Δεν ξέρω τι είναι αγάπη και τι έρωτας

....αισθάνομαι όμως ότι μπορώ να περιγράψω, αυτό που μου συμβαίνει.
Σα να γεννήθηκα χτες, σαν να μην υπήρξαν τα χρόνια πίσω μου, σαν αυτά που ακούω ή που νομίζω ότι ακούω, αυτές οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα της, να φτιάχτηκαν μόνο για μένα. Δε μοιάζουμε, αλλά ταιριάζουμε, βρεθήκαμε και τυχαία και μοιραία. από άλλο κόσμο αυτή, από άλλη γλώσσα, από άλλη κοσμοθεωρία. Μίλησε όμως ιδανικά μέσα μου, με καταλαβαίνει κι ας μη με καταλαβαίνει πάντα.
Ένα είναι σίγουρο. Την περιμένω να έρθει. Σα τρελός, σα βλάκας, σαν διψασμένος.
Οι αισθήσεις μου τρελαίνονται όταν τη συναντώ, φοράω τα γυαλιά μου και τη βλέπω, χωρίς γυαλιά είναι μια κοπέλα όπως οι άλλες. Στα δικά μου μάτια  είναι η βασίλισσα μου.
Αν ήθελε κάποιος να μιλήσει ωφελιμιστικά, θα έλεγε ότι καλύπτουμε ανάγκες, ο ένας του άλλου. Τα καλά και συμφέροντα. Δεν ξέρω. Αισθάνομαι αλλιώς. Μου αρέσει το κορμί της, μου αρέσει η φωνή της, η κουβέντα της, δεν έχει κάποιο μέτρο σύγκρισης, είναι αυτή που είναι, όπως είναι. Δεν το πολυψάχνω, αφήνομαι στα στοιχειώδη, στα βασικά δομικά των συναισθημάτων. Την πρωτογνώρισα λίγο πριν τα γενέθλια μου, πριν ένα χρόνο. Μετά από ένα χρόνο, τα συναισθήματα ολοένα κι αυξάνονται. Δεν έχει λογική, στηρίζεται στη χημεία, αργότερα μπορεί να χρειαστεί μια επεξεργασία, ένα κάποιο ραφινάρισμα. Τώρα όμως όχι, τώρα ρολάρει μόνο του. Κι εγώ το απολαμβάνω.
Μου άλλαξε μια ολόκληρη οπτική, με ξανάκανε να ελπίζω σε κάτι, με στήλωσε. Θέλω να την κάνω ευτυχισμένη, να ζήσει αυτό που ονειρεύτηκε, κι ας μην ξέρει τι είναι αυτό. Είμαι σίγουρος όμως ότι το αισθάνεται. Το γεγονός ότι η έκφραση των δικών της συναισθημάτων διαφέρει ριζικά από τη δική μου, κάνει την κατάσταση ιδιαιτέρως γοητευτική, γιατί δεν περιμένεις τίποτα από τον άλλο, τίποτα αναμενόμενο. Απλώς προσφέρεις. Και περιέργως γυρίζει πίσω σε μένα.
Είναι μια πορεία έντονα σωματική κι αισθαντική, που ξεκινά από τη μυρωδιά του σώματός της, περνά από τις "άχαρες" στιγμές της, τη στάση και τις κινήσεις της και καταλήγει στο λόγο. Είναι πορεία θριάμβου, δικού της, που τα επιφωνήματα ακούγονται μόνο στα δικά μου αυτιά. Πώς να το καταλάβουν οι άλλοι, όταν δεν το καταλαβαίνω καλά καλά εγώ;
Αισθάνομαι δικός της, δεν ξέρω αν είναι σωστό, δεν ξέρω αν είναι αγάπη, έτσι είναι. 

Να ένα έτος

Λόλα πού είναι το έτος; να Λόλα ένα Έτος, πάρτο το Έτος και βαλ'το εκεί που ξέρεις.
Ξεκίνησε καλά είναι η αλήθεια, πού θα καταλήξει; ο Θεός και ο Σαμαράς του. Μηδένα προ της εξόδου από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση μακάριζε.
Ήρθε πάλι νέο έτος μ'εκλογές πολιτικές
το μυαλό μας είν' χαμένο, τι ψηφίζω; άντε βρες!!!
Εγώ διλήμματα δεν έχω, με τις εκλογές καθάρισα, σκούπισα, τέλειωσα.
Οι μέρες μου έχουν καμπούρα στην πλάτη και τα χέρια στην τσέπη, αλλά γελάνε συχνότερα από πριν.
Βρίζουν πάλι, βγάζουν γλώσσα, αποθρασύνονται. "Τι να τις κάνω κύριε Μήτσο μου;"
Χαζεύω ολοένα, αγαπώ περισσότερο, δίνω και παίρνω πολλές χαρές.
Τα πορτοφόλια τρύπια, η κούτρα άδεια, τα μάτια ψιλοχορταίνουν, τα μαλλιά λίγα κι αραιώνουν, εδώ θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας, μεταξύ Spessart και Schweinheim.
Καλή χρονιά σε όλους μας, αγάπη δώστε, σκορπιστείτε απλόχερα, μην κρατάτε και πολλά, μόνο βάρος είναι.
Να δώσει η Γιαραμπίνα να μην κλάψει παιδί χωρίς οικογένεια πουθενά στον κόσμο.
Καλώς με ξαναβρίσκω εδώ (πού ήμουνα;;) άντε και του χρόνου

Die Hoffnung stirbt zuletzt

.......aber stirbt!!!
Eine der ersten Sachen, die Du im Leben lernen solltest. Die Sterblichkeit. Alle sterben.
ich, Du, alle. Und wie das Lied schön erzählt, "es wird alles mal vorübergehen".

Keine Frage, kann mit dem weiter gehen, solange die andere entsprechend sich verhalten. Ich sag häufig den Satz "nie die Hoffnung aufgeben". Was bringt aber, wenn alle das Ende ahnen?

Unheimlich fühl ich mich an denen Momenten, den ich meine Kräfte verliere, oder wenn der Boden unter meinen Füßen bricht. Denn ich denke, ich kriege den Infarkt. Gleich geht's los, νυν απολύεις το δούλο σου. Nichts ist unsterblich, alle gehen mit Sonderlicht, mit Lärm, andere ganz leise und still. Jetzt oder später, hier oder dort, im Sommer oder im Winter, stirbt die Hoffnung und können wir nach Hause gehen. Finito la musica, passato la fiesta. Ό,τι φάγατε, φάγατε. Τα φάγατε τα ψωμιά σας, δε λένε;;; Das Lazarus Syndrom geschieht eher selten. Daher hast Du nur eine einzige Chance, verschwende sie nicht, genieß sie, dehn sie aus, bevor es spät wird.

Επεράσαμ΄ όμορφα, όμορφα

Πέρασαν κι αυτές οι διακοπές πολύ εντυπωσιακά, με ταξιδάκια δω και κει, εμπειρίες μοναδικές, φάσεις ανεπανάληπτες, φωτογραφίες που θα μείνουν στο χρόνο και στο μυαλό μας. Το ταξίδι στη Legoland το ονειρευόμουν από μικρός και το κατάφερα με τα αγόρια, κούραση αλλά και πολλή ενέργεια αποθηκευμένη, once in a lifetime. ξενοδοχεία, αμάξια, αεροπλάνα, βαλίτσες, παιχνίδι, φαγητό, μετά επιστροφή. Μπάνια, καταδύσεις, μαθήματα, πισίνες, γνωριμίες. στα πάτρια με παππούδες και γιαγιάδες, αποχαιρετισμούς με ξαδέρφια, θείους&θείες.
Τώρα που το σκέφτομαι, είχε πολλή πράγμα αυτό το καλοκαίρι για να τα αντέξει μια καρδιά, πολλή συναίσθημα και συγκίνηση.

Πάλι του χρόνου, σωστοί στο μέτρημα.....

Διακοπές

δεν βρήκα κάτι πιο ταιριαστό

έφυγα γιατί ήτανε ώρα μου για φευγιό
......κι από ταυτότητα εμείς δεν είχαμε ποτέ.
....ίσως και να τα κλαίνε τίποτα Γερμανοί!

Metallica Rock am Ring (das gleiche wie im im Park)

2 χρόνια εδώ

23 Ιούνη του '12 έφτασα Μόναχο, 24 ήμουν Seligenstadt, 25 Δευτέρα ξεκίνησα.
Με τα χαζά και τα ψέμματα δύο χρονάκια, σα νερό, και είμαι ακόμα εδώ. Κόβω κάθε γέφυρα πίσω μου, αλλά οι γονείς μου και τα παιδιά μου είναι ακόμα πίσω.
Με το βλέμμα πάντα μπροστά, την πίστη και τη θέληση χαρακωμένα μέσα μου, σαν τατουάζ στα πόδια, σημάδι μυστικό και φανερό μαζί. Ξαγρυπνώ και σωπαίνω, θυμάμαι και ουρλιάζω, αγαπώ κι αγαπιέμαι, πάντα όμως στα μέτρα μου. βλέπω τον ήλιο με άλλα μάτια, δε ζητάω ελεημοσύνες, θα πάρω αυτό που μου πρέπει.
Αν καθήσω και σκεφτώ τι μου έμαθαν  αυτά τα δύο χρόνια, θα πρέπει να περάσω άλλα δύο σε ψυχοθεραπευτήριο.
Σαν Κάθαρση, σαν θεία Τιμωρία, σαν Επιφάνια.
Οι κουβέντες μου πολλές, οι ουσιαστικές λιγότερες, μπλοκάρουν γλώσσα και μυαλό, το σώμα όμως θα εισπράττει ξενύχτι, πόνο και πληγές, χαρές και χάδια. Το αληθινό βρίσκεται πάντα και παντού, δε θέλει πολλά πολλά, μπλα-μπλα και φανφάρες, ένα βλέμμα, μία επαφή.
Σπίθα είναι.
Η χώρα εδώ, οι άνθρωποι της, ξένοι και ιθαγενείς, οι λέξεις, πάντα οι λέξεις. Να μείνω λέω. θα τα καταφέρω;; ο ρουφιάνος ο καιρός ξέρει.
Ξέρει, αλλά δε λέει.
πάντως μέχρι εδώ, καλό ήταν το ταξίδι, φουρτούνα και μπόρα, αλλά και ορίζοντας, ηλιοβασιλέματα, ξαστεριά. να μη μας προδώσουν οι ναύτες, καμιά ανταρσία φοβάμαι, αλλιώς οι άγκυρες λυμένες, και όπου βρούμε λιμάνι θα αράζουμε, όχι πίσω, στα πέρα μέρη, στις πέρα χώρες, να ανοίξει το μάτι μας, κει που θα μας κοιτάνε με άλλο τρόπο, με άλλη γλύκα.
2 χρόνια. Δε μας πήρε η μπάλλα ακόμα, στα πόδια μας την έχουμε, εμείς έχουμε την κατεβασιά, ο κόσμος δεν έφυγε ακόμα από το γήπεδο, μας περιμένει, μήπως κάνουμε την καλή τη φάση, στο 85', στο παρά πέντε, έχω ακόμα χρόνο, ή έτσι νομίζω..........