Carl Jung Synchronizität

 Bis du dem Unbewussten bewusst wirst, 

wird es dein Leben steuern und du wirst es Schicksal nennen . 

Mehr dazu darf man nicht sagen, sonst explodiert der Moment. Synchron!

Δος μοι τούτον τον ξένον

 Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας

και το καταπέτασμα του ναού διαρραγέν

τω του Σωτήρος θανάτω, ο Ιωσήφ θεασάμενος

προσήλθε των Πιλάτω και καθικετεύει λέγων:

«Δος μοι τούτον τον ξένον,

Τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσω.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ον ομόφυλοι, μισούντες θανατούσιν ως ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου τον ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

όστις οίδε ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

Ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ον η μήτηρ ορώσα νεκρωθέντα εβόα:

Ω Υιέ και Θεέ μου, ει και τα σπλάχνα τριτρώσκομαι

και καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορώσα

αλλά τη ση αναστάσει θαρρούσα μεγαλύνω».

Και τούτοις τοις λόγοις δυσωπών τον Πιλάτον

ο ευσχήμων λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα,

ο και φόβω εν σινδόνι ενειλήσας και σμύρνη,

κατέθετο εν τάφω τον παρέχοντα πάσι

ζωήν αιώνοιν και το μέγα έλεος.

Πρέπει να πάω στο Άγιο όρος. Πρέπει να βρω τον πατέρα Ανανία. Πρέπει να μου μιλήσουν. Πρέπει να πάρω πίσω τούτον τον ξένον.

Ένα λάθος

 Learning by doing mistakes. Λένε. 

Errare humanum est. Είπαν. 

Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου. Οι δικοί μας το έγραψαν αυτό.

Η λέξη είναι από μόνη της ...ένα λάθος.  Ενώ πηγάζει από το ρήμα λανθάνω, κάπου έκανε λάθος κι έχασε το νι.  

Το λανθάνω βέβαια σημαίνει παραμένω κρυμμένος, δε γίνομαι αντιληπτός, όπως η λανθάνουσα αρρώστια (στα αγγλικά latent, στα γερμανικά latente) ή λανθάνουσα μνήμη (cache memory).

Άσε με να κανω λάθος.  Όχι λάθη, μόνο λάθη. 

Mea culpa. Ουδείς αλάνθαστος.

Ο Οσσο, ο γκουρού που μύησε το Ρασούλη στη βουδιστική κοσμογονία, κατά κόσμον Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς του είχε πει:

"δεν υπάρχει κάτι σαν την αμαρτία. Μόνο λάθη, σφάλματα. Δεν υπάρχει καταδίκη. Το λάθος μπορείς να το διορθώσεις. Είναι απλό." 

Apropos σφάλματα.

Σφάλλω: κάνω κάποιον να πέσει, ρίχνω κάτι. Αλλά και παραβιάζω τον ηθικό κανόνα.

Ένα σφάλμα έκανα, πρέπει να το ξεχάσεις. Ένα μόνο; 

Ποιος είναι ο ασφαλής; Εσφαλλες κύριε; Θα πληρώσεις! 

Και το πληρώνω, εδώ και χρόνια. Πέντε για την ακρίβεια. Μα μπορείς να το διορθώσεις, είπε ο Όσσο, είναι απλό. Λέει ο γκουρού. 

Το λάθος βέβαια είναι ζωντανός οργανισμός, αναπνέει, βρυχάται, ξυπνά και κοιμάται, μεγαλώνει, βγάζει πλοκάμια, γεννοβολά κι άλλα λαθάκια, μικρά μικρά, αλλά μεγαλώνουν κι αυτά. Πού όταν τα βλέπεις, δε σου μοιάζουν για λάθη! Δεν μπορεί, λες. Όχι και λάθη! Βαθειά όλοι το ξέρουν και το βλέπουν. Το ερμηνεύουν απλώς ως μη -λάθος ή ως δικαίωμα στο κάπως-λάθος. Ίσως, λένε οι αισιόδοξοι, να κάνω δύο λάθη, ώστε να ισοφαρίσουν το ένα το άλλο και να γίνουν Πάτσι. Όπως τα δύο αρνητικά που μας κάνουν ένα θετικό!

Λάθος! Μέγα Σφάλμα! Ή λατινικά (που έκοψαν το σίγμα από μπρος!) Fallo, fallere, στα νεοιταλικα falso (φάλτσο, που το πήραμε ως αντιδάνειο). Οι Γερμανοί το λένε falsch!!!

Ενός κακού (λάθους) μύρια έπονται. Φαινόμενο καταρράκτης, ντόμινο! Μας πήρε η μπάλα. Το παν είναι να μην κάνεις το πρώτο λάθος, μετά ξεφεύγει και δεν γυρίζει πίσω. Στο σκάκι η λάθος κίνηση θα σου στοιχίσει όλη την παρτίδα, αν ο άλλος δε σε συγχωρήσει ή είναι απρόσεκτος. Δεν την παίρνεις πίσω αυτήν την κίνηση. Το 'πιασες το ξύλο, πιες τουσέ, πιες ζουέ. Τι να κάνουμε τώρα; Ας πρόσεχες!

Είπαμε, τα λάθη πληρώνονται. Και φαίνονται, δεν τα κρύβει και δεν τα ξεπλένει τίποτα. Και μετά τη διάπραξη του λάθους, έρχεται αυτό το "να το διορθώσω, να το ξαναφτιάξω πάλι, να γίνει όπως πριν". Λάθος στο λάθος, δηλαδή. Για να γίνει θετικό. Η πληγή που πας να επουλώσεις. Το κόκκαλο που έσπασε. Και μετά μένει η ουλή, ο πώρος. Να πονάει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός. Να σου θυμίζει το ανώφελο της προσπάθειας. Το κρίμα κρίνεται κι ο αίτιος ευθύνεται. 

Παρασύρθηκε. Τον παρέσυρε το ρέμα. Δεν ήξερε (ήξερε και παραήξερε δηλαδή!), δε ρώταγε; Βιάστηκε. Και σκόνταψε. Σηκώθηκε, σκούπισε τα αίματα, τίναξε τη σκόνη. Μέγα σφάλμα, είπε. Και συνέχισε. 

Να κάνει λάθη. 

Καλέ μου Μουσαφίρη, πόση πίκρα!

 Δεν είμαι δα κι ο καλύτερος άνθρωπος, αλλά μ'αρέσει να το φαντασιώνομαι! 

".... γιατί μου έχουν κάνει τη ζωή μου μια μιζέρια, γαμω το στανιό μου....."

Μ'αυτό το παράπονο θα φύγω! Έφταιγα, δεν έφταιγα.

Mit gutem Beispiel voran. Anständig bleiben.

 Tun. Nichtstun. Alles auf sich zukommen lassen. Sich entscheiden. Keine Entscheidung treffen zu können. Unentschieden. 

Eigene Faulheit rechtfertigen. Passiv. Passiv-aggressiv. Trägheitsgesetz. Beweglich und flexibel.

Unbeweglich, gefesselt. Stillgestanden.

Verkommen. Entgeistert. Alles eine Erziehungssache. Die Naivität. Hans im Glück.

Tod. Ich sterbe. Alle sterben. "Meine Familie ist am Himmel". Geht's nur um das Vermächtnis?  Davor, danach. Das Inzwischen. Hat er anständig gelebt?

Das gute Beispiel. Das schlechte Beispiel. Du redest so oft von Generationen, du bist vorbei. War nur Pech?

Recht, unrecht. Hier und da. Will er, will er nicht. Er versucht, er versucht immer und immer wieder. Es ändert sich ja nicht.

Die Kranken um sich, die Kranken und Unheilbaren. Die Spinner. Die Anstalt. 

Man hat noch viel zu sagen, man macht sich trotzdem mundtot, keine günstige Zeit für Beichten. 

Der Kummer nagt an ihm. Die Explosion, was ist denn mit ihm los? Das Augenlid flattert und zuckt dauerhaft. Er kennt sich mit Psychosomatik aus. 

Die dritte Person ermöglicht die Distanzierung, die Unschuld. "Es war tatsächlich jemand anderer"! Ich wohne woanders. Das Ganze hier rührt mich nicht mehr. 

Es wird bestimmt bald eine Lösung geben. Erlösung. Katharsis. Schlaf. Never-never Land. Die Natur findet stets den Weg.

Ich gähne schon. Und mir wird's langsam kalt, innerlich. Hauptsache heroischer Exodus! Mit gutem Beispiel voran, damit  irgendwelche Kinder von mir es nacheifern.

Reductio ad hominem. 

Όλα είναι τρύπες

Όλα είναι τρύπες. Μια τρύπα στο νερό, που λένε.

 Καθετί που κάνουμε. Καθετί που είμαστε, όλα τρύπες, κενό. Γύρω γύρω λίγη ουσία, αλλά στο κέντρο διάτρητοι!

Τρύπες έχουμε στη μνήμη, τρύπες στη γνώση μας, τρύπες στη συνείδηση, τρύπες στα μυαλά, τρύπες στην καρδιά.

Προσπαθούμε να γεμίσουμε τις τρύπες, έστω να τις καλύψουμε, με ο,τι βρίσκεται εύκαιρο.  Με επιφανειακές λύσεις, με πασαλείμματα.  Κάνουμε αυτό που μπορούμε, για να μη δουν οι άλλοι τις άδειες εσοχές μας. Θα βάλουμε αφρό και σιλικόνη, να φουσκώσουμε με ψευτιές, να δείξουμε "συμπαγείς". Άλλοι στην προσπάθεια τους, θα ανοίξουν μεγαλύτερες τρύπες. Λίγοι είναι αυτοί που θα παραδεχτούν το κενό που βρίσκεται μέσα τους. Ακόμα λιγότεροι αυτοί που θα αγαπήσουν την άδεια, τρύπια σα σουρωτηρι, ύπαρξη τους.

Στη φιλοσοφία και στα υπαρξιακά, δεν υπάρχει βέβαια τέτοιο πράγμα, όπως μια τρύπα ή το κενό. Στο χώρο (και στο χρόνο) δεν μπορεί να υπάρξει η κενότητα, φύσει αδύνατο. Όπως και η σιωπή αποτελεί από μόνη της ήχο, τρόπο τινά, έτσι και μια τρύπα του μυαλού, περιέχει.....κάτι!! Η απουσία είναι πάντα μια διαφορετική παρουσία.

 

Σαν τα ελαττωματικά γονίδια ή τα ατελή ή και τα απόντα. Αφορούν παλαιότερες μορφές DNA γραφής, που αποσβέστηκαν με τον καιρό, επι-/ διορθώθηκαν. Απλά στις βιολογικές τρύπες, δε χρειάζεται να αντικατασταθεί και παραμένουν άδεια. Σα μια κύστη χωρίς περιεχόμενο, εκεί που αφαιρέθηκε ένας ιστός. 

Όπως όμως προείπα η φύση απεχθάνεται το κενό, που λέει και το λατινικό ρητό. Κι ως γνωστόν η φύσις μηδέν ατελές ποιεί μήτε μάτην, τάδε έφη Αριστοτέλης. Οπότε τι είναι αυτές οι τρύπες; Μη-ύλη; Παράλληλη - μη ορατή- εικόνα; Αυτό το κάτι, που υπήρχε πριν, αλλά βρέθηκε σε άλλο χωροχρονικό σύμπλεγμα, δίνοντας την ιδέα της τρύπας, αλλά ουσιαστικά .... είναι; Παραειναι εύκολη και παράλογα εύλογη λύση, υλικό πιθανόν για ταινίες και σειρές στο Νετφλιξ. Αλλά δε μας πάει παραπέρα.

Αν είναι όμως αλήθεια; τότε γιατί όλος αυτός ο κόπος; Γιατί να γεμίσουμε κάτι που είναι και υπάρχει; Γιατί να στεναχωριομαστε όταν αισθανόμαστε άδειοι, όταν ανακαλύπτουμε ότι η μνήμη μας είναι ουσιαστικά ένα ελβετικό τυρί, που οι τρύπες του μας κάνουν δυσλειτουργικούς και καθόλου"νόστιμους";

Γιατί απλά να μην τα αποδώσουμε όλα στη φύση και στη "σοφία" του Δημιουργού που σκέφτηκε αυτόν τον τρόπο, για να μας δείξει πόσο ατελείς είμαστε, στο πρώτο κι επιφανειακό επίπεδο;

Αν υποθέσουμε ότι οι τρύπες μας, τα κενά μας, οι άδειοι τόποι μας, που λέει κι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι η απόδειξη ότι κανείς δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μόνος του, κανείς δεν είναι όλον κι άπαν,

τότε τι πιο απλό να ενωθούν όλοι, να ενώσουμε σα να λέμε, να κολλήσουμε τις τρύπες μας, για να γίνουμε μια ενότητα και μια μονάδα, αδιάτρητη και συνεχής....

Το αποδεικνύει περίτρανα η κρίση με τον ιό. Ό,τι κάνει ο καθείς μόνος του, στο κόσμο και στο μέρος του, δεν μπορεί να κλείσει παρά μόνο μια δύο τρύπες. Για να μπούμε σε μια απυρόβλητη φάση, θα πρέπει να ενώσουμε τις τρύπες μας, τα κενά της ανοσίας μας κι αυτό που δεν καλύπτει ο ένας να το καλύπτει ο άλλος. Του Αφρικανού τα αντισώματα θα βοηθήσουν εκεί που του Ευρωπαίου αδυνατούν κι αμφίδρομα.

Δυστυχώς η φύση μας είναι εγωιστική, δεν μπορεί να ξεπεράσει το αντανακλαστικό της επιβίωσης, το "σώζων εαυτόν σωθητω".  Θα παραμείνουμε τρύπιες βάρκες στους ωκεανούς της αμνησίας και της αγνωσίας μας. Θα αδειάζουμε τα νερά στη θάλασσα αλλα θα εξακολουθούμε να βουλιάζουμε. Μια τρύπα στο νερό.  

Καλύτερα λοιπόν που γινόμαστε ανοϊκοί προς το τέλος της ζωής (μια τρύπα στη μνήμη που λέγαμε,) που τυφλωνόμαστε ή που κουφαινόμαστε, με κενά στις αισθήσεις, για να μην αισθανόμαστε αυτό που φοβόμαστε και ξέραμε από την αρχή.

 Ότι καλύψαμε για λίγο ένα κενό στο σύμπαν και ότι τώρα αποχωρούμε, δίνοντας πάλι στο κενό αυτό μια ευκαιρία να υπάρξει ξανά.

Ausreißer

 Was macht einen Ausreißer? Was ist damit überhaupt damit gemeint? In der Wissenschaft bedeutet einen Einzelwert, etwas das von den übrigen Werten, in auffälliger Weise abweicht. Eine Beobachtung, die von den übrigen Beobachtungen entfernt liegt.

In der normalen Sprache wäre ein Ausbrecher, ein Kind, das aus dem Haus weggelaufen ist. Völlig aufgeregt und gedankenlos. Ein Kind, das anders ist und wusste es nicht. Er muss sich davon machen, weil (wie in der Statistik) diejenigen, die mit dem Strom schwimmen, ihn ausschließen wollen.

Mir geht's darum, dass ich kein Ausreißer sein möchte, trotzdem stolpere immer auf solche.  Ich möchte immer "Go with the flow", mich nicht differenzieren. Und ich treffe immer wieder die abnormen Werte, lasse mich von denen mitreißen und assimilieren.

Bis zur Löschung. Wie bei der Klammerauflösung. Wir lösen uns gegenseitig auf. Und obwohl von zwei Negativen etwas Positives entstehen sollte, meine verdammten Ausreißer ziehen mich in die Unsichtbarkeit, d.h. war gar kein Negativer, war bloß der Outlier, der in die Masse zurück möchte. Zurück in die Herde.

Die Ausnahme hilft durch die Bestätigung der Regel. Ausnahmsweise.

Wir, die Ausreißer der Welt mögen keine Regeln, wir kommen mit anderen Ausreißern nicht aus. Wir sehen das Höllische in sie, es spiegelt wider.

Aber im Endeffekt ist es alles Statistik und wir sind nur Statisten. Die Statik des Systems. Solange das System nicht wackelt, nehmen wir die Rolle des Ausreißers in Kauf. The useful idiot, wie man sagt. Es muss irgendjemand sein.