Όταν ο εαυτός μου τα βρίσκει ζόρια εδώ, έρχομαι αργά και παγερά και του φωνάζω στο αυτί:
"Ξέχασες την Τούμπα, μαλάκα;;;;"
(ξέρει αυτός)
Οπότε έρχεται στα συγκαλά του και συνεχίζει.
Να θυμηθώ να μην ξεχάσω ποτέ, μα ποτέ, την Τούμπα, Καισαρείας κάτι.
Πρέπει.
Υπέροχη συναυλία στην Tampa της Φλόριντα, με καταπληκτικό line-up. Πέρα από Άντερσον και Μπαρ, έτσι ξεκίνησε ο τέλειος Glascock, ζόρικος μπασίστας, που συμμετείχε στα αγαπημένα άλμπουμ "Songs from the wood" "Heavy Horses", δυστυχώς πέθανε νεότατος, 28χρόνων, καρδιακές επιπλοκές (συνδυασμός βαλβιδοπάθειας από λοίμωξη, κατάχρηση ουσιών, και διάφορα άλλα ...συμπαρομαρτούντα). Επίσης ο ντράμερ Barrimore Barlow, παλαιό μέλος, κορυφαίος κατ'εμέ, αλλά και ο οποίος το '79-80, μετά το θάνατο του Glascock, που ήταν και ο καλύτερος του φίλος, συντετριμμένος εγκατέλειψε το συγκρότημα και ουσιαστικά εκείνη την περίοδο, τελειώνει μια εποχή για τους Tull, ανοίγει μια άλλη, την οποία δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω, ούτε να συνδεθώ μαζί της. Προσωπικά θεωρώ ότι οι Tull ξεκινούν το '67, τελειώνουν το '79, ίσως λίγο απόλυτο και αυστηρό, αλλά είναι η άποψή μου. Έχω όλους τους δίσκους τους της περιόδου αυτής, και δε βρίσκω κάτι πιο προχωρημένο, ολοκληρωμένο και προοδευτικότερο ροκ σε κανένα άλλο σχήμα.
Από το 32' έως το 38' είναι η μαγεία του φλάουτου του Ιαν.
Να μην ξεχάσω και τους Evan και Palmer στα keyboards/synthesizers, τρομεροί ενορχηστρωτές, δυνατά χέρια, ευφάνταστες φράσεις, σούπερ μουσικοί.
Ήταν μια νέα μέρα χτες, αλλά τώρα είναι πλέον μια παλιά μέρα, ή μια παλιομέρα, αν προτιμάτε.......
(Ταιριάζει σε όλους τους υπερβολικά αισιόδοξους, αλλά κυρίως στους παλαιο-ημερολογίτες, if you know what I mean)
Es versteht sich, dass mein Gedächtnis nur bis zu einem gewissen Grad belastbar ist. Altersgemäß sozusagen. Diese Erinnerungen sind zwar nicht der Grund aber nur der Anlass einer Flash-Back.
Ο μικρός μου γιος σε ανυποψίαστη στιγμή, με αιφνιδιάζει, με ερώτηση, που δεν είναι ουσιαστικά ερώτηση, περισσότερο με διαπίστωση μοιάζει, τυλιγμένη με έκπληξη και απορία:
"Τελικά το αποφάσισες να μείνεις στη Γερμανία;;!!!"
Τι να του απαντήσεις, τι να καταλάβει, τι απάντηση περιμένει (αν περιμένει), τι σημαίνει αποφάσισα.
Έχουμε έλεγχο των αποφάσεων μας; υπάρχει ουσιαστική σύνδεση μιας κίνησης με τις ανεπαίσθητες μικρές ή μεγαλύτερες ωθήσεις από έξω; Ήμασταν ήδη φευγάτοι πριν φύγουμε;
Ποιος αποφασίζει για ζητήματα που δεν αφορούν εσένα, αλλά εσύ τα χρεώνεσαι;
Η άλλη φράση που μου είπε, αφορούσε και το αμάξι, στο οποίο θα βάλω γερμανικές πινακίδες. "Α θα κάνεις και το αμάξι γερμανό;;;!!".
Μην κρίνεις το βιβλίο, του είπα, από το εξώφυλλο ή το αμάξι από τις πινακίδες ή τον άνθρωπο από τη γλώσσα που εξωτερικεύει τη γνώμη του. Υπάρχει πάντα το μέσα του, οι μέσα σελίδες, οι πίσω σελίδες του Σαββόπουλου, το εσωτερικό του αμαξιού, το σαλόνι που λένε, υπάρχει η εσωτερική φωνή, η μέσα γλώσσα, ο μέσα κόσμος. Το "απ'έξω" αποφασίζεται εύκολα, ονομάζεται προσαρμογή. Το "από μέσα" είναι που δεν ξεβάφει, μένει ανεξίτηλο και μένει εκεί που θέλει αυτό.
Είναι αναποφάσιστο, μαζί και αποφασισμένο (από πριν).
(αφιερωμένο στο γιο μου, που βλέπει πέρα από τα ορατά)
Όλοι μαζί ριγμένοι, σπρωγμένοι, βρεθήκαμε εδώ. Σε θάλαμο ασθενών, ένας Ισπανός, μια Ουγγαρέζα, μια Πολωνέζα, ο Έλληνας και ο Βαυαρός. να λέμε στα σπασμένα μας, τις ιστορίες μας, τους πόνους κυριολεκτικά και το μέλλον μας, ο ένας στα μάτια και στο στόμα του άλλου...
πρωτόγνωρο για μένα, όντως
Δεν είναι και άσχημα, απλά περίεργα.
Τα'πε όλα ο Kant, εγώ τι να πω;;
Μόνο να μπορώ, αυτό θέλω κι αυτό πρέπει.
Αν το δεις, έτσι απλά, με 8 λεξούλες, την κοσμοθεωρία της Δύναμης και της Θέλησης,
μπορείς ίσως ευκολότερα να δεις και την "άλλη" πλευρά, τις στιγμές εκείνες που τρέμουν τα δάχτυλα και κόβονται τα γόνατα, τότε που δεν ξέρεις ούτε τι θέλεις, ούτε τι πρέπει.
Το "μπορώ" όμως είναι πάντα εκεί. Το βλέπω κάθε μέρα, να χτυπιέται με την αμφιβολία, να ιδρώνει στις λέξεις και να ουρλιάζει σε κάθε υποτιμητικό βλέμμα. Δεν μπερδεύομαι, δεν είναι περηφάνεια αυτό το "μπορώ", είναι φωτογραφία σε μια κορνίζα, είναι η σκέψη της επόμενης συνάντησης, είναι το ανεξίτηλο χθες που θες να ξεχάσεις, αλλά το αίμα δε σε αφήνει. Αυτό το αίμα που κυλάει, αυτή η ροή είναι το "μπορώ", θα ρίξει φράγματα, θα λύσει θρόμβους, θα κατεβάσει ήλιους στο χώμα.
Για τον καθένα, πάντα υπήρχε και (σχεδόν) πάντα θα υπάρχει το γενεσιουργό αίτιο ενός "μπορώ".
Πού κοιμάται και γιατί, δεν ξέρω.
Ξέρω μόνο αυτά που θέλω, αλλά δυστυχώς κι αυτά που δεν πρέπει.
Έγραψε. Να σηκωθούμε από τις καρέκλες, να πάμε σπίτια μας. Τελείωσε, δεν παίζει άλλο. Το είδαμε το έργο, αυτό ήταν.
Τώρα ο καθένας στον καθρέφτη του. με τις αναμνήσεις του, τις μελανιές και τα σημάδια.
ετεροχρονισμένη κριτική δεν ωφελεί. έτσι το είδε ο σκηνοθέτης, έτσι το έπαιξαν οι ηθοποιοί, καλοί-κακοί, αυτοί ήταν. >Το έπαιξαν, πάει, τελείωσε.....
Αξίζει να πάει κανείς τώρα για το επόμενο; ξαναπαιγμένο έργο, σήριαλ, μια από τα ίδια. Καλύτερα να θυμάσαι τις παλιές σκηνές, τις παλιές ατάκες, καινούριες δεν ξαναβγαίνουν.
Σκοτεινή αίθουσα, κάπου στους διαδρόμους (του μυαλού), σκουντουφλάς, λες "τώρα;;".
Και τότε είναι που ανάβουν τα φώτα! Και βλέπεις. Ποιοι μείναν μέχρι το τέλος, υποψιάζεσαι ποιοι την κοπάνησαν στη μέση. Άνθρωποι που δεν υπολόγιζες, κάθησαν να περιμένουν, εσένα περίμεναν, να σε ξαναδούν στο καινούριο φως, να σου σφίξουν το χέρι, "καλά τα πήγες!".
Δε θες περισσότερα. Τώρα έχεις αφορμή.
