Δεν είναι δικό μου.......θα μπορούσε όμως!

Hast du was

Hast du was bist du was

hast du nichts bist du nichts

hast du was und bist du nichts

bist du blöd

bist du blöd und hast du was

bist du auch was

hast du nichts und bist du was

wie machst du das??

(Αντιγραμμένο από το βιβλίο των Γερμανικών, καλό έτσι;;;)

Sonntagskonzert in Büsing-Palais

Τα κυριακάτικα κοντσέρτα στο Όφενμπαχ εγκαινιάστηκαν χτες μεσημέρι, με καιρό so mittelmäßig. Έτοιμο για βροχή, με αέρα που σήκωνε παρτιτούρες, σημειώσεις και τα διαχωριστικά πίσω από τους μουσικούς.

Ο τρομπετίστας, που αποδείχτηκε και τενόρος παράλληλα, μας μίλησε, μας έκανε να γελάσουμε, ανέλυε τα κομμάτια, Verdi, Boccherini, μενουέτα κτλ κτλ. Ειδική μνεία στη φλαουτίστρια και στην παίκτρια του όμποε, που είχαν τρόπον τινά μια τιμητική παρουσία. Όμορφη και ευχάριστη στιγμή.

Στα παρασκηνιακά τώρα. Όσο περίμενα, ήρεμος, χαλαρός στην καρεκλίτσα μου χαλαρός, τελευταία σειρά, ήρθε δίπλα μου μια Oma, ας πούμε ότι θα μπορούσε να ήταν η δική μου γιαγιά. Κάτασπρο γερμανικά χτενισμένο μαλλί (η δική μου το βάφει ακόμα καφέ, ούτε ρίζα δε φαίνεται κι ας είναι 88χρονών), με λουλακί (ω ρε μεγάλε, τι είπε τώρα ρε ο τεράστιος;;;) ταγιεράκι, μαξιλαράκι στη μασχάλη (στο γήπεδο θα πας γιαγιά;;;) και με ρωτάει :"Sind Sie allein?" "Aber ganz allein!" απάντησα εγώ. κι έκατσε δίπλα μου. Κάπου στη μέση του κοντσέρτου σηκώθηκε, πήρε τα πραγματούδια της και πήγε μπροστά. Μετά την πήρε το μάτι μου, πίσω από τους μουσικούς, να περπατάει σε άλλη κατεύθυνση. Ξαναγύρισε δίπλα μου, άφησε το μαξιλαράκι της και ξαναπήγε στην καρέκλα της μπροστά. Μετά την είδα να φεύγει, κάποια στιγμή σταματάει, κοιτάει, γυρίζει πάλι πίσω, παίρνει το μαξιλάρι της που είχε ξεχάσει και μετά χαιρέτησε κάποιον που μετά κατάλαβα ότι δεν τους ήξερε, λάθος θα νόμιζε και έφυγε.
Διάγνωση: Demenz. Σας βάζω εκατό μάρκα, εεε ευρώ στοίχημα. Αυτοί μας μείνανε!! Όλοι οι θεατές (50 ήταν, 60, θα σε γελάσω) ήταν αυτοί που τους ξαμολήσαν από τα Pflegeheim, από τα γηροκομεία και τα θεραπευτήρια, όσοι γερμανοί απόμειναν δηλαδή, για να ακούσουν κάτιτις. Ούτε ένας μελαμψούλης, ούτε ένας μαυριδερούλης, πολωνούλης, βαλκανιομούρης στο ακροατήριο, θα πεις παίζαν με τα παιδιά τους στο πάρκο δίπλα, πάντως τη μουσική την είχαν γραμμένη στα παπούτσια τους τα παλιά, δεν έκαναν φασαρία βέβαια, δεν γκάριζαν, αλλά σαν να μην υπήρχαμε κιόλας. Οι μόνοι κάτω των 55-60, από όσο μπόρεσα να υπολογίσω (και ειλικρινά δεν υπερβάλλω, παρά την τάση μου) πρέπει να ήμουν εγώ μαζί με έναν άλλο μουσάτο, με schwabischen Kleidung (αυτό το ρώτησα κι έτσι το έμαθα). Οι Γερμανοί έχουν εδώ και χρόνια που γερνάνε, δεν αναπαράγονται, δεν ανανεώνονται οι γενιές, παιδιά δεν κάνουν, ρυθμός γεννήσεων ανά ζευγάρι 1,1 (για να ανανεωθεί η γενιά θέλει mindestens 2,1 ανά ζευγάρι, στα 10 ζευγάρια δηλαδή 21 παιδιά τουλάχιστον, η Ελλάδα είχε το 2005 1,3-1,4, τώρα άγνωστο). Και να σκεφτείς λίγη ώρα πριν τη συναυλία, έγραφα δίπλα στο ποτάμι τις ασκήσεις μου των Γερμανικών και είχα να γράψω έκθεση με θέμα "Γυναίκες με πτυχία και χωρίς παιδιά".
Αυτοί μείνανε που λέτε, αυτά τα μπαρμπαδάκια, αυτά τα γλυκά γεροντάκια είναι ότι απέμεινε από εκείνη τη Γερμανία που θα μνημονεύουμε στα βιβλία, για τα γνωρίσματα της φυλής τους, τα καλά ή κυρίως τα κακά τους.
Και αυτωνών τα παιδιά;;; Κάποιοι θα υπάρχουν, ανύπαντροι, ή παντρεμένοι χωρίς παιδιά, άντε το πολύ ένα, μικτοί γάμοι παρα πολλοί. Και έχεις όλο το υπόλοιπο κομμάτι των μεταναστών με τα 4, 5, 6 παιδιά να πλημμυρίζουν τη χώρα. καλό-κακό, αυτό είναι. Η χώρα θα υπάρχει, το έθνος μάλλον όχι, οι λαοί θα έχουν ιθαγένεια, κάποιοι θα θυμούνται την καταγωγή, ο τόπος τους θα είναι εδώ πάντως. Δε θα τους λες Γερμανούς, ίσως να βρεθεί κάτι άλλο σαν τίτλος, δε με πολυπειράζει, ας αφήσουμε πλέον ταμπέλες και κλισέ, Οι γερμανοί έτσι, οι Γερμανοί αλλιώς, τώρα πλέον θα λέμε "αυτοί που μένουν εδώ".......και να δω σε λίγα χρόνια, πόσοι θα κάθονται σε καρέκλες στη βροχή για να ακούσουν την εισαγωγή του Nabucco!
Κάθησε να χαρώ τώρα αυτούς τους γέρους γιατί δε θα τους ξαναδώ μάλλον,
γιαγιά;;; εε γιαγιά;;;; κάτσε δίπλα μου να πούμε για τα χρόνια τα προπολεμικά, τα μεταπολεμικά, γενικά ό,τι θυμάσαι, το Mirtazapin σου το πήρες, έτσι;;;;;;

Ύπνος στο Palmengarten

Να ήμουν κουρασμένος από τη βόλτα, να ήμουν ξενυχτισμένος από την εφημερία, να με πείραξε η πολλή ζέστη, να βαριόμουν ανόρεχτες ελληνικές παρέες,

Λες να ήταν η πολλή ηρεμία και η γαλήνη που μου έβγαζε το μέρος;;;; 

Πάντως μετά από κανα 20λεπτο βόλτας στα Tropicarium και στα Rosengarten, γύρω γύρω από λίμνες και παγκάκια και συντριβάνια,

την έπεσα μάγκες μου σε μια από τις σιδερένιες σεζ-λονγκ, αναπαυτικές όσο που δεν πάει, χαλάρωσα........και έριξα έναν ύπνο μιαμιση ώρα!!!! Οι μάινες και κάτι άλλα γλυκόλαλα πουλιά με νανούριζαν και μια απόλυτη ησυχία και ηρεμία, μέσα στο κέντρο της Φραγκφούρτης, με εκατοντάδες κόσμο γύρω μου.

Ήταν τόσο εντυπωσιακό το γεγονός, που στην αρχή δεν το συνειδητοποίησα. Παιδάκια γύρω μου με μπάλες και παιχνιδάκια, χωρίς τσιρίδες χωρίς φωνές και στριγγλιές, να τραγουδάνε χαμηλόφωνα, θαρρείς να μη με ξυπνήσουν. Γονείς παραπέρα, χωρίς να πολυασχολούνται, χωρίς υστερίες "Γιωργάκη, πού πας εκεί;;;; ΠΡΟΣΕΧΕΕΕΕΕΕ θα ΠΕΣΕΙΕΙΕΙΣ, ΜΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!" και άλλα τέτοια απείρου κάλλους ελληνικά/βαλκανικοασιατικά όμορφα . Ακόμα και τα ιταλικά, τα γαλλικά, τα αγγλικά που άκουγα από τους τουρίστες έφταναν τραγουδιστά στα αφτιά μου, γλυκιές νανουριστικές μελωδίες, γλώσσες κελαϊδιστές, αλλόθροες αλλά μελίρρυτες.

Μετά που ξύπνησα δεν είχα ούτε στραβή μέση ούτε οσφυαλγίες ούτε τίποτα. Αφράτος ξεκούραστος συνέχισα τη βόλτα. Ζέστη επιθυμητή, ήλιος όχι καυτός αλλά φιλικός, μου έκανε παρέα

Τελευταία διαδρομή με το τουρκάκι που έπαιζε με τις πάπιες και τα μωρά τους. Η θηλυκιά ξεβραχνιάστηκε να φωνάζει για να τα προστατέψει και να απωθήσει τον εισβολέα. Ο αρσενικός εκεί κοντά, αλλά σε χαλαρή απόσταση, δεν τρελάθηκε κιόλας, "στήριζε μάλλον ψυχολογικά" την προσπάθεια της μάνας

Γενικά ο Κήπος δεν με άφησε "παξιμάδι" που λένε, έχει τρομερή συλλογή κάκτων και άλλων μελών του φυτικού βασιλείου από όλον τον κόσμο, αξίζει (και μάλιστα 5 ευρώ) παραπάνω από ότι πιστεύουν αρκετοί από μια γύρα με βαρκούλα και περπάτημα σε διαδρομάκια με δεντράκια......
Δε βλέπω να ξαναπηγαίνω στα κοντά, εκτός αν με πιάσουν τίποτις αυπνίες !!! οπότε η λύση είναι μόλις λίγα χιλιόμετρα δίπλα μου

Kayak : gefährliches Hobby

όποιου του μέλλει να πνιγεί, πότε του δεν πεθαίνει

Υ.Σ. Αυτό που προσπαθεί εκεί το παλικάρι είναι το περιβόητο Roll Over, απαραίτητη η μάθησή του πριν ξεκινήσεις, διότι αλλιώς ....πνίγεσαι!

Ναιαιαιαιαιαιαιαι!!!!!!!! είμαστε (ακόμα) alive and well-kicking !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ναι ρε μάγκες ήμουν εκεί κι εγώ, πάλι να τα πούμε, να τα ακούσουμε, εμείς οι "μυστήριοι" οι "περίεργοι" (άμα σας πω όμως τι περίεργες φάτσες είδα, όχι άμα σας πω, θα με λέτε παραμυθά!!), εμείς οι αθεράπευτοι φανς του Άντερσον και των οργάνων του, φλάουτα, κιθάρες, μαζί με την καινούρια παρέα του τα τελευταία χρόνια, όντας γηρασμένος και (ειλικρινά, δεν κάνω πλάκα, θα το ακούσετε κι εσείς) ΧΩΡΙΣ φωνή, που προσπαθεί κι αυτός, όπως φυσικά και εμείς όλοι, να αποδείξει περήφανα ότι ζούμε, είμαστε εκεί, δε μας έθαψε η μόδα, δεν κρύψαμε τα μπλουζάκια μας, με τη φάτσα του και τα μούσια του να λέει, κάνοντας χειρονομία με το δείκτη> Too old to rock 'n' roll, too young to die........

ήμανε που λέτε παιδιά, με κάτι 60άρηδες, μαλλιάδες ξεχασμένοι, με κότσους και μπλουζάκια χίπικα, περιποιημένους κυρίους με γυαλάκια και με κοντομάνικα μακό μπλουζάκια heavy horses, κάτι κυρίες με τακούνια και τσάντες περιποιημένες, και από πίσω στον ώμο έβλεπες ένα τατουάζ, από κείνα τα πριν 40 χρόνια, θολό και στραπατσαρισμένο, να γράφει Aqualung, ανθρώπους των 55-60 χρονών, γερμανόφατσες, κρυομπλαστρόφατσες και ασπρομουροπρόσωπους τευτονόγερους, να κουνιούνται και να τραγουδάν αγγλικούς στίχους σαν εφηβάκια με σπυράκια, σαν πιτσιρίκια του '70 (διαβάζω τώρα και τα Ανεμώλια του Ζουργού, ήρθε κι έδεσε!!), που δεν πέρασε ούτε μια μέρα πάνω τους, ούτε οι ρυτίδες υπάρχουν, ούτε τα κιλά, ούτε οι ζωές πέρασαν, σαν του Ιαν τα κουνήματα στη σκηνή, όπως παλιά, όπως και τώρα, μας προδίδει (πάντα όμως, μα πάντα;;;) το σώμα, μας "κρεμάνε" τα σαρκία μας, αλλά εμείς εκείίίίί, δεν παραδινόμαστε ποτέ, κουφάλα, θα το πούμε το ποίημα, αλλά θα το πούμε καλά, με αντίστιξη, με progressive χροιά,

 με παλαιομοδίτικες κλίμακες και μελωδίες, με μοτίβα του folk rock, με ήχους εγγλεζοσκωτσέζικους, με φράσεις μεγαλοβριτάνικες not too chipper? flippin' right!

 και ας έχουμε παιδιά, εγγόνια, δεν ξέρω μπας και δισέγγονα, ας μας λένε μπαρμπάδες, πουρόκερς, πουρόμυαλους με φαλάκρα και υπέρταση, "στυτική διαταραχή" μπορεί να έχουμε-που λέει ο λόγος του Ιαν "down there", αλλά εκεί μέσα, βαθειά, στα χαμένα μας, υπάρχει οργάνωση κι ελπίδα, δε σβήνει η φωνούλα, η άψυχη και ψυχωμένη μαζί, το νιάτο το κουβαλάμε, το δουλεύουμε, μουτζώνουμε μεν τον καθρέφτη, Παρ'τα μαλάκα που θες και ροκ συναυλία, δεν υποχωρούμε δε μπροστά σε δισκοπάθειες και ψιλοκαρδιακά, παρά μόνο στα κελεύσματα της φύσης μας, που μας έλεγε πάντα τα σωστά "αγάπα και μην περιμένεις πίσω" "δούλεψε για να χαρείς το διάλειμμα" "φάε όποτε πεινάς, πήδα όποτε αισθανθείς, κοιμήσου μόνο αν είναι μεγάλη ανάγκη", γενικά η Φύση μας πάντα ήξερε και έπαιρνε τους ήχους, τους δούλευε στα αφτιά μας, τους έκανε φλαουτίσματα και φαζιές, μπότες στα ντραμς και mellotron-like όργανα, και έδειχνε πάντα το παρελθόν, οδηγό και παραστάτη, σ'αυτά που έρχονται.

όσο ζω κι αναπνέω, όσο κάνω τα animal deals, όσο I ride myself over the fields, θα λέω στα wisemen τσογλανάκια των ουρανοξυστών και των κοινοβουλίων, ότι είμαι thick as a brick και φαίνομαι!!
Πες τα υπόλοιπα εσύ Ιαν, γιατί εγώ πάλι ξέφυγα, με φαίνεται.
Η μουσική των JT, ο ίδιος ο Man himself, μας είπε πάλι αυτά που έπρεπε, έφτιαξε ένα έργο 40 χρόνια μετά, το Thick as a brick2. Δηλαδή για να εξηγούμαι. Το πρώτο, αν θυμάστε, όσοι θυμάστε και όσοι ξέρετε, ήταν -υποτίθεται- ένα μεγάλο ποίημα του (κάποιου ανύπαρκτου προσώπου) 10χρονου παιδιού, ονόματι Gerald Bostock, που το 1972  μελοποιήθηκε από τους Tull. Κι αναρωτιέται ο Ιαν: τι να απόγινε βρε παιδιά ο (ανύπαρκτος είπαμε!) Gerald. Μπορεί στα 50 του να  είναι τραπεζίτης, άστεγος, στρατιώτης στο Ιράκ, ή μικροαστός/μαγαζάτορας σε επαρχιακή πόλη;;;;;
Γράφει λοιπόν ο Άντερσον για τις endless possibilities, τα pebbles thrown της μοίρας μας,

τι θα γινόταν αν;;;;;; μήπως αν είχα κάνει εκείνο;;;;;;;;; Λες άμα τότε......;;;;;;; Καλά θα μπορούσα εγώ να ήμουν.......!!!!!!!

και τα παρατάει στο τέλος τα διλήμματα και λέει: ό,τι πέρασε, πέρασε

υπάρχει και το Γιατί όχι να μην κάνω και αυτό, έστω και τώρα, Μπορεί να γίνει, ναι όντως......
Περίμενε και θα δεις......!!!!!!!

What-ifs, Maybes, Might-have-beens, fly soft petals on a breeze
What-ifs, Maybes, Might-have-beens, Why-nots, Perhaps, Wait-and-sees


Υ.Σ. να αυτές είναι οι μαλακίες των καλλιτεχνών, τα λένε όλα αυτοί, και δε μένει τίποτα σε μας, τους φτωχούς ψωροπουρομπλόγκερ να πούμε. Κουφάλαι καλλιτέχναι, στη ψάθα να ποθάνεται!!!!!

Είχες και στο χωριό σου ράφτη(νγκ) ;;

Κυριακή των Βαϊων κινήσαμε wie geplant κατά την Αρίστη. Μείναμε καταενθουσιασμένοι, έκπληκτοι για την ακρίβεια. Το τοπίο ονειρικό, το φαράγγι του Βίκου, οι πηγές του Βοϊδομάτη. Βοϊδομάτης!!! Τι ποτάμι, τι νερά!!!!! Καθαρά σαν πισίνα, νερό να το πιεις στο ποτήρι, δροσερό, λαχταριστό. Άμα λάχει όμως, σε πνίγει κιόλας!!!! Θανατερή ομορφιά που λένε.
Είναι να μη σε πιάσουν τα ρεύματα και σε καρφώσουν στις ρίζες κανενός δέντρου, σε κανα πλατάνι που βρίσκεται στο βυθό, και χαιρέτα μας τον πλάτανο, στην κυριολεξία, μετά.....
Οι στιγμές που πέρασα με τα πιτσιρίκια, τι πιτσιρίκια δηλαδή, ολόκληρα αντράκια, έπεφταν από ύψος 2-2,5 μέτρων σε νερό θερμοκρασίας 6-7 βαθμών, χωρίς να κωλώσουν, όχι όπως εγώ, που τα είχα κάνει πάνω μου από το φόβο!!! "Βούτα ρε μπάρμπα!!" φώναζαν εν χορώ, αλλά εγώ ήθελα το χρόνο μου, να σκεφτώ "τι κάνω εγώ εδώ πάνω ο μαλάκας!!!!". Μόλις απάντησα στον εαυτό μου αυτή τη στοιχειώδη ερώτηση, ε τότε βούτηξα.......

Το ξενοδοχείο, "ταξιάρχες", όλο δικό μας (λόγω έλλειψης πελατών). Οι άνθρωποι άψογοι όλοι, από τους οδηγούς στις βάρκες, τον ξενοδόχο, στα εστιατόρια, στις βόλτες, στις πλατείες, στο Βίκο και στο Πάπιγκο (εκεί μάλιστα κάναμε μικρή βόλτα και με τα άλογα της Δάφνης, που την έδειξε ο Θεοδωράκης στους "πρωταγωνιστές" Κυριακή του Πάσχα).

Ωραία ήταν και στους μικρούς καταρράκτες στο γεφύρι της Κλειδωνιάς, ωραία για αρχάριους δηλαδή. 

και μάλιστα είχαμε και τα αποδεικτικά στοιχεία. Ήταν έξυπνο να μας "τραβήξουν" και με κάμερα απ'έξω και να το βλέπουμε ακριβώς το ίδιο από την κάμερα του κράνους του οδηγού.....

Ό,τι και να πω, αυτό που μένει είναι στο μυαλό, η αίσθηση του βουνού και του ποταμού, το κρύο και ο φόβος, οι ήχοι και οι εικόνες, χρώματα και λαμπυρισμοί στο νερό, σχέδια δέντρων (καρδιές, εστίες, στόματα που τρέχουν, κτλ), οι σπηλιές ψηλά, οι κουβέντες πάνω στη βάρκα, το να βλέπω τα καμάρια μου να τραβάνε κουπί (έστω για λίγο, έστω κι ελεγχόμενα).

Μια αξέχαστη (πρώτη) εμπειρία, από αυτές που κρατάνε ζωντανό και κινούμενο έναν μπαμπά, εκεί στα ξένα, για μέρες και μήνες

Αφιερωμένο στους μπαμπάδες όλου του κόσμου (Vatertag heute, πώς για;;), που προσπαθούν για να βγουν καλύτερα και πιο "αντρειωμένα" τα νέα μοντέλα, οι καινούριες σειρές, απ'ότι μπόρεσαν οι ίδιοι να γίνουν.

Brüssel revisited

Stadt des Europas, κολοκύθια με μπόλικη πολυεθνική ρίγανη.

 Ένα Βατερλό είναι και οι ίδιες οι Βρυξέλλες και η Ευρωπαϊκή Ένωση και η αλληλεγγύη

Ωραία πόλη, μάλλον όμως όχι κάτι ιδιαίτερο, περπατάς, ακούς, βλέπεις και δεν πάει το μυαλό σου  "α ναι ρε συ αυτό είναι κλασικό Βέλγιο", παρά μόνο λες, "άκουσα κάτι γαλλικό, εκείνο εκεί μου θυμίζει Γερμανία, κτλ", βλέπεις αγγλικές επιγραφές, στο δρόμο και αρκετά ολλανδικά, γενικά μια ένωση από τους άλλους. Κάτι εθνικό, κάτι ιδιαίτερο σε βελγικό χρώμα, δυσκολεύτηκα να βρω.

όμορφη πρόσοψη κτιρίου

Το Parc du Cinquantenaire,  με την αψίδα του θριάμβου, φτιαγμένου το 1880, για τα 50 χρόνια ανεξαρτησίας του Βελγίου (της ποιας;;; του ποιου;;;; από ποιους;;;;;)

Ολίγη από Berlaymont, δεν μου προκαλεί πλέον παρά μόνο θλίψη, θα μπορούσε να ήταν το κέντρο του κόσμου;;; Θα μπορούσε να διδάσκει αρχές και αξίες (πήρε και το Νόμπελ Ειρήνης, πανάθεμα το!!!!), αλλά προτίμησε να το παίζει λογιστής και γραφειοκράτης, με πολλή χαρτούρα και μπλα-μπλα. Εύκολα το ισοπεδώνεις, κυριολεκτικά και μεταφορικά

Κι έκλεισε η σύντομη μου βόλτα-πού αλλού-Grand Place, πολλοί τουρίστες, πολύς λαός, φωτογράφοι και βιντεοσκόποι, προς τι;;;;;; Αυτό!!! Να δουν ένα χώρο με τέσσερα κτίρια, όμοια, να τα κοιτάμε σα χαζοί, θαρρείς έχουν να δώσουν περισσότερα από τα πρώτα 20 sec που θα τα δεις. Μήπως την παρα-απομυθοποίησα την πόλη;;; 

Δε νομίζω! Έτσι θα ήταν πάντα, ίσως παλιά να υπήρχε η ελπίδα της Μεγάλης Ευρώπης, αυτής των λαών και όχι των τραπεζών και τραπεζιτών και μεγαλοκαταθετών. Τώρα έμειναν τα κουφάρια αυτών των ελπίδων, να χάσκουν αμήχανα στους περαστικούς. Χωρίς ούτε μια συγνώμη!

Ευτυχώς δηλαδή που είδα και τους πολύ καλούς μου φίλους και τα παιδιά τους και πέρασα όμορφα μαζί τους, αλλιώς από την Πόλη αυτή, τι άλλο να περίμενα;;;;;

καλή τύχη στους Βρυξελλιώτες και σε όλους τους Ευρωπαίους, θα τη χρειαστούμε.