Ράμφος-γραφικός αλλά ομιλών ορθώς

Σίγουρα πολλοί μιλάνε στη χώρα αυτή. Μπούρδες οι περισσότερες, ή λόγια χωρίς νόημα ή λόγια που απευθύνονται σε ηλιθίους και ανθρώπους-χρυσόψαρα. Δε με πειράζει τόσο που ακούγονται τόσες πολλές μπούρδες, όσο ότι μέσα εκεί θα κρυφτούν και τίποτα σωστά λόγια και θα πάνε χαράμι. Θα μου πεις, τα λόγια είναι λόγια, δεν είναι πράξεις. Τα λες, σε λένε μπράβο, σε θαυμάζουν για το τρόπο που τα είπες, όντως έτσι είναι, συμφωνούν και μαζί σου, ωωω τι σπουδαίος φιλόσοφος, κτλ, κτλ, άντε και καμιά θέση στην Ακαδημία .....κι από δω παν και οι άλλοι! Στο γραφικό χρονοντούλαπο (ή σε καμιά εκπομπή της Φλέσσα) και είμαστε ΟΚ.
Ο Ράμφος δεν μου είναι αντιπαθής, συμφωνώ με τις εξηγήσεις που δίνει, με τις προτάσεις του, με τις θέσεις και τα τσιτάτα του. Είναι όμως αυτή η αναθεματισμένη εφαρμογή, αυτή η πράξη, που χωλαίνει. Όπως είχε πει και ο Σοπενάουερ, όταν το ρώτησαν γιατί δεν αυτοκτονεί κι ο ίδιος: "όταν κάποιος σας δείχνει το δρόμο, περιμένετε από αυτόν να σας οδηγήσει κι εκεί;;". Οι φιλόσοφοι καλοί, χρυσοί, άγιοι, ρήτορες, ωραίοι, στοχαστές, κτλ, κτλ. Εμείς χρειαζόμαστε όμως κάποιον ή κάποιους που θα οδηγήσουν, ταγούς θέλουμε όχι ταξιδιωτικούς οδηγούς, ή ακόμα χειρότερα κριτικούς.
Ο ήρωας(/ωες) μας λείπει, ο ηγέτης (ή οι ηγέτες), αυτοί που θα αναγκάσουν εμάς να τρέξουμε, να βγάλουμε τη μιζέρια από πάνω μας και να κάνουμε το αυτονόητο. Υπακοή στους Νόμους και στο Σύνταγμα, να αγαπήσουμε τη Χώρα, σα Χώρα, σαν Έθνος αδελφωμένο κι όχι ανάδελφο, σαν Κοινωνία με ίδιο στόχο=την αξιοπρέπεια της Πατρίδας και την Ευζωϊα των συνειδητοποιημένων πολιτών, κατά το δυνατόν και όχι εις βάρος του διπλανού, την άνοδο της Παιδείας και της Καλλιέργειας ενός Λαού, από τα γεννοφάσκια του μέχρι τα καθηγητικά έδρανα. Χρειαζόμαστε να ξαναγίνουμε (αν ήμασταν ποτέ) άνθρωποι Έλληνες, με το Ε κεφαλαίο, στοιχεία με ήθος και κουλτούρα, με ιδανικά και αρχές. Και ενώ είναι τόσο αστεία εύκολο όλο αυτό που ανέφερα παραπάνω, και μόνο που το ξαναδιαβάζω, μου μοιάζει τραγικά ανέφικτο και αδιανόητο.
Αν οι Ράμφοι της Χώρας μπορούν να βοηθήσουν (με τα λόγια) να γίνουμε αυτό το "..Ψάρια σε 15 ημέρες", μπράβο του και δώστε κι ένα Νόμπελ από μένα. Αλλά τα Κακοήθη Ράμφη της Χώρας είναι τέτοια, που δεν αρκούν μόνο λόγιοι και λόγια. Έπεα πτερόεντα. Δε φτάνει να κατανοήσω τι με κάνει κόπανο, πρέπει και να παλέψω να αλλάξω. Όπως ακριβώς, δε φτάνει να έχεις στόχους, πρέπει να ξέρεις και σημάδι!
Αλλά δε θέλω να αδικήσω κανέναν. Άλλη η δουλειά του Ράμφου, άλλη η δουλειά των ηρώων, των ηγετών, των ανθρώπων που κουβαλούν τις κοινωνίες σε πλάτες και μπαλκόνια. Άλλο ένας φιλόσοφος κι άλλο ένας ασκητής, άλλο ο πνευματικός κι άλλο ο αχθοφόρος, άλλο ο "εγώ σας τα'λεγα" κι άλλο ο "κάνε πρώτα και μετά ρώτα". Δεν μπορείς να τα βρεις όλα στο ίδιο πακέτο.

Υ.Σ. Άνθρωποι που να αγαπούν τη χώρα αυτή, άραγε δεν υπάρχουν;; Όλοι βγήκαν σε σύνταξη πια;;

 Από συνέντευξη του Στ. Ράμφου στον Αγγελιοφόρο, που πήρα από tvxs.gr
 ".......Ο Έλληνας είναι ιδιότυπα ατομιστής. Είναι ατομιστής χωρίς να είναι ώριμο άτομο. Εχει σημασία αυτό, διότι, αν ήταν ώριμο άτομο, θα ήταν λιγότερο ατομιστής, αφού θα λάμβανε υπόψη του και τους άλλους. Είναι ατομιστής, επειδή δεν καταλαβαίνει το δημόσιο συμφέρον και υπ’ αυτήν την έννοια του είναι εύκολο να βρομίσει ένα δρόμο αλλά το διαμέρισμά του να είναι πεντακάθαρο. Είναι ιδιότυπο στοιχείο, αλλά πολύ σημαντικό μέρος του προβλήματος που περνάμε..........
Δημ:Τελικά τα φάγαμε όλοι μαζί;
 Επ’ ουδενί. Για την ακρίβεια, εάν πάρουμε την υπόθεση από την πλευρά των ατόμων, άλλοι φάγανε πολλά, άλλοι λίγα, άλλοι καθόλου, άλλοι τα έπαιρναν και τα μοίραζαν κατά βούληση. Ως σύστημα, όμως, ευθυνόμαστε όλοι. Ως ατομικές συμπεριφορές, όχι.
......
Δημ: Εχετε πει ότι η νοοτροπία είναι το πρόβλημα στην Ελλάδα. Πώς θα αλλάξει;
 Η νοοτροπία χτίζεται αιώνες τώρα. Βραχυπροθέσμως η αλλαγή της νοοτροπίας μπορεί να γίνει μόνο με τον τρόπο που αλλάζει η νοοτροπία μας, όταν πηγαίνουμε στη Γερμανία ή στην Αμερική, όπου τηρούνται νόμοι. Αν εδώ -μετά το θαύμα- τηρούνται οι νόμοι, θα έχουμε τη βάση, την αφετηρία που θα επιτρέψει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για την παιδεία και για άλλα στοιχεία, τα οποία σε βάθος χρόνου μπορεί να λειτουργήσουν. Εμάς μας ενδιαφέρει το άμεσο και το άμεσο είναι η τήρηση των νόμων.

Δημ: Το ότι στην Ελλάδα είμαστε μεταξύ μας και γνωριζόμαστε καλά δεν είναι από μόνο του ένα πρόβλημα;
Αν τηρούνται οι νόμοι, τότε το ότι γνωριζόμαστε θα κάνει πιο θερμούς τους νόμους. Αν έχετε προσέξει, το χαρακτηριστικό ότι είμαστε μαζί διευκολύνει μια ανομία, η οποία με τη σειρά της διευκολύνεται από το γεγονός ότι πιστεύουμε πως η οικογένεια είναι ο συνεκτικός μας ιστός και όχι το κράτος. Αν τηρούνται οι νόμοι, σημαίνει πως η εμπιστοσύνη μεταφέρεται προς το κράτος, χωρίς να χάνει η οικογένεια την αξία και την τιμή της. Αλλά, πια, αναγνωρίζουμε το δημόσιο συμφέρον. Εμείς είμαστε έκνομοι, επειδή ακριβώς δε βάζουμε το δημόσιο συμφέρον πάνω από το οικογενειακό, το συντεχνιακό, το τοπικό. Εκεί δίνουμε την αναφορά μας. Ο νόμος είναι η πιο άμεση και υλική, έστω μηχανική, αναγνώριση του δημοσίου συμφέροντος.

Δημ: Ποιο είναι το πιο θετικό στοιχείο που μας συνδέει με το ηρωικό παρελθόν;
 Το δυνατό αίσθημα, στο οποίο αν καταφέρουμε να φυτέψουμε την κρίση του μυαλού τότε θα πάμε πολύ καλά. Ολο το πρόβλημα είναι ότι έχουμε αίσθημα χωρίς κρίση. Αυτό είναι το πάντρεμα που ζητούμε.

Δημ: Κάτι σαν φιλότιμο με κανόνες;
 Οι κανόνες του φιλότιμου είναι εσωτερικοί. Αν σε αυτούς προσθέσουμε εξωτερικούς κανόνες, τότε το φιλότιμο θα γίνει ευθύνη. Η διαφορά φιλότιμου και ευθύνης έγκειται στο γεγονός ότι στο φιλότιμο περιμένω να μου πεις «μπράβο» για να ικανοποιηθώ. Στην ευθύνη αναλαμβάνω το βάρος των αποφάσεων και των πράξεών μου πριν μου πεις μπράβο.

Έχω ωφουστιγμές....

Όταν μέσα μου σβήνουν οι σαρκασμοί, οι κυνικότητες και οι ειρωνείες, όταν δεν μπορώ άλλο με το δήθεν χιούμορ να αντιστέκομαι και να αντέχω, τότε είναι που βγαίνουν από τα (μαύρα;;) κατάβαθα μου οι ωφου--στιγμές. Είναι εκείνες οι στιγμές, που επειδή ζορίζομαι να μην ξεσπάσω σε κλάματα και άλλα ανθυγιεινά και μη-αντρικά σπορ, αρχίζω ξεφυσάω, σαν ατμομηχανή που καταφτάνει σε επαρχιακό σταθμό. Ωφου από δω, ουουουφφφφφ παραπέρα, ωωωωωωφ, σαν εκτόνωση μιας έντασης, μιας πίεσης τόσο βαθειάς κι εσωτερικής, που μήτε μπορεί να ειπωθεί, μήτε να γίνει αισθητή ούτε και κατανοητή. Ποιος μπορεί να ακούσει, ποιος να δώσει σημασία, ποιος να καταλάβει; Οπότε οι ωφου-στιγμές είναι πολύ μόνες, σκόρπιες σαν κόκκινα φύλλα στο χειμώνα. Δεν ακούγονται όταν πέφτουν, δεν μαζεύονται, είναι πεσμένες, τα έδωσαν όλα και ξόφλησαν. Μένουν όμως εκεί, αν δεν τις πάρει κανένας αέρας αισιοδοξίας και προσωρινής χαρμο-καταιγίδας. Κάθονται, λειώνουν και σε λειώνουν. Κι ενώ θα έπρεπε να ξαλαφρώνεις, εφόσον ελαττώσαν το βάρος του φέντρου κι εφόσον σαν χύτρα ταχύτητας, εκτόνωσαν την πίεσή σου, αυτές οι άτιμες οι στιγμές, σαν να εκδικούνται που τις διώχνεις και τις ξεφυσάς.
Σου θυμίζουν με αυτόν τον τρόπο, ότι τελικά τις χρειάζεσαι και ότι δεν μπορείς να τις ξεφορτωθείς έτσι εύκολα. Είναι αυτές που σε τρέφουν, όπως τα φύλλα που στην αρχή δίνουν από τον ήλιο την ενέργεια στο δέντρο, και μετά αφού πέσουν και γίνουν σαπίλα/χούμος/αποσύνθεση, πάλι θα θρέψουν το δέντρο με χυμούς της σήψης τους.
Έτσι κι αυτές, με τα ωφου τους και τα ξεφυσήματά τους, σου δίνουν τον αέρα, την εκπνοή, την ανάσα, σε ανασαίνουν, σαν μηχάνημα υποστήριξης σε ετοιμοθάνατο στην Εντατική. Υπάρχει κάτι αγαπησιάρικο σε αυτές τις ωφου-στιγμές, κάτι ζωντανό, που μπορείς να το αρπάξεις και να το αναστήσεις. Πως λέμε η μιζέρια θρέφει; Η απελπισία σε ξεκουνάει;; Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες;;;;
Και τότε, ακούγοντας αυτά τα χιλιοειπωμένα κλισέ, αυτές τις κενές μπουρδολογίες, είναι που ξαναλές, ουουουφφφφφφ, και ωωωωωωφφφφφφφ!!!!!!
Στιγμές είναι μόνο, αγάπησέ τες κι άσ'τες να πάρουν το δρόμο τους. Μέσα σου, πάλι ο κύκλος θα ξαναρχίσει. Τα φύλλα σου που σκόρπισες να κοιτάς και να θυμάσαι. Το νιτερέσο σου είναι με αυτά, κι όχι ενάντια σ'αυτά.

Τι καταλάβατε;;;;

Να, ορίστε, φαγωθήκατε, να πάμε στον καινούριο χρόνο και να μπούμε στο νέο έτος, και να προχωρήσουμε μπροστά και να δούμε το μέλλον με αισιοδοξία. Και ;;;; Τι καταλάβατε;;;; Εν τάξει, το φχαριστηθήκατε τώρα ;;;;;
Εγώ ξύπνησα σήμερα στις 4 πμ με τρελούς εφιάλτες, χτυπούσαν κάτι ρολόγια στο κεφάλι μου, οι λεπτοδείκτες συγκεκριμένα, δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ, καθόμουν και άκουγα το πραγματικό ρολόϊ να χτυπάει, λεπτό προς λεπτό, μετά πηγαίνοντας στο βενζινάδικο έμεινε το αμάξι, με έσπρωχναν κάτι Ινδοί (να είναι καλά οι άνθρωποι, με λυπήθηκαν "Το αμάξι ντεν είναι καλό, κύριε"), περπάτησα 2.5 χιλιόμετρα μες στο κρύο, έφτασα αργά στη δουλειά, μάλωσα εκεί, γύρισα με νεύρα, γενικά μου μπήκε καλά η χρονιά απ'ότι φαίνεται.
Και ξαναρωτάω. Τι κατάλαβε (όποιος κατάλαβε);; Θέλετε καινούριο χρόνο;; Βάψτε λίγο τον παλιό, συμμαζέψτε τον, κάντε λίγο ρετούς, ξάσπρισμα, φρεσκαρισματάκι, κι όλα καλά. Μου θέλατε καινούριο πράμα, μου θέλατε εγκαίνια, και σαμπάνιες και πυροτεχνήματα. Σας πείραζε το 11, πρέπει να φάτε και το 12. Ασ'το ρε το 11, που είναι και ατόφιος αριθμός, αδιαίρετος, δε σπάει. Το 12 έχει πολύ πράξη μέσα του, πολλαπλασιασμό, διαίρεση, θα μας βγάλει τα νούμερα από τη μύτη. Ασ'το το 11, το μπελά σου γυρεύεις με το 12;;;; Φοβού το 12 και φόρους φέρον. Εκατό ρόδια να 'σπαγα, δε νομίζω να το ξεστραβώσω το έτος. Στραβά μπήκε, στραβά θα πάει, το βλέπω εγώ.....
Το ερώτημα πάντως παραμένει: Εσείς τι καταλάβατε;;
Γιατί εγώ όσο περνάνε οι ώρες, καταλαβαίνω πολύ καλά ότι όλα μου είναι ακατανόητα, μέχρι να βγάζουν κάποιο νόημα.
Το νόημα όμως πρέπει να ξεκινάει από ένα νήμα (παρεπιμπτόντως έτσι λέγεται το βιβλίο που ξεκίνησα), που το ακολουθείς, με κόμπους ή χωρίς, και σε πάει όπου θέλει αυτό. Το νήμα του χρόνου που μόλις μπήκε, δε με φαίνεται πολύ σόι, ξεφτισμένο και γαριασμένο μοιάζει. Πόσο μακριά μπορεί να αντέξει;; Θα σπάσει και μαζί με αυτό κι εμείς μαζί....Οι Μάγια το είπαν αλλά εμείς εκεί, όχι, θέλουμε αλλαγή χρόνου, θέλουμε αντίστροφη μέτρηση, 10, 9, 8, κτλ κτλ, φέρτε μας το Νέο Έτος, να το πάρουμε σα το μίτο της Αριάδνης και να βγούμε από το Λαβύρινθο. Πού πάμε ωρέ κακομοίρρια, εκατομύρρια Έλληνάρια, ντουγρού στο Μινώταυρο;;;; Τρελαθήκατε τελείως;;;; Θυσία για τον εξευμενισμό των Άλλων;; Καθήστε τώρα, φάτε 2012 για κανα χρόνο, και μετά θα μου πείτε τι καταλάβατε. Τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, του χρόνου (ελπίζω) να είμαστε εδώ και να μου τα πείτε.....
Αχάριστοι, που σας πείραξε το 2011 και το διώξατε σαν το σκυλί, γέρικο και ψωριασμένο.
Τέλος πάντων, ίσως το μετανοιώσατε, αλλά δε θέλετε να το παραδεχτείτε, τέτοιοι είστε, ψηφίζετε Γιωργάκη και μετά το βρίζετε, αγοράζετε Καγιέν και μετά παραδίδετε τις πινακίδες, τρώτε ένα σκασμό γαλοπούλες και μετά ψάχνετε στα φαρμακεία, που απεργούν, για μααλόξ.
Ναι, καλά, ατώρα φα' το σκατόν Τάσο!
Λοιπόν, για να μην τα πολυλογούμε, το 2012 μπήκε, πάει και τελείωσε. Επιστροφή δεν έχει, η πόρτα έκλεισε, σφραγίστηκε, τα παράθυρα κλείσανε, τα κλιματιστικά δε δουλεύουν, εξαερισμός δεν υπάρχει. Μέχρι κάποιο διάστημα θα το αντέξουμε. Μετά που θα αρχίσει η βρώμα η τρελή, από τα ψοφίμια γύρω μας, όταν θα αρχίσει να τελειώνει και το οξυγόνο, θα σκάμε σαν τα ποντίκια, παστωμένες σαρδέλες σε ένα Έτος, που δε μας χωράει όλους ρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε;-τότε να σας δω!!!! Που θα ποδοπατιόμαστε ποιος θα ανέβει στο φωταγωγό, που η ποδαρίλα του ενός θα είναι η ανάσα του άλλου, που οι γέροι θα χτυπούν τα παιδάκια με τις περπατούρες, για να ανοίξουν χώρο, ενώ ταυτόχρονα οι γιοί τους θα τους κλείνουν το μηχάνημα του οξυγόνου, που πήραν τζάμπα από το ΙΚΑ. Και τότε, κάποιος, λίγο πριν ξεψυχήσει, λίγο πριν τα τινάξει, ίσως κάποιος από μας, κάποιος που θα είχε διαβάσει αυτό το post, τότε να πει: " Α ρε 2011, μια χαρά ήσουν και μεις σε διώξαμε, κουτσά στραβά μας χώραγες όλους, τι το θέλαμε το 2012, τι καταλάβαμε, καλά μας τα έλεγε ο oudenoidas!!!!!!"

Κι εγώ τότε, βγάζοντας το ένα του πόδι από το στόμα μου και ξεκαρφώνοντας το πόδι της περπατούρας της γιαγιάς του από τη σπλήνα μου, θα γυρίσω με βλέμμα γεμάτο περηφάνεια και καταξίωση και θα πω: " ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ ΕΓΩ, ΔΕ ΣΑΣ ΤΑ 'ΛΕΓΑ" και μετά θα κλείσω τα μάτια και το σώμα μου πρησμένο και μπλε από την ασφυξία, θα ξεκουραστεί για πάντα κάτω από τους χιλιάδες τόνους των Ελλήνων, που θα με έχουν λιώσει....................................................................


Πάνω-κάτω αυτός ήταν ο εφιάλτης που είδα χτες    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο χρόνος στην ταβέρνα της ζωής

Φεύγει ένας χρόνος, μπαίνει ένας ακόμα. Στο μπες-βγες της ξεπέτας της ζωής, κάπου ξεχάσαμε τι μένει στο λογαριασμό. Άλλοι διασκέδασαν, άλλοι ζορίστηκαν, κάποιος θα χάρηκε πολύ, κάποιος ακόμα θα κλαίει, ήρθε η ώρα να φεύγουμε από το χρόνο αυτό. Ωραία..Κι ο λογαριασμός;; Ποιος θα πληρώσει;; Ναι, ναι καταλαβαίνω, να μη χαλάσουμε την ατμόσφαιρα, να μη νοιώσουμε αμηχανία, κακό πράγμα, τέτοιες μέρες. Αλλά το γκαρσόνι έφερε το λογαριασμό, το χαρτάκι είναι εκεί, περιμένει. Κάποιος θα πληρώσει, ή καλύτερα κάποιος θα την πληρώσει. Κάποιος πρέπει να πληρώσει, αλλιώς δε φεύγουμε, θα μείνουμε να πλύνουμε τα πιάτα στα υπόγεια του χρονομάγαζου ή θα φάμε το ξύλο από τους μπράβους του Αη-Βασίλη, που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του.
Άντε λοιπόν, να πληρώσουμε. Πώς όμως;; Ρεφενέ;;; Και στο κάτω-κάτω να δούμε τι πήραμε ο καθένας, τι "έφαγε" ο καθένας από μας, εσύ έφαγες δυο βίλες, πέντε ταξίδια, τρία αμάξια, εγώ μια ολίγη από τζατζίκι, ο άλλος μια οκά βλήτα, ο παραδίπλα (αυτός που πηγαίνει στην τουαλέτα όταν είναι να πληρώσουμε) ούτε ξέρει τι έφαγε, πάντως φαίνεται σκασμένος. Άιντε να πληρώσουμε λοιπόν, βγάλτε ψιλά-χοντρά, ό,τι προαιρείσθε.
Και το λογαριασμό ποιος θα τον κρατήσει;; Ένα χαρτάκι μας έκοψαν για όλους. 11 εκατομύρια μαλάκες, ένα τιμολόγιο. Ποιος θα το πάρει για να δικαιολογήσει τα έξοδά του, τις δαπάνες, στην τελική, τη ζωή του;;; Διότι αυτό είναι! Μια απόδειξη. Μια απόδειξη ζωής. Ζήσαμε κύριε, μάλιστα, φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, στεναχωρεθήκαμε, μαλώσαμε, σκοτωθήκαμε. Να η απόδειξη!!
Τα γράφει όλα μέσα. Ένας χρόνος σε ένα χαρτάκι, από μπλοκάκι θεωρημένο της Εφορίας.
Η σούμα που λέγαμε παλιά. Το κακό με τις σούμες είναι ότι δε γίνονται κατά τη διάρκεια, αλλά πάντα στο τέλος. Οπότε, ξεχνάς καμμιά πατάτα, καμιά ρετσίνα, δεν μπαίνει στο άθροισμα. Δεν πειράζει ρε αδερφέ, για μια πατάτα θα μαλώσουμε, πληρώνεις άλλη φορά, του χρόνου!!!!!!! Στο τέλος, που κρίνεις και το γεύμα ενός έτους, η τελευταία εντύπωση είναι που καθορίζει την κριτική. Δηλαδή, το επιδόρπιο ή το χωνευτικό ανάλογα. Να μείνει η γλύκα, παιδί μου, τι;; με το ξινό λεμόνι θα κρίνουμε έναν ολόκληρο χρόνο;
Οπότε ας ξαναδούμε το χαρτάκι, μπας και μας χρεώσανε κάτι που δεν πήραμε, μήπως μας στρίμωξαν σε καμιά μουτζούρα και δεν καταλάβουμε τα γράμματα...Τι λέει εδώ;;;; Αα όχι, εγώ δεν πήρα αστακό, μπορεί να το είχα στο μυαλό μου, μπορεί και να το παρήγγειλα-ίσως φωναχτή σκέψη, αλλά σίγουρα δεν έφαγα, μάλλον με μπερδέψατε με άλλον. Αστακός;;; Α παπα, τεκμήριο! Για τέτοια είμαστε;;;!!!! Κι εδώ, τι γράφει;;;; Λουλούδια και γαρδένιες στην ορχήστρα;;; Όχι ρε παιδί μου, εμείς τέτοια πράματα παλιά τα κάναμε, τώρα ίσα ίσα λίγα χόρτα, να έτσι λίγα κληματόφυλλα είπαμε να πετάξουμε αντί για χαρτοπετσέτες, που κοστίζουν. Και φώναξέ μας και λίγο το Σεφ, γιατί νομίζω ότι απ΄την αρχή της χρονιάς του το είχα πει, να μη μου βάλει πολλά πικάντικα και μπαχάρια και κόκκινα πιπέρια, διότι στην επόμενη χρονιά θα τσούζει ο αποτέτοιος μου. Πώς θα τη βγάλω τώρα;;;

Λοιπόν, είπαμε, τα βάλαμε κάτω, τα μετρήσαμε, τα ζυγίσαμε, καλά φάγαμε, ό,τι φάγαμε, καλά ήπιαμε, ό,τι ήπιαμε, πληρώσαμε--όσοι πληρώσαμε---τώρα πρέπει να αποχαιρετιστούμε, να πάμε για αλλού. Άιντε να φιληθούμε, να αγκαλιαστούμε, μήπως και δεν ξαναβρεθούμε του χρόνου, γιατί συμβόλαιο κάναμε μήπως, κάθε χρόνο μαζί, δεν κατάλαβα. Άμα δε γουστάρουμε πάμε σε άλλο μαγαζί, μπορεί να μην καταλαβαίνουμε πολύ καλά το μενού, θα είναι γραμμένο στα ξένα μάλλον, κι όταν θα παραγγέλνουμε αρνάκι κοκκινιστό, θα μας φέρνουμε τάρανδο σχάρας, αλλά δεν πειράζει.
Άιντε ξαναμανα, αυτοί οι αποχαιρετισμοί δεν τελιώνουν ποτέ, θα μας εύρει ο νέος χρόνος στην πόρτα, δεν είναι σωστό.
Και η απόδειξη;;; Ααα ναι, σωστά η απόδειξη. Έλα μωρέ, ποιος τη χρειάζεται; Απόδειξη γραπτή θέλεις για το ότι έζησες ακόμα μια χρονιά, γέλασες, έκλαψες, χέστηκες από φόβο ακόμα μια χρονιά, σε δείρανε ακόμα μια χρονιά, σε έφτυσαν ακόμα μια χρονιά, σε πούλησαν ακόμα μια χρονιά;;;;
Άσ΄το καλύτερα. Πέταξε την απόδειξη καλύτερα.......
Εξ΄άλλου μας το είπαν και από την ΔΟΥ του Παραδείσου. Δε μετράνε πουθενά αυτές οι αποδείξεις, δεν εκπίπτουν στην εξομολόγηση και ούτε μειώνεις την τελική ποινή, το πρόστιμο. Καλύτερα κρύψε τις, κι ας ξεχαστούν τα χρόνια σαν τα χιόνια τα περσινά.
Κι ότι είπαμε αδερφέ μου, ψωμί κι αλάτι.
Νέος χρόνος, νέα πείνα, ίδια κουζίνα, ίδια, όλα ίδια, η λάντζα δικιά μας, πάντα και εις τον αιώνα τον άπαντα (λέμε τώρα, διότι τρεις είναι οι ώρες μας, τρεις και κάτι, με τα ψιλά)
Ας ζήσουμε τα ψιλά, λοιπόν, πάντα πεινασμένοι και σκασμένοι ταυτόχρονα.

καλή χρονιά, με υγεία και αγάπη, για τους γύρω μας, που πρέπει όμως να ξεκινάει όμως κι από μέσα μας

Γυρίζω

Rango returns.

Φεύγω

ΕΚΔΗΛΩΣΗ BOOKCROSSING

Πού μπορεί να συναντιέται το βιβλίο, η ανάγνωση, η πόλη και ο κόσμος της, το internet και το BookCrossing; Την απάντηση θα τη δώσεις εσύ, σε ένα πρωτότυπο κυνήγι θησαυρού με θέμα όλα τα παραπάνω και πρωταρχικό άξονα τη διαδικασία του BookCrossing. Σε μπερδέψαμε;

H ομάδα των BookCrossers Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του Ομίλου UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης ετοιμάζει ένα διαφορετικό Σάββατο στην πόλη. Στις 3 Δεκεμβρίου, από το μεσημέρι ως το απόγευμα, θα έχεις την ευκαιρία να πάρεις μέρος στο Κυνήγι του Ελεύθερου Βιβλίου και να διαγωνιστείς σε ένα παιχνίδι πόλης που η πορεία του θα ακολουθήσει την πορεία της καταγραφής και απελευθέρωσης ενός βιβλίου μέσω του BookCrossing.

Κρυμμένα βιβλία, περίεργοι αναγνώστες, γρίφοι, ιδιαίτερες δοκιμασίες για να πάρεις το επόμενο στοιχείο και 12 ομάδες που θα λάβουν μέρος σ’ ένα κυνήγι που θα εξελιχθεί από τη Λεωφόρο Νίκης έως την οδό Αγ. Δημητρίου και από το Βασιλικό Θέατρο ως το Σταθμό των τραίνων, θα καταλήξουν σ’ ένα μεγάλο πάρτι, μόλις βρεθεί ο θησαυρός, στο οποίο θα γίνει και η απονομή των δώρων στους νικητές!

Όσοι ενδιαφέρονται να λάβουν μέρος, μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στέλνοντας email στο kinigivivliou@gmail.com μέχρι την Κυριακή 27 Νοεμβρίου.

Φιλικά,

Η ομάδα BookCrossers Θεσσαλονίκης

Ο Όμιλος UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης

——————————————————————————————————————

Τι είναι το BookCrossing; Είναι η πρακτική του να αφήνεις ελεύθερο ένα βιβλίο που δεν θέλεις να μαζεύει σκόνη στη βιβλιοθήκη σου, με σκοπό να βρεθεί από ένα νέο αναγνώστη, να διαβαστεί και στη συνέχεια να αφεθεί ελεύθερο ξανά ώστε ο κύκλος του βιβλίου να συνεχιστεί.

Στοιχεία επικοινωνίας:

BookCrossers Θεσσαλονίκης, Άννα Δραγατσίκα,

email:dragatsika@hol.gr, κινητό: 6976225058

Όμιλος UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης, Μπάμπης Παπαϊωάννου,

email: info@unescoyouth.gr , κινητό: 6977328701