Dürer στο Städel

Τι υπέροχη Έκθεση. Περίμενα βέβαια και 50 λεπτά σε βροχή και κρύο, ουράαααα να δουν τα μάτια σου. Από Ντύρερ ήξερα πολύ λίγα πράγματα, κανα δυο πίνακες (π.χ. την αυτοπροσωπογραφία που είναι σαν το Χριστό) και σκόρπια κομμάτια της ζωής του.

Έμαθα αρκετά όμως, για τα ταξίδια του, σε Ολλανδία και Γαλλία, για τον τρόπο που μελετούσε Ανατομία και Σχέδιο, Βιολογία και Ζωολογία, για τις παραγγελίες του, για τα θρησκευτικά του οράματα, για τους χορηγούς του

Τα quasi "ασπρόμαυρα" του έργα, είτε με μολύβι είτε ξυλογραφίες είτε χαλκογραφήματα ήταν προϊόν εξέλιξης της μεγάλης μαστοριάς και ευφυϊας του. Είχε αναπτύξει στη μεταγουτεμβέργια εποχή τρομερές δυνατότητες στην τύπωση εικόνων και συνδύασε ζωγραφική με εκτύπωση ουσιαστικά.

Εξαιρετικά φιλομαθής, επίμονος και "στρατευμένος" θα λέγαμε σε αντιστοιχία με την εποχή.

Τόσο ο Ρινόκερος τους όσο και ο πίνακας με Αδάμ και Εύα είναι παροιμιώδεις για τις λεπτομέρειές τους. Εμένα μου άρεσε ως πρώιμο Γκόθικ, εκείνη η ξυλογραφία με τον Ιππότη και το θάνατο στον δρόμο του. Δε μιλάω για την εικονογράφηση της Αποκάλυψης, με κάτι εικόνες, να τις βλέπουν οι Αντίχριστοι και να τρομάζουν με τη φαντασία του Ντύρερ, τρομερή αντίληψη των γραμμών και αίσθηση του τρομακτικού σε πρώτο πλάνο.

Ως διαφήμιση της Έκθεσης, οι Φραγκφουρτιανοί είχαν ένα τέμπλο, που παραγγέλθηκε από πλούσιο χορηγό της περιοχής και το οποίο παρέδωσε ο ίδιος ο καλλιτέχνης, αυτοπροσώπως, με τον εαυτό του ζωγραφισμένο κάπου στο βάθος.

Τον πίνακα με την κυρία δίπλα τον είδα, το θυμάμαι, είχε ένα ζευγάρι αρχόντων, αυτή κάποια λαίδη ήταν, αλλά τώρα το ξέχασα ποια. Ωραία πάντως προσωπογραφία, ανέκφραστη, δεν τη λες και τζοκόντα, ούτε σαν εκείνο το βλοσυρό βλέμμα του αγίου Ιερώνυμου (ζόρικος πίνακας κι εκείνος). 

Δυνατός στα θρησκευτικά, εξπρεσιονιστής κατά τόπους, ακραία διδακτικός, βασικά πρωτοπόρος στις τεχνικές και με ορισμένες εμμονές στο ζήτημα της Θείας Τιμωρίας, σαν καλός προτεστάντης. Άγγλοι κριτικοί λένε βέβαια ότι δεν έκανε και καμιά Πολεμική στον Πάπα και ότι προς το τέλος τη ζωής του, ακολούθησε το Λούθηρο στη νέα πορεία της γερμανικής εξέλιξης. 

Οι εικόνες του πάντως μένουν εύκολα στη μνήμη, αν και χωρίς χρώμα, αλλά με πολύ σκάψιμο στο πνεύμα, σαν τα μέταλλα και ξύλα που σκάλιζε.....

Δίνει τροφή για σκέψη η άτιμη η ζωγραφική, ήθελα να πω κι άλλα, αλλά δεν το χω, που να πάρει.

Απαραιτήτως...

Δε γίνεται να μην έχω ολόκληρο το βίντεο του Χάρρυ από το Αλαλούμ, "περί Ταινίαι Τέχνης", όλα τα λεφτά, όλο το ζουμί, όλη η Performance συμπυκνωμένη σε 3 λεπτάκια, κενεματογράφος εν Ελλάδι, όταν περνούσαμε άπειρες νύχτες ακούγοντας κασέτες και βινύλια, όταν τρέχαν τα δάκρυα από τα γέλια, εκείνα τα "περίεργα" όπως αποδείχτηκε χρόνια, τι να λέμε;; Ιστορίες;;
Χάρρυ άφησες μια διαθήκη και μια κληρονομιά, δυστυχώς δεν τα παρέλαβε κανείς. Κρίμα! 

Μισθοφόρος

Βαριά λέξη, μου την είπε ένας ξάδελφός μου, το είχα στο νου, αλλά πολύ πίσω, στο βάθος του μυαλού θα το είχα φαίνεται. Μου κακοφάνηκε, παρότι αλήθεια.
Είμαι λοιπόν ένας μισθοφόρος;;;
Και ποιον πολεμάω;;; Και για ποιον;;; τον πλειοδότη;; αγοράστηκα και δεν το κατάλαβα;;
Λεεεεεεςςςς;;;; Πείθω κάθε μέρα και στιγμή τον εαυτό μου, ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, ότι υπάρχει κάτι πιο βαθύ, δεν μπορεί να ισχύει αυτό το επιφανειακό για μένα, δεν μπορεί να ξύπνησα σ'αυτήν την ηλικία για να γίνω ο "αναίσθητος" τυχοδιώκτης, ο soldier of Fortune με τη φαλάκρα και τις γκρίζες τρίχες, κάτι θα παρεξήγησα λοιπόν....
Βαριά λέξη, κουβαλάει ξεδιαντροπιά και αλισβερίσι, ανηθικότητα και αρπαχτή.
Εμείς κύριε για το κούτελό μας παλεύουμε κι αγκομαχούμε, άμανήταν έτσι θα είχαμε τώρα δύο Pajero και τουλάχιστον ένα 5μετρο κοτεράκι, δε θέλαμε ρε μάγκα, δεν ξεπουληθήκαμε, δεν αγοραστήκαμε, άλλο πράμα να πουλάς ακριβά το τομάρι σου, όταν γύρω σου είναι το Κούγκι, κι άλλο ο ψυχρός επαγγελματίας με το τζάκετ της παραλλαγής και Ελλάς-Σερβία-Ορθοδοξία και πράσινα άλογα. Δε "σκοτώνουμε" επί χρήμασι, δεν παίρνουμε κεφάλια με το συμβόλαιο,
παραμένουμε άνθρωποι, ανήκοντες στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο του πολιτισμού και των αξιών, που έχουμε στο μυαλό μας και όχι απαραίτητα στον περίγυρό μας
Άσε το Κατάρ και το Ντουμπάι για τους άλλους, άσε να βγάλουν ---μύρια οι πιο καπάτσοι,
εμείς φτιαχτήκαμε αλλιώς (δυστυχώς), η μαγιά μας είναι πλασμένη για άλλους φούρνους, παντελόνια δεν κατεβάζουμε, τσίγκινα βρακιά και πανοπλίες, σταυροφόροι ίσως, μισθοφόροι όχι, keineswegs,
.......είπε ο Καπετάν-Μιχάλης και χόρεψε ένα πεντοζάλη, φωνάζοντας "Γρόθε ντουνιά!!!!"

The Empire Vasi strikes back!!!

Everybody, Somebody, Anybody, Nobody

That's Not My Job! (ή αλλιώς Πότε το φιλότιμο γαμάει την οργάνωση)

This is a story about four people named Everybody, Somebody, Anybody and Nobody.

There was an important job to be done and Everybody was sure that Somebody would do it. Anybody could have done it, but Nobody did it. Somebody got angry about that, because it was Everybody's job. Everybody thought Anybody could do it, but Nobody realized that Everybody wouldn't do it.

It ended up that Everybody blamed Somebody when Nobody did what Anybody could have done.

Τέλειο;;;;;;;;

Geh weg!!

"όταν είσαι πεπεισμένος ότι βιώνεις μια κατάσταση που σε 


διώχνει, μην περιμένεις πρώτα να βρεις την κατάσταση που 


θα σε έλκει. Φύγε, χωρίς δεύτερη σκέψη. Σπάσε τον 


εγκλωβισμό".



Πόσο μεγάλη αλήθεια, 


πόσο δύσκολα να εφαρμοστεί.......


Wir haben immer gute Ideen, es mangelt noch an der Umsetzung

Mein erster Regenbogen

Θα ήταν νομίζω τη δεύτερη εβδομάδα της νέας μου δουλειάς, όταν γυρίζοντας κατά τις 5,30, είδα αυτό το τέλειο ουράνιο τόξο, σταμάτησα το ποδήλατο, το φωτογράφησα, ψιλοκουβέντιασα με μια περαστική για το θέαμα και συνέχισα γεμάτος αισιοδοξία για τον οιωνό

Ήταν το πρώτο μου ουράνιο τόξο στη Γερμανία, ένας άριστος οιωνός, καλό μας φθινόπωρο