Stolz. Mehr oder weniger

 Wir sitzen uns bei der Besprechung und ich erkläre Sükran, was auf den Pralinen steht. Die Landschaften von Meteora, die Karyatiden in Akropolis, die weißen Häuser mit den Windmühlen in Mykonos.

Ich erzähle ihr, wie scheint, begeistert, die Geschichte von Orten, Flüssen und Statuen. Wie die Mönche den Korb mit Provianten hochziehen, was für eine Bedeutung der Fluss Acheron hatte. 

Dann sagte sie zu mir, "du bist stolz auf deinen Land, man sieht's". 

"Warum soll ich stolz auf meinen Heimatland sein?" erwiderte ich. 

"Ein Heim ist eine Lotterie. Niemand hat's verdient oder gerecht geerbt. Es ist reiner Zufall, wo du geboren bist. Niemand sucht sich seinen Heimatort aus. Manche haben Glück, manche Pech, sind allerdings alle unschuldig."

Nein, ich bin nicht stolz auf Griechenland. Ich bin stolz auf mich, wie ich mich entwickelte, wie mich die Geschichte des Landes fasziniert, wie ich die Buchstaben des Alphabets ausspreche.

Ich bin nur stolz auf die Menschen, die sich auf diesen Boden glänzten, die für die Ewigkeit und über die Ewigkeit philosophierten. Was mich geprägt hat, besteht aus unsagbaren Materien.  Es kann man riechen und spüren, wenn man die Antennen dafür besitzt. 

Bin stolz auf mich. Hab Blitze im Herz, Donner im Kopf, Hitze in meinen Händen. Alles richtig gemeißelt, es dürfte so hässlich und genauso unkaputtbar sein. 

Das hat nicht mit dem Heimat zu tun. Es ist das Flair, der Hauch des Windes. Er flüstert, egal wo du dich findest. Er findet dich, irgendwann, wenn du deinen Stolz runterschlucken kannst. 

Wie Jan sagt, der moderne und aufgeschlossene Deutsche ist stolz aufs Nicht-stolz-Sein. Gleichartig bin ich stolz aufs stolz-sein-zu-können und aufs nicht-stolz-sein-zu-müssen (bloß weil ich Grieche bin).

Ich bin nicht Grieche, ich kann den Griechen, ich kenne den Griechen, ich sehe/höre/fühle den Griechen. Vor allem lese und lerne den Griechen. 

ὦ κλεινοτάτην αἰθέριον οἰκίσας πόλιν,

οὐκ οἶσθ᾽ ὅσην τιμὴν παρ᾽ ἀνθρώποις φέρει,

ὅσους τ᾽ ἐραστὰς τῆσδε τῆς χώρας ἔχεις.

Εκεί ψηλά είναι η τιμή και η περηφάνια μου. Σε κείνη τη χώρα. Σε κείνη την Πόλη. Σε κείνο το μυαλό. Στο μυαλό μου.

Das Sein und die Zeit, das Sein und das Nichts. Beides in mir.

Η αδερφή μου

 

Της το χρωστάω. Δε θυμάμαι, ειλικρινά δε θυμάμαι, να έχω γράψει, να της έχω αφιερώσει ποτέ κάποιο ποστ. Σίγουρα βρισκόταν ανάμεσα στα λεγόμενα και γραπτά μου, αλλά κυρίως έμμεσα.

Ήρθε η ώρα λοιπόν για ένα ξεκαθάρισμα. Ένα ξεσκόνισμα. Κι ας μην είναι η κατάλληλη στιγμή. Πότε είναι επιτέλους αυτή η κατάλληλη στιγμή; Ή είναι νωρίς ή είναι αργά. Το ακριβές ταιμινγκ δεν το ξέρει κανείς.

Κι αυτό ακριβώς είναι το θέμα με την αδερφή μου. Εκεί χαθήκαμε κι εκεί βρεθήκαμε. Σε ένα ταιμινγκ. Όταν αυτή πήγαινε, εγώ μπουσουλούσα πνευματικώς. Όταν εγώ ξεκίνησα κι άρχισα να  πηγαίνω, αυτή ήδη ερχόταν.  Αν ήμουν εγώ ο μεγαλύτερος, θα ήταν πιθανόν διαφορετικά, κάπου θα βρισκόμασταν. Πιο γρήγορα εκείνη, πιο αργά εγώ, στη μέση η συνάντηση.

Αλλά έλαχε να βγει αυτή πρώτη. Βασίλισσα, αφεντικίνα, για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Ποιος να της το 'λεγε, το "κακό" που τη βρήκε!! Γεννήθηκα 4 χρόνια μετά εγώ κι απάνω που είχε καλομάθει στις περιποιήσεις, της είπαν "ξέρεις θα έχεις κι αδερφάκι".😅😳

Άμυνα, λέει, εκ πρώτοις. "Όχι, όχι δεν είναι δικό μας αυτό, κανονικά από τους γύφτους το πήραμε, να τους το πάμε πάλι πίσω". Δεν πιάνει!! Ξαναδοκιμαζει! Αν δεν μπορώ να τον ξαποστείλω, να τον ελέγχω τουλάχιστον! "Εσείς όλοι θα αγαπάτε εμένα κι εγώ θα αγαπώ το μωρό! Θα δίνετε όλα τα δώρα σε μένα και γω θα διαλέγω τι θα δίνω στο μωρό" Μεσάζων, Δερβέναγας, Νταβατζης. 

ΟΚ, δεν προχώρησε κι αυτό. "Θα τον πάω στο σύνδρομο Στοκχόλμης, να με έχει ανάγκη ακόμα κι ως αιχμάλωτος", σκέφτηκε. "Πειθαρχικό μέσω ταπείνωσης". Με έβαζαν στη μέση και μο έβαφαν το πρόσωπο με κραγιόν, με μάσκαρα, με σκιές ματιών. Μια μέρα που τις πήρε πρέφα ο Σάκης, έγινε της τρελής! Πιο μετά παίζαμε (μου επέτρεπαν να παίζω μαζί με τις φίλες της) παιχνίδια του στυλ, εγώ ήμουν ο υπηρέτης και τις σέρβιρα. Με πετσέτα στο χέρι, σαν γκαρσόνι σε ακριβό ξενοδοχείο. Ή ήμουν ο μάγειρας στο ακριβό εστιατόριο και τις μαγείρευα. Ωραία πράγματα! Η πλάκα είναι ότι κι εγώ χαιρόμουν! Το απολάμβανα! Μου έδιναν σημασία. Σύνδρομο Στοκχόλμης κανονικά!

Αργότερα την ξαναγνώρισα ως πολύ κοινωνικό πρόσωπο, περσόνα με επαφές. Έκανε μυθικά πάρτυ στο σπίτι μας, με δίσκους βινυλίου, με Χρυσή δισκοθήκη και σλόου χορούς. Κυριακή απόγευμα μαζεύονταν και έβλεπαν πυρετό της δόξας, το Λίροϋ το χορευταρά. Κιχ εγώ! 

Είχε επιτυχίες, όχι χαζά! Έβγαινε, τη ζητούσαν από παντού, αγαπητή, μέσα σε όλα, ρούχα, λούσα, μαγαζιά, νύχτα. Και μην ξεχνάτε, όλα αυτά κάτω από τη μύτη του Σάκη. Του μπαμπά μας. Του Κέρβερου, του Βεληγκέκα. "Να με μια φίλη βγήκα, να ήταν και ο μπαμπάς της Φιλίτσας μαζί, όχι, δεν καπνίζω φυσικά, ποτό;; Θα αστειεύεσαι φυσικά". Μια 1900, μια στη folle-nuit. Κι άλλα που δεν ξέρω, δεν πήρα μυρουδια (ούτε εγώ ούτε κι ο Σάκης μάλλον!!) Και που ίσως καλύτερα που δεν τα ξέρω!!🤣😝

Εγώ αφελής και ακοινώνητος, αγάμητος, μάζευα χαρτζιλίκι από γιαγιάδες και θείους. Τι να τα κάνω; Αφού δεν έβγαινα έξω! Ερχόταν το κορίτσι μας "μου δανείζεις 20, 30, 50, 100, 500".  Είχαμε και υποτίμηση της δραχμής κάποια στιγμή, θυμάστε; Κι εγώ της τα "δάνειζα". Σπάνια μου τα γύριζε πίσω, κυρίως τα ξεχνούσα. Χαλάλι, δεν πειράζει, έλεγα.

Στις περιπέτειες των πανελληνίων εξετάσεων και των δυο μας, ήδη φάνηκε το πρώτο χάσμα, το πρώτο σχίσμα. Αυτή φοιτήτρια, με όλη τη ζωή της Θεσσαλονίκης, νύχτα και μέρα, κι εγώ στο "ενδιάμεσα", μια Κατερίνη και μια φροντιστήρια έκθεσης στο Γιαννέλο, μια λίγο κτηνιατρική με το Ζώη, μια πίσω με το Θοδωρή. Θυμάμαι κάνα δυο συναυλίες, που βγήκα με τους φοιτητές, γουάου, δυο επίπεδα πάνω, η μια ήταν στο Καυταντζόγλειο, να ακούσουμε τα Λάτιν του Νταλάρα και η άλλη ήταν.......χμμμ, δε θυμάμαι!

Το (μικρό) πρόβλημα άρχισε όταν μετακόμισα επίσημα και ήμασταν τρόπον τινά συγκάτοικοι. Εκεί σαν να γνώρισα μια άλλη αδελφή. Μια άλλη γυναίκα. Με τα "δύσκολα" της, με ιδιοτροπίες, με άγχη, με κλάματα και κλείσιμο στην τουαλέτα, πριν να δώσει μαθήματα στην εξεταστική, με πάρτυ και μεγάλες παρέες (ξανά!)----την παρατηρείτε τη ζήλεια μου, υποθέτω!----- με ταξίδια Εράσμους, με εμπειρίες και "προχώ" καταστάσεις, με γκρίνιες για το καθάρισμα του σπιτιού, με μια γενική δυσ-χημεια.

 Δε λέω, είχαμε και τις ωραίες μας στιγμές, όταν της άφηνα στην πόρτα ποιήματα του Δροσίνη, ή της έστηνα μεγάλο παιχνίδι μες στο σπίτι για να της δώσω το δώρο της. Ή όταν μας έπιανε η αυτολυπηση, το Selbstmitleid, που θα μείνουμε μόνοι στη ζωή και κανείς δε θα μας θέλει. Είχε στιγμές πλάκας, όλα όχι τόσο πολλές, που να χτιστεί μια στέρεη σχέση μεταξύ ίσων.

Εκεί κάπου προέκυψε το μικρο-πρωτο μπαμ. Μετά ακολούθησαν μετακόμιση, σχέση δική μου, σχέση δική της, αρραβώνας δικός μου, αρραβώνας δικός της, στρατός, γάμος δικός μου........και τέλος. Από μαλακία δική μου, πολλή μεγάλη μαλακία δηλαδή, κολοσσιαία μαλακία, να τα λέμε κι αυτά, έκοψα κάθε δίαυλο επικοινωνίας, ανατίναξα κάθε γέφυρα, που θα μπορούσε να μας επανασυνδέσει. Κι αυτό για χάρη της πρώην συζύγου. Χοντρή μαλακία!!

Και μετά...........ένα κενό. Ένα κενό δέκα χρόνων περίπου, συν/πλην.

Ακολουθεί το τσάκισμα , το μπαμ, η πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, η σφαλιάρα και η γροθιά στα αρχίδια.

Μετά οι συγνώμες και η προσδοκώμενη επανένωση. Να μη λέω χαζά, δεν περίμενα να με ξαναδεχτεί σαν αδελφό ξανά, έχουμε ακούσει κι έχουμε ιστορίες για αδέλφια που δεν ξαναμίλησαν ποτέ, για ομηρικούς καυγάδες για ένα στρέμμα γης.

Εδώ έδειξε η αδελφή μου το μεγαλείο της ψυχής της. Όχι απλά με συγχώρησε και με ξαναδέχτηκε, αλλά μου έδειξε και ότι όλο αυτόν τον καιρό με νοιάζονταν, ρωτούσε για μένα, να μάθει, έστελνε δώρα για τα παιδιά. 

Κι αυτό έκανε (και ακόμα κάνει) την ντροπή μου πιο μεγάλη. Σε ποια τρύπα να χωθώ, πού να κρυφτώ! Αλλά και πάλι, vergeben/vergessen. Πάμε για άλλα, πάμε μπροστά!

Έκτοτε, από το 2012, δεν υπάρχει σχεδόν μέρα που να μη μιλάμε μια δυο τρεις φορές, που να μην τη σκέφτομαι, να μην της κάνω πλάκα, να μην τη νοιάζομαι, πώς είναι, πώς την παλεύει στο εξωτερικό, πώς ξαναβρίσκει τον εαυτό της ως μητέρα, σύζυγος, εργαζόμενη γυναίκα, τροφός και φροντιστής, ψυχολόγος και all-around Player στα κοινωνικά. 

Ως κομπλεξικός μικρός αδελφός, εννοείται ότι την έχω στην σκληρή κριτική. Αλλά είναι και ο σεβασμός μου για το άτομο της τόσο μεγάλος που ξεπερνά κάθε μικρότητα. Την παραδέχομαι, της βγάζω το καπέλο!

Και θα εξηγήσω γιατί κι ας ακούγεται αλλαζονικό: δεν της το είχα! Δε μου φαίνονταν ότι θα τα έβγαζε με το μυαλό της πέρα, εξαιτίας της κοινωνικότητας της,πίστευα ότι θα χάνονταν σε ένα λούσο και χορό. 

Κι όμως η αδελφή μου έκανε την ανατροπή, μετά ακόμα κι από πενήντα αλλαγές στο χρώμα των μαλλιών της, έβγαλε μια ωριμότητα ζωής, μια πατώ-στα-πόδια-μου στάση ζωής, ξέρει ποια είναι, ξέρει τι μπορεί, δε μασάει, δε μάσησε δηλαδή πότε της, κοιτάει τον κάθε μισαλλόδοξο στα ίσα, δε θα χαρίσει σε κανέναν κερατά, θα διεκδικήσει το δίκιο της, απέναντι σε κάθε αλλαζονα κι άδικο άντρα/γυναίκα, Έλληνα/Σουηδό/Γερμανό, δε θα χαρίσει κάστανα σε κανέναν, ούτε θα λυγίσει σε καμία περίπτωση, θα φάει τον καθένα που θα πάει να πειράξει την οικογένεια, ούτε μύγα στο σπαθί της, που λένε, σα λέαινα θα κατασπαράξει τον οποιοδήποτε που θα πειράξει έστω και τρίχα από τα παιδιά της, είναι μεγάλη γυναίκα, μεγάλη σε ηθικό ανάστημα, μεγάλη σε μεγαλείο και μεγάλη σε αντοχές/ανθεκτικότητα και υπομονή. Έμαθε στα χρόνια, να μην απαντά στον πρώτο χρόνο, να μη χτυπά στην πρώτη επαφή, να ελέγχει το παιχνίδι, όπως ξέρει αυτή καλύτερα, είναι η ισχυρότερη γυναίκα πίσω από τον ισχυρό άντρα. Αν οι συνθήκες ήταν κάπως αλλιώς, θα κυβερνούσε μια πόλη, μια πολιτεία, μια χώρα. Το πιστεύω ακράδαντα.

Αδελφή, δε λέω άλλα! Θα σε ξεγελάσω όμως, ώστε να μη διαβάσεις αυτήν την ανάρτηση άμεσα, θα την κρύψω κάπου στις παλιές, για να μη σε πιάσουν κλάματα. 

Αλλά να ξέρεις, ότι δεν υπάρχει μέρα που να μη σκέφτομαι, πόσο τυχερός είμαι που είσαι στη ζωή μου, πόση ευλογία έχω που σε ξαναβρήκα, που με ξαναδέχτηκες. Η φωνή σου είναι εδώ και χρόνια μουσική στα αυτιά μου, γαλήνη στην καταραμένη ζωή μου.

Μακάρι να  μπορώ να κουβαλήσω εγώ το σταυρό σου . Μακάρι να έβρισκε εμένα αντί για σένα. 

Μαζί.

Εγώ. Μίσος κι αγάπη, φροντίδα και περιφρόνηση

Τα 'πανε ξένοι, δικοί μας ξένοι.

Τα 'πανε και δικοί μας, καταδικοί μας. Οι δικοί μας οι κατάδικοι, οι καταδικοι μας!

Το εγώ υπήρξε πρώτο, αυτό αγαπάς κι αυτό μισείς. Κλαις για τον άλλο, αλλά δεν ξέρεις ότι για σένα κλαις. Αγαπάς τον άλλον, εσένα αγαπάς. Κι όταν μισείς τον άλλο, όμοια εσένα μισείς. 

"Umsonst" Gustav Sack

Es hilft dir nichts, du bist dir ewig gleich,

und wenn du auch in jede Pfütze rennst

und dich mit jedem Lumpen Bruder nennst,

es hilft dir nichts, du bist doch rein und reich

und bleibst in deiner Pöbel-Trunkenheit,

in deinem schmerzlichen Dich selbst Verachten

und deinem aberwitzigen Narrentrachten

ein goldnes Rad im Spiele der Notwendigkeit.

 «Πρόσθεσις» Κωνσταντίνος Καβάφης

Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.

Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —

που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)

που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί

απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό

δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

"Ο εαυτός μου"  Άκης Πάνου

Απ’ τους πολλούς μου φίλους κι απ’ όλους τους δικούς μου

όπως ο εαυτός μου δε μ’ αγαπάει κανείς

είμαστε ένα πράγμα μια σκέψη και μια ζήση

και δε θα μ’ αγαπήσει όπως αυτός κανείς

Ο πιο καλός μου φίλος ο πιο πολύ δικός μου

ο ποιο πολύ δικός μου είναι ο εαυτός μου

ο πιο καλός μου φίλος είναι ο εαυτός μου

Απ’ τους πολλούς εχθρούς μου που με μισούνε τόσο

μόνο τον εαυτό μου φοβάμαι αληθινά

αυτός μονάχα θέλει να με καταδικάσει

και για την ίδια πράξη να δικαστώ ξανά

Ο πιο κακός εχθρός μου ο πιο κακός του κόσμου

ο πιο κακός του κόσμου είναι ο εαυτός μου

ο πιο κακός εχθρός μου είναι ο εαυτός μου

Ο πιο καλός μου φίλος κι ο πιο κακός εχθρός μου

είναι ο εαυτός μου είναι ο εαυτός μου

Ο πιο καλός μου φίλος κι ο πιο κακός εχθρός μου

Systemsprenger

Δυνατή ταινία. Το να πεις "συγκινητική" ή "με τάραξε" είναι λίγο.
Στην αρχή το είχα καταλάβει, όπως το πλάσαραν. Δηλαδή ότι μιλάει για προβληματικά παιδιά,τα οποία "ανατινάζουν "το σύστημα. Για ανένταχτα παιδιά, για παιδιά με ψυχικές ασθένειες, με νευρολογικά άγνωστα σύνδρομα, για αυτά τα "κάτι έχει το παιδί, αλλά δεν ξέρουμε τι", για τους παρίες, για αυτά που δεν μπορεί να βρεθεί λύση, που επειδή η οικογένεια ως κουκούλι απέτυχε, έχασαν κάθε ευκαιρία ένταξης κι αποδοχής στο σύστημα.

Μετά που την ξαναείδα την ταινία, κατάλαβα!

Είναι το σύστημα που "ανατινάζει" αυτά τα παιδιά, τα διαλύει και τα καίει. Ένα σύστημα που φτιάχτηκε για να υπηρετεί νόρμες και αποδέκτες φόρμουλες ανατροφής παιδιών. Είναι τα παιδιά Ausreißer (βλέπε και αντίστοιχο ποστ), που δεν κολλάνε στο κάδρο του συστήματος, οι τιμές που θέλεις να τις σβήσεις, να τις εξαφανίσεις, για να μη σου χαλάσουν το αποτέλεσμα και γενικά τη στατιστική.

 Το σύστημα μπλοκάρει όταν συναντά τέτοια παιδιά, είναι ένα αναμμένο φυτίλι στα θεμέλια. Ή καλύτερα είναι σαν τη φωτιά, που την αντιμετωπίζεις με φωτιά. Την πυρκαγιά, που αφού καίγεται μόνη της (και μέσα της), θέλεις να την περιορίσεις, να μην κάψει κι άλλες εκτάσεις. Οπότε βάζεις μια φωτιά επιπλέον, προληπτικά, ελεγχόμενη, καις τα γύρω γύρω , να μην υπάρχει "τροφή" κι οξυγόνο κι έτσι να την "πνίξεις", να την αφήσεις να σβήσει μόνη της.

Να καεί, πριν κάψει κι άλλο το δάσος της κοινωνία. 

Έτσι καθόμαστε και βλέπουμε (χαζεύουμε, λέμε στα ελληνικά!) ένα παιδί να καίγεται, χωρίς να μπορούμε ή χωρίς να θέλουμε να βοηθήσουμε. 

Η οικογένεια του δεν μπορεί ή δε θέλει, ένας αλκοολικός/ναρκομανής ή βίαιος ή αδιάφορος ή όλα μαζί Πα-τέρας, 

μια αλκοολική/ναρκομανής ή βίαιη ή αδιάφορη ή αδύναμη ή ενοχική ή οτιδήποτε Μάνα

Που οι Αρχές τους παίρνουν την επιστασία/φύλαξη/ανατροφή του παιδιού, για να το "γλυτώσουν"!! Και που το δίνουν σε άλλες οικογένειες, άγνωστες ή ακόμα πιο εχθρικές, ή το βάζουν σε ιδρύματα/δομές, σα φυλακές, σαν πάρκινγκ παιδικών ψυχών κι ο,τι βγει! Οι ειδικοί παιδαγωγοί, που μπρος στα συγκεκριμένα παιδιά θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά, "Ανεπίδεκτο" θα πουν, ή irreparabel!!

Είναι πολλά αυτά τα παιδιά, είναι πολλοί αυτοί οι γονείς, είναι όμως ένα και το αυτό σύστημα. Το οποίο το ανατροφοδοτούμε, με συμπεριφορές  "Γαία πυρί μειχθήτω". Ξεχνάμε όμως ότι η φράση ξεκινάει "εμού θανόντος"!!!!!

Αυτή η ευαισθησία μου με τα παιδιά, δυστυχώς, το ομολογώ, δε βγαίνει σε καλό! Θα κουβαλάω πάντα τα λάθη και τις αδυναμίες στην ανατροφή ενός τέτοιου φυτιλιού, ενός Ausreißer. Δεν μπορώ γιατί ίσως δε θέλω και δε θέλω γιατί βλέπω ότι δεν μπορώ. Αλλά πρέπει (νάτος πάλι ο Καντ!)

ΥΣ: Η κοπελίτσα παρεπιπτόντως που έπαιξε στην ταινία το προβληματικό παιδί, έπαιξε και με τον Τομ Χανκς σε ένα ιδιότυπο γουέστερν του Νετφλιξ, κωφάλαλο, αλλά που στο τέλος δικαιώνεται. Υποψήφιο για Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου, δεν το πήρε, αλλά άνοιξαν οι πόρτες του Χόλλυγουντ διάπλατα!

Υπερ-Ρασούλης

 https://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/03/blog-post_502.html?m=1

Είναι φευγατος, ήταν φευγατος, Περασε με ορμή, σάρωσε. Έδωσε ένα στίγμα, έγραψε, είπε.

Η σχέση με τον Όσο γνωστή. 

Αλλά με τον Γκουρτζίεφ; 

"......βυθώντας τ' απαράμιλλου Γκουρτζίεφ τ' άγιο ψέμα....."

Τι είπε πάλι; Τι ήθελε να πει; Πόσο Esoteriker ήταν ο Georges Gurdjieff? Το Άγιο του ψέμα. Η δική του/τους ουτοπία. Ζήσανε τις τρελές τους ημέρες, μέχρι τέλους. Κοιμήθηκαν δίπλα στις Πυραμίδες, ενοιωσαν τον Ακενατόν πατέρα και υιο.  

Η φιλοσοφία ήταν μες στην τρελα του, στην παρανοϊκή του κανονικότητα ή εγινε η τρέλα, η άρνηση της πραγματικότητας ,η φιλοσοφία της ζωής του; Γι'αυτό αγαπούσε τους υπερρεαλιστές, τον Άκη Πάνου π.χ. 😉

Ώπα, να και τα Emoji σε ποστ για τον ΜανΡας!

Η συνέντευξη είναι καλή, διαβάστε την. Εμένα μου είπε καινούρια, άγνωστα  πράγματα. 

Αν μου έρθει κάτι έξυπνο, θα επανέλθω στην ανάρτηση, το υπόσχομαι.

Die Ist-Analyse

 Der Soll-Ist Vergleich. 

Wirtschaftlich gewährt ist die Abweichungsanalyse, zwischen den geplanten und den tatsächlichen Ergebnissen. Sie führt dazu, dass jede Idee, jedes Produkt, jedes Verfahren, bevor sie umgesetzt und etabliert werden, vorher kontrolliert und analysiert werden müsste, in einer Art von  Probe. Die Gegenüberstellung zwischen gesammelten Fakten und auf Modellen-basierten Prognosen benötigt eine neutrale Sicht, eine unvoreingenommene Haltung. 

Die sogenannten Forschungsphasen bevor zB ein Medikament die Zulassung erhält. Es kann Jahre dauern, bis die Ergebnisse das Einmarken befürworten . Und es gibt einen guten Grund dafür. Risiko-Kosten.

Ok, verstanden? Genug Bullshit?

Tja, ergibt einen Sinn überhaupt? Mit anderen Worten.

Ist-Situation. Gegenwart unter dem Wahrnehmungsfilter der Vergangenheit. Die harte und bittere Wahrheit. Keine Rosarote Brille. The shithole you're in. Die Fakten lügen dich nicht an, angenommen dass sie sachlich interpretiert werden. Du kannst dich nicht immer verstecken....von dir selbst. 

Or to put it properly, as Rango did: No man can walk out from his own story. 

Die Ist-Situation spuckt dir ins Gesicht, haut dir eine Schelle und schreit an. "Wie bescheuert bist du denn? Merkst du es nicht?" 

Lasst uns abstrakt werden. 

Ich bin hier und jetzt, ich bin das Hier und das Jetzt. Wie kann ich mein Jetzt einschätzen, wenn sich der Prüfer des Gegenstandes  als derselber Gegenstand definiert? Man befindet sich in einer Geschichte ohne Ende, in einer reinkarnierten Kreisverkehr ohne Ausfahrt.

Und stellt sich die Frage: welches Benefit hab ich aus dieser Analyse heraus?

Wieder ins Persönliche. Meine Ist-Analyse wird von mehreren Aspekten gescannt. Aus dem Inneren (subjektiv), filtriert durch die Altersdemenz und aus dem Aussen durch die Widerspiegelung der fremden Gedanken. Eine neutrale Betrachtung gibt's jedoch nicht, all dies ist fiktiv und gleichzeitig  realer als man denkt. Realität ist nicht immer neutral.  Und aus dem Grund  entsteht die Diskrepanz, die Spaltung zwischen dem Aktuellen, Ist-Wert und dem Wunschdenken, Soll-Wert. 

Abgelenkt. Unpersönlich. 

Von meiner Ist-Analyse resultieren eher die negativen Auswirkungen obwohl mein Glas halb voll bleibt. Hätte, hätte, Fahrradkette, και τα τοιαύτα. Meine Kapitel hatten die positiv bewerteten Seiten und plötzlich kam die Änderung. Diese Wende schmeckt mir bis zum heutigen Tag bitter. Mein Ist-Wert langweilt mich, träume noch auf meinen Soll-Wert. Es fühlt sich an, wie eine Zeitschleife, ein Time-Loop. Mein Gegenwart sollte nicht meine Zukunft sein, wenn ich in der Vergangenheit schwebte, entfaltete sich mit einer kräftigen Trägheit. Ich könnte nicht anders, es riß mich mit. Die Synchronizität sozusagen. 

Aber das ist ein anderer Post.

You can call me Joker.

 Man is not the creature of circumstances, circumstances are the creatures of men.

Benjamin Disraeli.

Παπαριές κυρ Ντισραέλι μου! Μας τα πε κάνα δυο αναρτήσεις πιο κάτω ο μπάρμπα Γιούνγκ. Όσο δε μας φτιάχνουν οι περιστάσεις, άλλο τόσο δεν είμαστε εμείς οι δημιουργοί των περιστάσεων.

Είδα τον Τζόκερ, ταινία του 2019, προ κορόνα εποχή. Όσκαρ για το Φοίνιξ! Ο τύπος το άξιζε πέρα για πέρα! Το υποσυνείδητο μας, η συλλογική μας ανάδρομη μνήμη και ο ορισμός της εντροπίας, σε ένα πακέτο βίας και αυτοδικιας. 

Η απόλυτη μεταμόρφωση ενός Άρθουρ Φλεκ στο γνωστό τέρας. Η ψυχοπαθολογία ως αθώα βάση κι έναρξη μιας πορείας, που την τσάκισαν στο ξύλο, την ποδοπατησαν, την κλωτσοπατησαν, την εξευτέλισαν. Και ποια ψυχοπαθολογία δηλαδή; Ένα παθολογικό γέλιο, ασυνάρτητο, άκαιρο. Κι αυτό ως μηχανισμό άμυνας, ένα ξόρκι σε παλιά τραύματα, αβάσταχτα κι ανυπόφορα. 

Ενας κλόουν 🤡, ένας καραγκιόζης που γελάει χωρίς να θέλει, γιατί δεν μπορεί να κλαψει, δεν μπορεί και δε θέλει να κλάψει, πρέπει να να δείξει μια χαρά, μια ευτυχία. 

Και τον έκαναν κουρέλι, του πήραν τα πάντα, τη μάνα, τον πατέρα, την ερωμένη, τη δουλειά, τη χαρά της δημιουργίας, τη χαρά της επαφής. 

Στο μυαλό μου ήρθε η Παραγγελιά. Το μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Τζόκερ. 

Όχι κυρ Ντισραέλι μου, δε φτιάχνει Ο ανθρωπος τις γύρω καταστάσεις του, άλλοι άνθρωποι φτιάχνουν τις καταστάσεις και αυτές είναι που δημιουργούν (ή καλύτερα επανεφευρίσκουν) τον άνθρωπο και το μεταμορφώνουν στο τέρας, που έτσι κι αλλιώς έκρυβε μέσα του. Ένα τέρας με παθολογικό γέλωτα. 

Όλοι μας θα βρούμε τις δικαιολογίες μας, ακριβώς όπως ο Τζόκερ. Τα ελαφρυντικά βέβαια μετράνε για τη μείωση της ποινής, όχι για την αθώωση! Ένοχος  ο κάθε Τζόκερ ανάμεσα μας, αλλα με κάπως μειωμένη ποινή. Όλοι όμως οι Τζόκερ θα πρέπει να το πληρώσουν, να εκτίσουν την ποινή, με άλλοτε άλλη μορφή. Κάποιοι θα την πουν "ατυχία στη ζωή", άλλοι θα φύγουν νωρίς, άλλοι θα δουν τους αγαπημένους τους να φεύγουν πρώτοι, άλλοι θα τα χάσουν όλα και θα πρέπει να ξαναρχίσουν από το μείον. 

Θα θυμούνται όμως οι Τζόκερ μέσα μας ότι κι εμείς σφαξαμε κάνα δυο τρεις τέσσερις; Θα θυμούνται το αίμα που κυλούσε από το μάτι; Θα κρατάνε το περίστροφο σα φυσική προέκταση του χεριού; Θα γελάνε κάτω από το φως του σεληνόφωτος; 

Ένας αμνός ήταν ο Τζόκερ. Λύκο τον έκαναν οι συνθήκες. 

Φοβού τον επίκτητο λύκο, φοβού το Γενίτσαρο.