ταινίες στο Νετφλιξ, μας ξύπνησαν παιδικές μνήμες. Ζημιά! Κι όχι τίποτα άλλο, δε θα βγούμε και σε κάνα τουρνουά. Πατ'απάν! 

Το μουστάκι μου

Είπα να αφήσω μουστάκι. Δεν ξέρω πώς το αποφάσισα. Προέκυψε κάπως.

Το πρώτο που (ξανα)είδα στον καθρέφτη ήταν ο Σάκης.

Στα καλά του. Μου θύμισε πολλές σκηνές μαζί του. Πατέρας. Κι αυτός κι εγώ. Ταχαμ αντριλα, ταχαμ πατριαρχική εξουσία.Ταχαμ τα έχουμε όλα υπό έλεγχο. 

Σκατα να φάμε, κι αυτός κι εγώ! Αλλά το μουστάκι μου αρέσει. Και λίγο λίγο θα το συνηθίσω. Είναι και μαύρο σαν κατράμι, νεανικό μουστάκι, μυσταξ, μυστακιον! 

Τώρα που το θυμήθηκα, αγαπημένες ατάκες: 

Και τι δε μου θυμίζουν τα μουστάκια! Θείους, ξαδέλφια, συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Μια ενηλικίωση γεμάτη μουστάκια. Βαρειά, Παχειά, πασοκτσιδικα. Είχα τη θεωρία τότε, ότι βγαίνοντας από τη μεταπολίτευση, για τους άντρες κυρίως, υπήρχαν τα σινιάλα, τα σημεία που έδειχνε ποιος ήσουν, από πού ερχόσουν και το δήλωνες. 

Αν ήθελες να δηλώνεις κόντρα στο καθεστώς, στο καθώς πρέπει, στη συντήρηση,  έπρεπε να αφήσεις τρίχα. Ότι δε σε νοιάζει να έχεις καλοξυρισμενο πρόσωπο και Clean Cut Face. Ότι εσύ νοιάζεσαι για αλλά πράγματα, πιο πνευματικά, ανώτερα από τα ταπεινά της ξυριστικης. 

Αν είχες πιο κομμουνιστικά/μαρξιστικά/λενινιστικα ένστικτα, εννοείται ότι ήσουν για το μούσι. Μούσι του Βελουχιώτη, το μούσι το αντάρτικο, από φαρδεια γενειάδα έως το μούσι του Φιντέλ Κάστρο ή το μουσάκι του Γκεβάρα.

Αν θεωρούσες εαυτόν στα πιο κεντρώα/προοδευτικά/σοσιαλιστικά ρεύματα, αλλά έπρεπε να δηλώνεις και το ανατολικό-μεσογειακο σου παρελθόν, τότε δεν έμενε άλλη λύση από το μουστάκι. Το '80 το μάθαμε ως το μουστάκι του πρασινοφρουρού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαν και άλλοι πολιτικοί χώροι το δικαίωμα να οικειοποιηθούν το τρίχωμα του άνω χείλους.  Εμένα μου θυμίζει Κούρδο-τουρκο-αραβο-ασιατική φλέβα ή DNA. 

Και βλέποντας με δηλαδή στη Γερμανία, το είδος του μουστακιού μου, παραπέμπει απευθείας -λενε εδώ- σε türkischer Gemüsehändler-, Τούρκος μανάβης. 

Η συμβία επειδή δεν τη βολεύει, θέλει να το γυρίζει σαν από Γάλλο φούρναρη, εκείνους με τον μπερέ, των Βάσκων. 

Μου παρήγγειλε κι έναν δηλαδή, για να το φοράω, μην της θυμίζω τον Ιμπραήμ Τατλισες! Gözleri boncuk mavi, bir gördüm asik oldum, να πούμε. Άσε που κάναμε και καυγά, που με αποκάλεσε Τούρκο, "κατά 70-80%" είπε, και με έκανε Τούρκο και της είπα ότι κι αυτή έχει 30-40% ναζί γονίδια. Αλλά εντάξει, μετά τα βρήκαμε. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει. Ας με λέει και Ζώρζ Μουστακί, δεν πειράζει!

Τι λέγαμε; Ναι, μουστάκια. Θα τρώγαμε τα μουστάκια μας δηλαδή κι επειδή αυτή δεν είχε (όχι πολύ τέλος πάντων) ότι θα τρώγαμε από το δικό μου, θα 'ταν. 

Μια συνάδελφος στη δουλειά μου είπε της θυμίζω τον μπάτσο από τα Narcos, τη σειρά του Netflix, με τον Εσκομπάρ και τα κολομβιανά καρτέλ.  

Έμαθα και να το περιποιούμαι δηλαδή. Με ειδικό εξάρτημα στην ξυριστικη, με ειδικούς αφρούς. Είναι και θέμα υγιεινής, τι διάολο; Άσε να λένε οι άλλοι "καλά, με τρίχες ασχολείσαι;" Εδώ είναι ολόκληρος πολιτισμός, από φιλοσόφους και μουσικούς, μέχρι προαγωγούς και πρωθυπουργούς. 39 βαρβατοι συνιστούν μουστάκι, αυτοί ξέρουν!

Τι; Επειδή λένε/λέγανε παλιά, το '80, κάποιοι πικραμένοι δεξιοί, ότι το μουστάκι είναι ο φερετζές του πουστη; Κομπλεξαρες ατριχοι! Είναι σαν τις γυναίκες που λένε ότι δεν τους αρέσει, για να σου τη λένε μετά οι κολλητοί, "μαλακα, αυτή μέχρι και το μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις". 

Μουστάκι είχε κι ο ο Φρεντυς ο Μερκιουρυς και ήταν μια χαρά ..... Τέλος πάντων, ήταν ό,τι ήταν και μαγκιά του! Κι ο Αστερίξ είχε μουστακα, κι ο Κολοκοτρώνης και όλοι οι μάγκες του ρεμπέτικου. Πώς θα γίνει; Όχι που θα μας πεις και βλάχους ή τσοπάνηδες, για ένα μουστάκι. Είπε κανείς βλάχο τον Νταλί; Είπε κανείς βλάχο τον Lemmy των Motorhead; 

Λοιπόν όσο βασταω, θα το έχω. Γούστο και καμάρι μου. Πέρασαν σχεδόν 50 χρόνια για να αποφασίσω να αφήσω μουστάκι, τώρα θα κωλωσουμε στην αισθητική και στα "σου-παει-δε-σου-παει". Αεί σιχτιρ κι αμάν αμάν!

Καληνύχτα.

 

Έχω να γράψω, θέλω να γράψω, πότε;

 Πρώτη ανάρτηση του 2022. Σχεδόν. Διότι η τελευταία ανάρτηση του 2021, γράφτηκε ουσιαστικά τον επόμενο χρόνο, με αναφορά στον προηγούμενο. Φλασμπακς. Παθαίνω συχνά τέτοια!

Στη δουλειά μου, προσπαθώντας να δω το χρονικό προσανατολισμό ενός ανθρώπου, το ρώτησα σε ποιο χρόνο είμαστε: μου είπε με φυσικό τρόπο,γιατί ρωτάς;στο 2020!          Του απάντησα, κι εγώ εκεί έμεινα νομίζω, μαζί με αρκετά εκατομμύρια (ή και δισεκατομμύρια) ανθρώπων. Ίσως για μένα βέβαια το 2012 είναι η χρονιά που σταμάτησα. Έκτοτε ζω το παράλληλο σύμπαν. 

Ας πούμε λοιπόν ότι είμαστε ξανά στο 2020. Ή στο 2012. 

Τι θα έλεγα για τον καινούριο χρόνο; Τι να περιμένω; Ποιες θα ήταν οι αποφάσεις, τα new years resolutions, Neujahrsvorsätze ?

Ούτε ξέρω!! Ούτε θέλω να ξέρω! Ό,τι έρθει πλέον, ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει. Με βάση αυτά που έζησα τον ένα, ενάμισι, ή δύο χρόνια, δε νομίζω ότι υπάρχει πολυτέλεια για σχέδια επαγγελματικά ή κοινωνικά ή οποιασδήποτε φύσης. 

Ούτε να ονειρευτώ μπορώ πλέον, ξύπνιος δηλαδή. Γιατί στον ύπνο μου εννοείται ότι βλέπω πολλούς από τους ανθρώπους που πέθαναν στην εντατική. Και μου μιλάνε. Αλλά όνειρα κανονικά, για το μέλλον, για τα αγοράκια μου, για τη μέρα που θα βγω στη σύνταξη, που λένε, τίποτα! Ίσως καμιά φορά θα ήθελα να με φανταστώ σε μια θάλασσα, σε μια παραλία, αλλά αυτό είναι επιθυμία κι όχι όνειρο. Όνειρα τέλος! 

Μου αρέσει ακόμα να μιλάω, να γράφω. Κι έχω να γράψω νομίζω. Με βοηθάει το να τα δω γραμμένα, αυτά που σκέφτομαι. Διαβάζω βέβαια λιγότερο, πιο πολύ αποσπασματικά. Αλλά σαν να μπαίνει ένα χάος στην οργανωμένη σκέψη μου, που με βοηθάει. Μου δείχνει πόσο ωραία αποσυναρμολογημένη μπορεί να είναι η διανοητική λειτουργία (μου), από τα σαλόνια της φιλοσοφίας και της σκακιστικής θεωρίας, των γλωσσών, της ορχήστρας και του ευρωπαϊκού Modus Operandi, έως τα λιμάνια της λαϊκής καταγωγής και των αντιλήψεων, τα "κολλήματα" και τα κόμπλεξ μου, το κυμπαρλικι και τη μαγκιά της "δια-της-πλαγίας". 

Δεν ξέρω αν έφτασα κάπου και τέλος, δεν ξέρω αν θα κρατήσει όλο αυτό. Γενικά μιλώντας, επαγγελματικά και κοινωνικά, ατομικά και οικογενειακά, όλα αυτά που ήρθαν, όπως ήρθαν, έτσι και θα φύγουν. 

Το ζήτημα είναι πώς θα φύγουν. Θα φύγουν με μένα η χωρίς εμένα; Θα φύγω ή θα αναχωρήσω; Φευγιό ή περπάτητά; Ελλάδα ή Γερμανία; Ή αλλού;

Αυτές είναι οι απορίες μου για τα επόμενα χρόνια. Ούτε όνειρα, ούτε σκέψεις για το νέο χρόνο, ούτε τίποτα. Ίσως και αν θα μπορώ να εκφράζομαι, να γράφω, να μιλάω, να παίζω μουσική και να τραγουδαω. 

Δεν υπάρχουν ευχές. Οι ευχές είναι για τους πιστούς. Εγώ σταμάτησα να πιστεύω. Χρόνια πλέον. Όχι μόνο σε θρησκείες ή ιδεολογίες, αλλά και στον Άνθρωπο, σε μένα και σε σένα.

 Όπως με καταλαβαίνω, διαβάζοντας με, θα έχει πολλή αισιοδοξία η νέα φάση.

Point of (no) return

 ".....Κάποτε φτάνεις εκεί. Σ' αυτό το σημείο. Το σημείο της (μη) επιστροφής.

Φτάνεις. Και το ξεπερνάς. Και γυρίζεις.

Ή δε γυρίζεις....."

Αυτά τα έγραψα το Νοέμβριο του  21. Τότε που νόμιζα ότι... αυτό ήταν, πάει, το 'χασα! Ότι δεν υπάρχει επιστροφή για μένα, ότι ο δρόμος με στέλνει σε κάποιο κελί.

Τώρα είναι Φλεβάρης πλέον, 2022. Ακόμα εδώ είμαι. Κάτι λέει αυτό. 

Ήταν επιστροφή δηλαδή; Μακάρι να 'ξερα. Επιστροφές, καταστροφές, τα 'χω ξαναπεί και τα 'χω χιλιοτραγουδήσει. Πάντως τα σκέφτηκα, τα σκεφτήκαμε, τα βάλαμε κάτω, τα win-win, τα lose-lose, τους νεότερους και τους μεγαλύτερους, όλα σε μια παρτίδα. Είπαμε να μη το ληξουμε ακόμα. Δεν είναι βέβαια Hängepartie, το παιχνίδι είναι χαμένο, το ξέρουμε και οι δύο. 

Απλά δε ρίχνουμε ακόμα το βασιλιά, στην κυριολεξία και στη μεταφορά. Θα το παίξουμε μέχρι του τέλους. Απλά δε θα παίζουμε με το ρολόι. Χωρίς να ορίζεται, χωρίς να μετριέται τίποτα.

Ίσως και να είναι η συμφωνία στην αιωνιότητα, μια μαύρη τρύπα της ανυπαρξίας. Μια άρνηση της πραγματικότητας, nothing ist real. And nothing to get hang about.

Αμάν ντόκτορ

 Δεν αισθάνομαι καλά.

Πολλοί δεν αισθάνονται καλά. 

Τι να σου κάνει κι ο γιατρός; 

Φάρμακα και συνεδρίες. Κουβέντες και στο καναπέ του ψυχιάτρου.

Ο δικός μου ο ντόκτορ είναι το λα μινόρε, ένα Σαμπάχ σε ρε. Το πρελούδιο στη ντο μείζονα στο BWV 846. Ένα αρπετζιο στο Tarantas του Paco ή οι πρώτες του Μυστακίδη στο Μακ Πουλε. Η φωνή της Fairuz στο Ana la Habibi. Ο Στέλιος σε όλα του. Το τενόρο του Τσάρλυ, το ακορντεόν του Κουλαξιζη ή του Βουγιούκα και το μπαντονεόν του Άστορ και του Γκαλιάνο. Μια φλαουτιά του Ίαν. 

Ο Μαϊδανογλου. Ιεροψάλτης. Ο Tatlises. Σοστακόβιτς και λοιποί. Το Michelle των Beatles, τότε που γράφαμε στην τρίτη Λυκείου, μαζί με το Σάββα, κοινωνιολογία, με θέμα την πρωτοπορία των Λεννον-Μακκαρτνεϋ για το κουαρτέτο εγχόρδων στο Eleanor Rigby. Ή το Penny Lane.

Όταν διάβαζα το 1990 για τη Fusion, John McLaughlin και Ινδία, αφρο-κουβανικη τζαζ, έπαιζα στο ακορντεόν μια πεντατονικη κλίμακα, μετά Σαββόπουλο "να μας πάρεις μακρυά" και μετά έκλεινε με τσάμικο "κάτω στου βάλτου"- άρεσε στον παππού το Μήτσο.

Όλοι ήθελαν να κάνουν τα ασύνδετα πιθανά. Μια παλιά συνταγή, μια μελωδία γνωστή, σερβιρισμενη με φρέσκια σαλάτα και χιπ-χοπ ή σουίνγκ και να σου....η πρωτοπορία και ο ... καινούργιος ήχος. 

Διδάκτωρ, ντόκτορ της αναψυχής. Της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας. Της εναλλαγής, από το ταγκό μπεγκιν στο χασικλιδικο, από τον Χρήστου (Ιάννη, Αναπαραστάσεις) στο Χρήστου (Κωστή, Αλίμονο), από το "μην περιμένεις πια" στο hey Joe, κι από το Spain στα μπλε παράθυρα σου. Marsalis, Mingus, Coltrane. Σπανός και Μάρκος, ο κυρ Σταύρος και το "κάτι παιδιά που αγαπούνε το τραγούδι", ο Fauré και η Σικελή. Ο Σαραγουδας που μου έπαιζε στο Λοιμωδών, αυτός με γιάτρεψε, όχι τα "καθαρτικά του ήπατος". Όταν θα πάω στον Άδη και θα βρω τους άλλους πέντε Έλληνες, να πούμε και το you can call me Al. 

Ντόκτορ ντόκτορ γκιβ μι δε νιουζ. 

Δε θυμάμαι γιατί ξεκίνησα να γράφω το ποστ, νομίζω για το αμάν ντόκτορ, την τουρκική και την ελληνική παραλλαγή του. Και υποθέτω θα έγραφα για τα δύσκολα στις μοντέρνες θεραπείες και στις σχέσεις θεραπευτών-ασθενών-συγγενών. 

Αλλά πάλι μπήκε στο αυτί μου η μουσική, η νότα, μια συγχορδία, ένας στίχος και ένα ρεφρέν. Και μπερδεύτηκα. Άκουσα και το Μιθριδάτη του Αμαντέους,νομίζω πρώτη φορά ολόκληρο. Τι να πουν τα λόγια; 

Τα μακάμια, οι δρόμοι, η ατονική/σειραϊκή. Ένας αμανές. Α καπέλα, στο πιο ευρωπαϊκό, στο εκμοντερνισμένο. Μπαρόκ και θρησκευτικά ορατόρια. Η Εσκενάζυ, η Αμπατζή. Ο Καρίπης κι ο Ογδοντάκης, "σαν πας στα ξένα, πάρε και μένα". Η Κάρμεν του Μπιζέ, το άνοιγμα του Πετρούσκα, το Salt Peanuts, η θεά η Umm Kulthum και το Alf Leila We Leila, se le cose stanno Cosi. Ο δίσκος βινυλίου του Ραχμάνινοφ που αγόρασα μπροστά από τη θεολογική. H Edith Piaf και το La Foule, μαζί με το λατινοαμερικάνικο πρωτότυπο (que nadia sepa mi sufrir).  Ο Ντύλαν, με το the answer my friend που τραγουδούσαμε στα αγγλικά της πώς-την-έλεγαν... Placebo και The Trooper από Maiden. Vuelvo Al Sur. Οδηγώντας και τραγουδώντας με το Volvo/Vuelvo μου για Ελλάδα. Δω στα λια-κι αμάν αμάν, δω στα λιανοχορταρουδια, Σάββατο απόγευμα, πρόβα στο χορευτικό. Η αγαπημένη μου Μπαϊτούσκα. Ο Σκαλκώτας και οι χοροί του. Pierre Boulez, Gymnopädie, καρναβάλι των ζώων. Το Ederlezi, μοντέρνος αμανές, σε ρε μινόρε και καπάκι την τοκάτα και φούγκα 565 (που το άκουσα πρώτη φορά στο "μια φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος" και έπαθα πλάκα!!).

Αυτά είναι φάρμακα. Η θεραπεία μου. Τι να κάνω τα υποκατάστατα; Τα Generika? Στο υπόγειο έχω (θα έχω λίαν συντόμως) τρία ακκορντεόν. Στο εργαστήρι ένα ηλεκτρικό μπάσο. Στο γραφείο μου, πάνω, έναν μπαγλαμά. Γιατί να πέσω στα βαριά;

Spotify, Prime, YouTube. Αυτά είναι τα ιδρύματα που με νοσοκομούν. 

Ο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλεκ και η Σεζάρια Εβορα. Το συγκρότημα Ashkabad, το τουρκμενικό συγκρότημα που έπαιξε με το Θανάση στα Λάφυρα, ο αψεγάδιαστος Kurban Kurbanov. Χερμπι Χάνκοκ και τα μάγουλα του Γκιλεσπι (κι άκουσα), που είδα στο Παραρλάμα. Τον τενόρο, ανηψιο του Μαρκόπουλου, που άκουσα στο στούντιο του Χάρη και τραγούδησε (έψαλλε) σε άψογη εκτέλεση το Παράθυρο κλεισμένο.

Ποιος θεός; Η Χάβα Ναγκίλα, που έπαιζα μικρός, Σαλόμ, σα βγαίνει ο Χότζας στο τζαμί, η Λαξμι Σανκαρ και η Ανουσκα, η κόρη του Ραβί, "υπερούσιος ουσία εστίν, άφραστον κάλλος". 

Αυτά τα χαζά που λένε, "όταν πεθάνω,να με θαψετε με μπουζούκια", εγώ τα ακούω βερεσέ.

Εμένα στην κηδεία μου, πρέπει να μου φέρουν μια συμφωνική, ένα μικρό σχήμα τζαζζ να παίζει bepop, τους Jethro Tull (ή κάνα Cover Group), μια βυζαντινή χορωδία, ένα σχήμα μουσικής δωματίου, τους Metallica και τους RHCP, το Μυστακίδη και τον Παφρα, το Θανάση και την Κανά με το Μάλαμα, ένα κλαρίνο της Ηπείρου, κάποιον Χαλκιά, ή το παιδί από την Πλάτη (ου Τριαντάφυλλς είμ'), τη μετενσάρκωση του Ροστροπόβιτς και του Τζόνυ Κας, το Shakti, κάνα δυο τσιγγάνους που να παίζουν Γονίδη ή Αγγελόπουλο, 

Και κάμποσους ακόμη, που δεν ξέρω που θα χωρέσουν, που να τους βάλω.... Κρίμα να τους πάρω μαζί μου!

Στη χειρότερη ρίχτε μέσα ένα Terrabyte με Playlist. Για την περίπτωση που θα ξαναγεννηθώ, λέω να πάρω και το Weltmeister μαζί. Τι πειράζει; 

Αλλού γι'αλλού. Πέρασε και η ώρα!