My GoD, δε λες τίποτα!

Προσοχή στους στίχοι...

Προσοχή στους στίχοι, ολίγον αναχρονιστικοί, αλλά δε βαριέσαι βρε αδερφέ, ας γίνομε και ημείς έναν ξάϊ ρετρό.

MY GOD
People what have you done:
locked Him in His golden cage.
Made Him bend to your religion
Him resurrected from the grave
from the grave.
He is the god of nothing
if that's all that you can see.
You are the god of everything
He's inside you and me.
So lean upon Him gently
and don't call on Him to save you
from your social graces
and the sins you used to waive.
The bloody Church of England
in chains of history
requests your earthly presence at
the vicarage for tea.
And the graven image you-know-who
with His plastic crucifix
he's got him fixed
confuses me as to who and where and why
as to how he gets his kicks.
Confessing to the endless sin
the endless whining sounds.
You'll be praying till next Thursday to
all the gods that you can count.

Πούλα τη ψυχή σου, έτσι κι αλλιώς δεν πιάνει πολλά......

Κάπου πρέπει να βάλεις τα όρια. Ωραίες οι επιθυμίες, τα τρομερά σχέδια σου και οι φοβερές φιλοδοξίες σου. Μέχρι ποιο σημείο όμως; Οι εξελικτικοί κοινωνιολόγοι (προφανώς και οι διαφημιστές) μιλάνε με σλόγκαν του στυλ: "Αν είχε όρια η ανθρώπινη φιλοδοξία, θα είμασταν ακόμα παρέα με τα ερπετά, σε κάποια σπηλιά" ή "Τίποτα δεν είναι αδύνατο" κτλ. Σωστό. Το ερώτημα, όμως ισχύει: Αντιλαμβάνεται ο καθένας το κόστος της επιλογής;

Ας πούμε ότι το αντιλαμβάνεσαι και το αποδέχεσαι. Θα τα θυσιάσεις όλα σε κάποιο βωμό κι ας μην πιστεύεις στις αρχαίες διαδικασίες. Υλικά (κορμί), άϋλα (νου και ψυχή) και τα ενδιάμεσα (??). Καλώς.

Η απώλειά τους όμως δεν είναι προσωρινή, ειδικά για τα άϋλα είναι ισόβια. Τα 'χασες, άδειασες. Και σου 'μεινε το αιώνιο τίποτα. "Τι είπε ρε ο μεγάλος"



Ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα της θυσίας, της προσφοράς. Βγάζεις την καρδιά σου και την αφήνεις στο έλεος των μαχαιριών, περιμένοντας το μπράβο. Ποιο μπράβο;; Πέταξες τα μαργαριτάρια σου στους χοίρους και περιμένεις κι ευχαριστώ; Αυτή η συναλλαγή δε διαθέτει ηθικό έρεισμα. Ξεπουλήθηκες, έδωσες, πήρες, τέλος.

Τέλος κυριολεκτικά.



ΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑΧΡΗΜΑ

Υ.Σ. Too proud to beg, too dumb to steal

Τα χλωρά και τα ξερά.....

Το δίκιο και ποιος το 'χει, ποιος το βρήκε και ποιος το 'χασε;;;

Κάποιοι έχουν την ευθύνη. Από τις εκάστοτε κομματαρχικές διοικήσεις των ΔΕΚΟ, τις άεργες ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων έως τους απλούς εργαζόμενους, που γλείψαν κατουρημένες ποδιές για να διοριστούν, όλοι (μας) παίζουμε ένα παιχνίδι με τους ανθρώπους που κρατούν κάποια ηνία εξουσίας και διαχείρισης-δημοσίου;-χρήματος. Μια συνουσία μυστική-αποδεκτή όμως απ' όλους-της διαφθοράς.

Το παιχνίδι κάποιες στιγμές χαλάει. Και κάποιος θα την πληρώσει. Ο πλέον αδύναμος κρίκος. Αυτός που έχει την ανάγκη. Αυτό αφορά είτε τις απεργίες των λειτουργημάτων-αστείο κι αυτό-είτε των ευρύτερων κοινωνικών αγαθών.

Είναι στη φύση. Τα χλωρά θα καούν με τα ξερά. Δε γίνεται αλλιώς. Όποιος θα ανακατευτεί με τα πίτουρα θα το φάει η κότα. Δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Για πλάκα βγαίνουν αληθινές όλες αυτές οι παροιμίες;;

Ποιος μπορεί να το παίξει αθώος, αμέτοχος στην κατρακύλα. Ο δημοτικός υπάλληλος που αφήνει να βρωμίσει απ' τα σκουπίδια μια γειτονιά με σχολεία για 7 μέρες βρίζει το ΔΕΗτζή που κατεβάζει το διακόπτη, ο οποίος θα βρίσει το γιατρό που δε θα είναι στη θέση του όταν απεργεί. Το ίδιο θα γίνει με τα ταμεία. Διάβασα μια δήλωση πρώην αντιπροέδρου ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, που μεταξύ άλλων "συμφωνεί προφανώς με την ενοποίηση των ταμείων, αλλά προς τα άνω!!! Καλό το ΙΚΑ (όταν με 10 μεροκάματα, μας δίνει ασφάλιση και περίθαλψη ενός έτους), αλλά όχι και να ενοποιηθούμε μαζί του". Έλεος. Ακόμα και το ΚΚΕ αντέδρασε!

Όλοι οι εργαζόμενοι του Δημοσίου είναι ίσοι, αλλά κάποιοι είναι περισσότεροι ίσοι απ' τους άλλους.

Η κουβέντα όμως δε σταματάει. Περιλαμβάνει τους εκδότες και δημοσιογράφους, που τα' καναν πλακάκια με το κυβερνητικό πρόγραμμα και προβοκάρουν όπως πολύ καλά γνωρίζουν, τρομοκρατώντας τα πρόβατα. Αυτά που βγαίνουν από το μαντρί, τα τρώει ο Τσίπρας.

Και επανερχόμαστε στο θέμα. Κάποιοι που φταιν θα τη γλυτώσουν, κάποιοι που δε φταιν θα την πληρώσουν και τέλος οι περισσότεροι που φταιν-δε φταιν θα αισθάνονται αδικημένοι, δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι. Αυτά για όσους ψιλοαντιλαμβάνονται, με βάση πάντα όσα γνωρίζουν. Βάλε τώρα με το νου σου, πόσα ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ, βάλε πόσοι από μας δεν έχουμε στοιχειώδη αντίληψη για να καταλάβουμε, βάλε την ενδογενή ψυχοσύνθεση του Έλληνα "παρτάκια" και έχεις το τέλειο ψηφοφορικό σώμα. Για να μην πω τον καταλληλότερο όχλο, πάσης Κρατικής διακυβέρνησης, που άγεται και φέρεται από τα ΜΜΕ-κυρίως, από τους εργατοπατέρες, τους γιαλαντζί θεωρητικούς σοσιαλιστές, τους απρόσωπους και ύπουλους κεφαλαιοκράτες, τους αυλικούς τους, τους υπόδουλους της εκάστοτε οικονομικής μαριονέτας.

Ο αγώνας δεν είναι ούτε για τη σύνταξη, ούτε για την υγεία, ούτε για την Παιδεία, ούτε για το πορτοφόλι. Είναι απλώς και μόνο για την αξιοπρέπεια του βίου.

Εν οίδα (και βάλε)

Υ.Σ. Ένας φίλος ζητά ξεκάθαρα σχόλια. Στη χώρα του θολού τοπίου, το φως στο τούνελ αχνοφαίνεται, δε φωτίζει. Ίσα-ίσα που μπερδεύει την όραση, όχι και να τη διορθώνει. Ελλάς ολέ-ολέ-ολέ!!

Έλεος.....

ΕΛΕΟΣ !!!!!!!

ΕΛΕΟΣ!!!!!

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Μ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ??

ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΠΟΣΕΣ ΖΩΕΣ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ?

ΕΚΕΙ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ?

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ.

Η ΕΒΡΑΪΚΗ ????????

(φωτο από press-gr.blogspot.com)

Έθνος ανάδελφον...

«'Eλληνες ενωθείτε εναντίον του κοινού εχθρού, εναντίον του μίσους, της διχόνοιας και της διαίρεσης, που είναι o ίδιος μας ο εαυτός» - Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ-

....Όμως αφού το παιχνίδι είναι για μας έτσι και αλλιώς χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους, είμαστε εμείς και εμείς, ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας.....

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Υπάρχει ένα ερώτημα, διαχρονικό και αναπάντητο (όσον αφορά το δικό μας έθνος). Μπορούμε να αποφύγουμε όλα αυτά που θα γίνουν για μας χωρίς εμάς;;;;

Προφανώς ο κόσμος δε γυρίζει γύρω μας. Ας πούμε κι ότι είμαστε της ρεαλιστικής σχολής. Ωραία! Είναι όμως τόσο δύσκολο να σταθείς στο ύψος κάποιων περιστάσεων. Η απάντηση είναι φυσικά ΝΑΙ.

Η ελευθερία, λέει κάποιος, είναι ευθύνη, γι'αυτό και όλοι τη φοβούνται.

Οι ευχές για ανάληψη ευθύνης και οι ευχές για ελεύθερη και περήφανη ζωή δε φτάνουν. Όλοι οι ραγιαδισμοί και όλες οι οσφυοκαμψίες κάποια στιγμή σε τσακίζουν. Χιλιάδες χρόνια αυτοακρωτηριασμού, αυτοεξευτελισμού και αυτοκτονιών δε δίδαξαν σε κανέναν τίποτα.

ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. Ούτε στον κάφρο που πετάει το σκουπίδι του έξω από το αυτοκίνητό του, ούτε στον ταξιτζή που κλέβει τον τουρίστα, ούτε στο γονιό που δε "μίλησε" ποτέ στο παιδί του, ούτε στο δάσκαλο που δε γνωρίζει τη στοιχειώδη ανάγνωση της Ιστορίας, ούτε στον κομματόδουλο ψηφοφόρο που ελπίζει στους άχρηστους, ούτε σε σένα, ούτε σε μένα.

Και συνεχίζεις να μένεις με την απορία;

"Μα δεν μπορώ να αλλάξω κάτι" (Παρένθεση κυριολεκτική: "Πάρε τη ζωή στα δυό σου χέρια, τις γροθιές σου χτύπα στα μαχαίρια, θα 'φευγαν τα σύννεφα φαντάσου, αν κουνούσες λίγο τα φτερά σου"). Ακόμα και στο χορό του Ζαλόγγου, μπορείς να εξαφανιστείς, ως έθνος, με ψηλά το κεφάλι. Αλλά θα 'πρεπε να σου 'χε μείνει και η τσίπα, η ντροπή. Σε αρχαιότερες μέρες, το να σε αποκαλέσει κάποιος "αναίσχυντο" ήταν θανάσιμη προσβολή. Τώρα που φαίνεται ότι χάνουμε την μπάλα, κρατάς το στοιχειώδες, την τσίπα σου, την αιδώ σου και βουτάμε όλοι μαζί, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, για την Ηρωϊκή Έξοδο. Όλοι τα σκατώσαμε, όλοι πατώσαμε.

Η Κούβα φαίνεται να άντεξε μόνη της κάμποσο, λένε, εξαιτίας της συσπείρωσης των ανθρώπων της. Η Παιδεία τους μάλλον τους διατήρησε σε μια ψευδαίσθηση αλληλεγγύης. Εμείς ούτε αυτήν την ψευδαίσθηση δεν αξίζαμε μάλλον. Αιώνες χωρίς Παιδεία, μας μεταμορφώσαν από "εκκλησία του δήμου" σε όχλο.

Και είναι γνωστό ότι μια κοινωνία διαφέρει από τον όχλο όσο διαφέρει ένα "μπράβο" από ένα "γιούχα".

ΓΙΟΥΧΑ ΕΛΛΗΝΕΣ και αντίο, μάλλον οριστικά.

Ένα σχέδιο ολοκληρώνεται....

Μάλλον οι δύο τελευταίοι αιώνες που πέρασαν ξεχάστηκαν τελείως.

Από την προσπάθεια του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας "κατά τα συμφέροντα" των άλλων αυτοκρατοριών, περάσαμε στις απελευθερώσεις διαφόρων εθνών, σχηματισμούς νέων κρατών (π.χ.Τουρκία) και προφανώς δημιουργία προτεκτοράτων με ψευδοσυνειδήσεις.

Στο βάθος πάντα υπήρχε ένα σχέδιο, που θα εξυπηρετούσε την εκάστοτε πλανηταρχική ομάδα.

Η ιστορία πάντα γραφόταν από τους νικητές-γι'αυτό και δεν έχουμε όλα τα δεδομένα που αποκρύφτηκαν. Παρ' όλα αυτά δεν απαγορεύεται σε κανέναν να τη διαβάζει, έστω αυτήν την ακρωτηριασμένη ιστορία και να την ερμηνεύει με τη δική του κοινή, απλή, ανθρώπινη λογική. Οι λαοί που συνειδητά μένουν στην αμάθεια, στον αναλφαβητισμό, στην άγνοια είναι ο πιο εύκολος στόχος για χειραγώγηση. Αν και βαθειά στο ένστικτό του, ο καθένας μπορεί να ζει φυσιολογικότατα την καθημερινότητα του με τον "αντίπαλό" του (το θρησκευτικό, το φυλετικό, τον εθνικό κτλ), είναι το εύκολο φύτεμα του μίσους στον αμόρφωτο που του αλλάζει όλη την πορεία. Εκεί, σ'αυτόν τον απαίδευτο, ανιστόρητο, εξαρτημένο, κακομοίρη άνθρωπο βρίσκει το καλύτερο έδαφος η προπαγάνδα.

Τα Βαλκάνια ήταν πάντα ένα πεδίο καλής εφαρμογής της πολωτικής προπαγάνδας του "διαίρει και βασίλευε". Άλλοι θα σφαχτούν, άλλοι θα μείνουν με καθαρά χέρια. Στέλνω εγώ τα όπλα μου 1000 χιλ μακριά, αλληλοσκοτώνονται τα κορόϊδα. Παλιά ήταν οι χαλασμένες ιταλικές καραμπίνες, με τις οποίες πολέμησαν οι Έλληνες φαντάροι στη Μικρά Ασία, πρόσφατα είναι τα καλάσνικοφ των ουτσεκάδων και το απεμπλουτισμένο ουράνιο-που εξαιτίας του θα πάθω καρκίνο στα 35. Σκουπιδαριό-Η βαλκανική Χερσόνησος.

Ο πρόσφατος αιώνας ξεκίνησε με τον Σερραίο οπλαρχηγό, που μιλούσε σλάβικα, αλλά σκοτωνόταν με το Βούλγαρο κομιτατζή για το δικαίωμά του στην Ελληνική συνείδηση-όπως την αντιλαμβανόταν-εν μέσω Οθωμανών αφεντικών. Προχώρησε με αχταρμά συμμαχιών-λυκοφιλιών-εχθροπραξιών, γνωστό και ως Βαλκανικοί Πόλεμοι. Έληξαν όπως έληξαν με επιδιαιτησίες και συμφωνίες πάντα των Μεγάλων Δυνάμεων, φούντωσε και ο Α' Παγκόσμιος, ήρθε κι έδεσε. Βασιλείες, λαϊκές δημοκρατίες, εθνικιστικά συμφέροντα, εναλλαγές στην εξουσία ανθρώπων που δε συμπόνεσαν ποτέ κανένα, πόσο μάλλον το γείτονα. Αυτά σε όλες τις χώρες της περιοχής. Δεξιά, αριστερά, βόρεια, νότια. Και το μίσος καλά ριζώνεται.

Προσφυγιές, θανατικά, γενικοί ξεσηκωμοί μεσοπολεμικά και ξανά μανά Β' Παγκόσμιος. Κάτι αρχίζει να έρχεται στη συλλογική μνήμη. Κάποιος θα θυμάται τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο-πως στεκόταν απέναντι στα δύο μπλοκ-στα "κομμουνιστικά δήθεν" καθεστώτα Βουλγαρίας-Ρουμανίας-Αλβανίας, αλλά και στα δικά μας χάλια. Φτάσαμε όμως τσάτρα πάτρα σ'αυτό το σημείο-ορόσημο, τη διάλυση του ενός πόλου. Οι ασκοί του Αιόλου. Αποσύνθεση, Re-zeroing. Μετέωροι άνθρωποι, πεινασμένοι, ξεκίνησαν πάλι από την αρχή, έτοιμοι να ξεσκίσουν τις σάρκες του διπλανού. Κι αυτό κάναν.

Μέσα όμως στο αιματηρό και διχαστικό πεδίο, η ανάγκη επαναπροσδιορισμού κάθε λαού περνάει από την εύκολη λύση της εθνικής συνείδησης και της χειραγώγησής της. Ο Βούλγαρος, ο Αλβανός, ο Ρουμάνος, ο Σκοπιανός προσπάθησε σε ένα χαοτικό κλίμα να πειστεί ότι το σχέδιο του ΕυρωΑμερικανού ήταν ό,τι το καλύτερο γι'αυτόν. Πίστεψε ότι ο γκαϊλές του κάθε άσχετου που παρακολουθεί από την TV, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για το που βρίσκεται η χώρα του, αφορούσε το αν αυτός ήταν Μακεδόνας ή Σλάβος ή Τσάμης ή ΒορειοΗπειρώτης ή Πομάκος ή ΡουμανόΒλαχος ή ή ή ή (θα μπορούσα να γράψω καμιά 3οαριά ακόμα). Πίστεψε τον κάθε Μέττερνιχ να υπόσχεται χείρα βοηθείας.

Άντε να δεχτώ ότι σε ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ οι μαυραγορίτες, οι οπορτουνιστές, οι πολιτικάντηδες, που χάρηκαν με την αναμπουμπούλα, ποσώς νιάστηκαν για έθνη, κράτη, λαούς, απόψεις και ιστορικές αλήθειες. Οι υπόλοιποι όμως; Οι υπόλοιποι εμείς, που όπως θέλουμε να μας φωνάζουν Γιώργο, Γκιόργκι, Οσμάν ή Ζόραν, θα θέλαμε να έχουμε και μια άλλη ταυτότητα που θα λέει Έλληνας από τη Μακεδονία, Βούλγαρος από τα Καρπάθια, Σέρβος από τη Βοϊβοντίνα. Πως αντιδράσαμε; Τους ανοίξαμε την πόρτα, όπως πάντα.

Βομβάρδιζαν λοιπόν την περιοχή, σαν να χτυπούσαν το χέρι μας με το χάρακα του δασκάλου. Πολιτικοί αλλά και οι λαοί τους, που μας βλέπουν όλους-Αλβανούς, Έλληνες, Κροάτες, Βούλγαρους κτλ- σαν ένα, θέλουν να ξεμπερδεύουν αφήνοντας τα μπερδεμένα. Το είχαν πει κιόλας: "η πίσω αυλή της Ευρώπης"

Το αστείο είναι ότι κάποιοι αφελείς πίστεψαν ότι με το διαμελισμό (ποιος άραγε δεν ανατριχιάζει στο κυριολεκτικό της λέξης) της Γιουγκοσλαβίας θα τελείωνε το πράμα. Και η αλήθεια είναι ότι το σχέδιο σιγά-σιγά ολοκληρώνεται.

Κάποιος επιστήμονας σε πολιτικό debate το 1998 σε κάποια χώρα της Δύσης είχε πει ότι η παγκόσμια κοινότητα (βλ. κροκόδειλος)

δε θέλει τον καρκίνο αυστηρά ιάσιμη νόσο αλλά "ελεγχόμενα" ιάσιμη, ώστε να μπορεί να χειρίζεται και τον παγκόσμιο πληθυσμό και το οικονομικό τμήμα της Υγείας. Το ίδιο γίνεται και στις "ΕΥΚΟΛΑ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΙΜΕΣ-ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ ΙΑΣΙΜΕΣ" περιοχές της Γης. Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Λατινική Αμερική, Κεντρική Αφρική.

Εμείς απλώς βρισκόμαστε εδώ. Τώρα είναι το Κόσοβο, μετά η "Μεγάλη Αλβανία", πιο μετά η Δυτική Θράκη, θα σπρώξει και η Βουλγαρία, όποιος μπορεί να φάει το χέρι που τον ταϊζει το

τρώει. (του κτηνιάτρου ήταν το χέρι, αλλά πες το στον κροκόδειλο.....)

Κάθησε και δες το σχέδιο.