Σαν το Σουρή δεν έχει......

 ΜΥΡΩΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (δικό του, αλλουνού, ποιος ξέρει;;) Συγνώμη κιόλας, αλλά ο αθυρόστομος είναι άλλος. Στην Ελλάδα, μπορείς να πεις τα πάντα, αρκεί να το έχει πει κάποιος άλλος πρώτα

Τίποτε δεν απόμεινε
στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου
και φαίνονται χεσμένα.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε
στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε,
σκατάδες στο τετράγωνο.

Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω,
σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό,
σκατά βρωμά κι ο κρίνος.

Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά,
και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό
προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ
και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ,
σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ
και στα σκατά θα πέσω.

Οταν πεθάνω χέστε με,
τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με
και πάλι ξαναφάτε

μα απ’ τα γέλια τα πολλά
κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ,
μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε,
σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο
μου πόνεσε ο κώλος!


Γεώργιος Σουρής. Μέγας, Διαχρονικός, Απόλυτα επιβεβαιωμένος στα χρόνια που ακολούθησαν.
Ο Πατέρας μου είχε μια ανθολογία έργων του, τον Ρωμηό, διαλόγους με το Φασουλή και κάτι άλλα σκόρπια. Την είχε στη βιβλιοθήκη, τέλη '70 κι εγώ την άνοιγα, τη σκάλιζα, (ήταν περίπου η περίοδος που άνοιγα στο λεξικό να βρω ωραίες και ενδιαφέρουσες λέξεις, "πούστης", "πουτάνα" κτλ). Μου άρεσε που έβριζε με έναν "αρχαίο" τρόπο, καθαρευουσιάνικο. Τότε μήπως καταλάβαινα το περιεχόμενο;;;; Πέρασαν χρόνια για να ξαναδιαβάσω Σουρή. Ο άνθρωπος δεν κρυβόταν από ξύλινα λόγια και ψεύτικα, στολισμένα σχήματα. Τα 'λεγε όπως τα αισθανόταν, όπως το λέει η ψυχή μας η ρωμαίϊκη.
.......Σκατά ο κόσμος όλος!!!!!!




Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.



Και για το τέλος............
 Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

Τι εστί απαισιοδοξία;

(Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου, εκ του Αμβρόσιου Μπηρς)
Απαισιοδοξία : Φιλοσοφία, στην οποία εξοκείλει αναγκαστικά κάθε άνθρωπος, όταν απογοητεύεται από την επικράτηση των κακοσουλούπωτων ελπίδων και των αποτρόπαιων χαμόγελων των αισιόδοξων.

Απαίσιο, έτσι;;;;;;

Βέβαια, αν πάμε και στον ορισμό της αισιοδοξίας, βλέπουμε τα εξής ωραία:

Αισιοδοξία: Θεωρία ή πεποίθηση σύμφωνα με την οποία: όλα είναι ωραία (συμπεριλαμβανομένων και των άσχημων), όλα είναι καλά (ιδίως τα κακά) κι όλα είναι σωστά, έτσι λάθος που είναι. Την υποστηρίζουν κυρίως οι συνηθισμένοι στις αναποδιές και αντιμετωπίζονται συνήθως με μια σαρκαστική απομίμηση χαμόγελου. Σαν τυφλή πίστη, δεν αντέχει το φως των αποδείξεων. Σαν διανοητική ασθένεια, δεν επιδέχεται άλλη θεραπεία από το θάνατο. Είναι κληρονομική, αλλά ευτυχώς όχι μεταδοτική.



Και όλοι εσείς οι αισιόδοξοι, που χαρήκατε αρχικά με τον πρώτο όρο, τώρα μπορείτε να πάρετε τα χαμόγελά σας και να κοιταχτείτε στον καθρέφτη. Η αναποδιά δε συνηθίζεται, απλά μουδιάζει το σημείο από τις κλωτσιές και φτιάχνει εκεί έναν κάλο............Όπως και το μυαλό!!!!

Το πείραμα του Wörgl

 Λίγα λόγια για τις οικονομικές συναλλαγές  (Το περιβόητο πείραμα του Wörgl στην Αυστρία)
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/11/worgl.html#.TrJp13JkDPw

http://en.wikipedia.org/wiki/W%C3%B6rgl

http://www.geokey.de/literatur/doc/neo.pdf (silvio gesell-Natural Economic order)
Παρα πολύ ενδιαφέρον δοκίμιο. Διαβάστε πώς αποτυπώνονται οικονομικοί όροι, διαχρονικοί και καταπιεστικοί.


Διαβάστε τι προτείνει ένας Konstantinos, user στον Infognomon
Στην περίπτωση μας, αφού απαγορεύεται η έκδοση χρήματος από το κράτος, μπορούμε να ιδρύσουμε μια διαπεριφερειακή - διαδημοτική τράπεζα που θα έχει μετόχους αναλογικά 50% - 50% τις περιφέρειες και τους δήμους της χώρας και 5μελές διοικητικό συμβούλιο τον εκάστοτε πρόεδρο της δημοκρατίας, τον εκάστοτε πρόεδρο του αρείου πάγου, έναν εκπρόσωπο των περιφερειών, έναν εκπρόσωπο των δήμων και τον πρόεδρο της τράπεζας ο οποίος θα είναι πρόσωπο κοινής αποδοχής. Επιπρόσθετα θα υπάρχει δικαίωμα βέτο του προέδρου της δημοκρατίας και θα απαγορεύεται να μπει η τράπεζα στο χρηματιστήριο. Το νέο νόμισμα θα έχει ισοτιμία 1:1 με το ευρώ και η χώρα θα παραμείνει στη ζώνη του ευρώ. Το νέο νόμισμα θα είναι μη μετατρέψιμο, μη αποταμιευτικό (με τόκο 0%) και θα χορηγείται από την τράπεζα με επιτόκιο 1% σταθερό για πάντα και μόνο σε φυσική μορφή όχι σε άυλη, αλλά μόνο για τους παρακάτω σκοπούς: Για περιφερειακά - δημοτικά έργα, για δημιουργία αγροτικών - κτηνοτροφικών - ιχθειοτροφικών επιχειρήσεων, για αγορά - κατασκευή πρώτης κατοικίας και για μισθούς υπαλλήλων περιφερειών - δήμων. Η φιλοσοφία του νομίσματος θα είναι να λειτουργεί σαν μέσον συναλλαγής και όχι σαν μέσον κερδοσκοπίας. Μόνος περιορισμός, για αποφυγή υπερτροφοδοσίας της αγοράς με χρήματα και κίνδυνο αυξήσεως των τιμών θα είναι να υπάρχει εξαρχής ένα 20ετές πρόγραμμα με ετήσια εκτύπωση προκαθορισμένου ποσού (π.χ 20 δις). 

Αν καθείστε και σκεφτείτε, με το απλό μυαλό ενός ενεργού οικονομικά πολίτη, όχι Τράπεζες Χρόνου και Υπηρεσιών θα σκεφτείτε, όχι λύσεις ουσίας, αλλά ολόκληρη την Ευρωζώνη μπορούμε να ανατρέψουμε ή να υπερκεράσουμε (εάν αφεθούμε με το γνωστό ελληνικό δαιμόνιο να ...μεγαλουργήσουμε!) Τι μόνο για κλέφτες μας έχουν;;;;;;;;;!!!!!!!!!

Sauve qui peut (la vie)

Every man for himself

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω

Jeder ist sich selbst der Nächste!

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, 
μόνο όταν μείνει μόνη,
βαρειά αρρωσταίνει.

Ο Έλληνας μόνος σαν θα μείνει,
με τον εαυτό του θα τα βάζει
και μόνος θα τα πίνει.

Κοιτάς εσύ, αλλού εγώ
δεν έχουμε κάτι κοινό,
ζούμε και οι δυό "έξω από δω".


Αν πρέπει αλλού να πας,
που μόνος μου το πάλεψα
θα με θυμάσαι, θα γελάς.

Σώσε τη ζωή σου,
αν πρέπει, αν το θες
είναι η μόνη και η δική σου.


Ο άλλος είναι μόνος,
κι αυτός έτσι θα λέει
όπως το δέρνει ο χρόνος.

Στο τέλος, κανείς δε σώζεται
μόνος αν προσπαθεί,
απλά ανεμοζώνεται.


Υ.Σ. Πήγα να κάνω χαϊκού, αλλά δε μου βγαίνει ο κανόνας των 5-7-5. Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς της στιγμής ήταν......

Ράμφος-γραφικός αλλά ομιλών ορθώς

Σίγουρα πολλοί μιλάνε στη χώρα αυτή. Μπούρδες οι περισσότερες, ή λόγια χωρίς νόημα ή λόγια που απευθύνονται σε ηλιθίους και ανθρώπους-χρυσόψαρα. Δε με πειράζει τόσο που ακούγονται τόσες πολλές μπούρδες, όσο ότι μέσα εκεί θα κρυφτούν και τίποτα σωστά λόγια και θα πάνε χαράμι. Θα μου πεις, τα λόγια είναι λόγια, δεν είναι πράξεις. Τα λες, σε λένε μπράβο, σε θαυμάζουν για το τρόπο που τα είπες, όντως έτσι είναι, συμφωνούν και μαζί σου, ωωω τι σπουδαίος φιλόσοφος, κτλ, κτλ, άντε και καμιά θέση στην Ακαδημία .....κι από δω παν και οι άλλοι! Στο γραφικό χρονοντούλαπο (ή σε καμιά εκπομπή της Φλέσσα) και είμαστε ΟΚ.
Ο Ράμφος δεν μου είναι αντιπαθής, συμφωνώ με τις εξηγήσεις που δίνει, με τις προτάσεις του, με τις θέσεις και τα τσιτάτα του. Είναι όμως αυτή η αναθεματισμένη εφαρμογή, αυτή η πράξη, που χωλαίνει. Όπως είχε πει και ο Σοπενάουερ, όταν το ρώτησαν γιατί δεν αυτοκτονεί κι ο ίδιος: "όταν κάποιος σας δείχνει το δρόμο, περιμένετε από αυτόν να σας οδηγήσει κι εκεί;;". Οι φιλόσοφοι καλοί, χρυσοί, άγιοι, ρήτορες, ωραίοι, στοχαστές, κτλ, κτλ. Εμείς χρειαζόμαστε όμως κάποιον ή κάποιους που θα οδηγήσουν, ταγούς θέλουμε όχι ταξιδιωτικούς οδηγούς, ή ακόμα χειρότερα κριτικούς.
Ο ήρωας(/ωες) μας λείπει, ο ηγέτης (ή οι ηγέτες), αυτοί που θα αναγκάσουν εμάς να τρέξουμε, να βγάλουμε τη μιζέρια από πάνω μας και να κάνουμε το αυτονόητο. Υπακοή στους Νόμους και στο Σύνταγμα, να αγαπήσουμε τη Χώρα, σα Χώρα, σαν Έθνος αδελφωμένο κι όχι ανάδελφο, σαν Κοινωνία με ίδιο στόχο=την αξιοπρέπεια της Πατρίδας και την Ευζωϊα των συνειδητοποιημένων πολιτών, κατά το δυνατόν και όχι εις βάρος του διπλανού, την άνοδο της Παιδείας και της Καλλιέργειας ενός Λαού, από τα γεννοφάσκια του μέχρι τα καθηγητικά έδρανα. Χρειαζόμαστε να ξαναγίνουμε (αν ήμασταν ποτέ) άνθρωποι Έλληνες, με το Ε κεφαλαίο, στοιχεία με ήθος και κουλτούρα, με ιδανικά και αρχές. Και ενώ είναι τόσο αστεία εύκολο όλο αυτό που ανέφερα παραπάνω, και μόνο που το ξαναδιαβάζω, μου μοιάζει τραγικά ανέφικτο και αδιανόητο.
Αν οι Ράμφοι της Χώρας μπορούν να βοηθήσουν (με τα λόγια) να γίνουμε αυτό το "..Ψάρια σε 15 ημέρες", μπράβο του και δώστε κι ένα Νόμπελ από μένα. Αλλά τα Κακοήθη Ράμφη της Χώρας είναι τέτοια, που δεν αρκούν μόνο λόγιοι και λόγια. Έπεα πτερόεντα. Δε φτάνει να κατανοήσω τι με κάνει κόπανο, πρέπει και να παλέψω να αλλάξω. Όπως ακριβώς, δε φτάνει να έχεις στόχους, πρέπει να ξέρεις και σημάδι!
Αλλά δε θέλω να αδικήσω κανέναν. Άλλη η δουλειά του Ράμφου, άλλη η δουλειά των ηρώων, των ηγετών, των ανθρώπων που κουβαλούν τις κοινωνίες σε πλάτες και μπαλκόνια. Άλλο ένας φιλόσοφος κι άλλο ένας ασκητής, άλλο ο πνευματικός κι άλλο ο αχθοφόρος, άλλο ο "εγώ σας τα'λεγα" κι άλλο ο "κάνε πρώτα και μετά ρώτα". Δεν μπορείς να τα βρεις όλα στο ίδιο πακέτο.

Υ.Σ. Άνθρωποι που να αγαπούν τη χώρα αυτή, άραγε δεν υπάρχουν;; Όλοι βγήκαν σε σύνταξη πια;;

 Από συνέντευξη του Στ. Ράμφου στον Αγγελιοφόρο, που πήρα από tvxs.gr
 ".......Ο Έλληνας είναι ιδιότυπα ατομιστής. Είναι ατομιστής χωρίς να είναι ώριμο άτομο. Εχει σημασία αυτό, διότι, αν ήταν ώριμο άτομο, θα ήταν λιγότερο ατομιστής, αφού θα λάμβανε υπόψη του και τους άλλους. Είναι ατομιστής, επειδή δεν καταλαβαίνει το δημόσιο συμφέρον και υπ’ αυτήν την έννοια του είναι εύκολο να βρομίσει ένα δρόμο αλλά το διαμέρισμά του να είναι πεντακάθαρο. Είναι ιδιότυπο στοιχείο, αλλά πολύ σημαντικό μέρος του προβλήματος που περνάμε..........
Δημ:Τελικά τα φάγαμε όλοι μαζί;
 Επ’ ουδενί. Για την ακρίβεια, εάν πάρουμε την υπόθεση από την πλευρά των ατόμων, άλλοι φάγανε πολλά, άλλοι λίγα, άλλοι καθόλου, άλλοι τα έπαιρναν και τα μοίραζαν κατά βούληση. Ως σύστημα, όμως, ευθυνόμαστε όλοι. Ως ατομικές συμπεριφορές, όχι.
......
Δημ: Εχετε πει ότι η νοοτροπία είναι το πρόβλημα στην Ελλάδα. Πώς θα αλλάξει;
 Η νοοτροπία χτίζεται αιώνες τώρα. Βραχυπροθέσμως η αλλαγή της νοοτροπίας μπορεί να γίνει μόνο με τον τρόπο που αλλάζει η νοοτροπία μας, όταν πηγαίνουμε στη Γερμανία ή στην Αμερική, όπου τηρούνται νόμοι. Αν εδώ -μετά το θαύμα- τηρούνται οι νόμοι, θα έχουμε τη βάση, την αφετηρία που θα επιτρέψει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για την παιδεία και για άλλα στοιχεία, τα οποία σε βάθος χρόνου μπορεί να λειτουργήσουν. Εμάς μας ενδιαφέρει το άμεσο και το άμεσο είναι η τήρηση των νόμων.

Δημ: Το ότι στην Ελλάδα είμαστε μεταξύ μας και γνωριζόμαστε καλά δεν είναι από μόνο του ένα πρόβλημα;
Αν τηρούνται οι νόμοι, τότε το ότι γνωριζόμαστε θα κάνει πιο θερμούς τους νόμους. Αν έχετε προσέξει, το χαρακτηριστικό ότι είμαστε μαζί διευκολύνει μια ανομία, η οποία με τη σειρά της διευκολύνεται από το γεγονός ότι πιστεύουμε πως η οικογένεια είναι ο συνεκτικός μας ιστός και όχι το κράτος. Αν τηρούνται οι νόμοι, σημαίνει πως η εμπιστοσύνη μεταφέρεται προς το κράτος, χωρίς να χάνει η οικογένεια την αξία και την τιμή της. Αλλά, πια, αναγνωρίζουμε το δημόσιο συμφέρον. Εμείς είμαστε έκνομοι, επειδή ακριβώς δε βάζουμε το δημόσιο συμφέρον πάνω από το οικογενειακό, το συντεχνιακό, το τοπικό. Εκεί δίνουμε την αναφορά μας. Ο νόμος είναι η πιο άμεση και υλική, έστω μηχανική, αναγνώριση του δημοσίου συμφέροντος.

Δημ: Ποιο είναι το πιο θετικό στοιχείο που μας συνδέει με το ηρωικό παρελθόν;
 Το δυνατό αίσθημα, στο οποίο αν καταφέρουμε να φυτέψουμε την κρίση του μυαλού τότε θα πάμε πολύ καλά. Ολο το πρόβλημα είναι ότι έχουμε αίσθημα χωρίς κρίση. Αυτό είναι το πάντρεμα που ζητούμε.

Δημ: Κάτι σαν φιλότιμο με κανόνες;
 Οι κανόνες του φιλότιμου είναι εσωτερικοί. Αν σε αυτούς προσθέσουμε εξωτερικούς κανόνες, τότε το φιλότιμο θα γίνει ευθύνη. Η διαφορά φιλότιμου και ευθύνης έγκειται στο γεγονός ότι στο φιλότιμο περιμένω να μου πεις «μπράβο» για να ικανοποιηθώ. Στην ευθύνη αναλαμβάνω το βάρος των αποφάσεων και των πράξεών μου πριν μου πεις μπράβο.

Έχω ωφουστιγμές....

Όταν μέσα μου σβήνουν οι σαρκασμοί, οι κυνικότητες και οι ειρωνείες, όταν δεν μπορώ άλλο με το δήθεν χιούμορ να αντιστέκομαι και να αντέχω, τότε είναι που βγαίνουν από τα (μαύρα;;) κατάβαθα μου οι ωφου--στιγμές. Είναι εκείνες οι στιγμές, που επειδή ζορίζομαι να μην ξεσπάσω σε κλάματα και άλλα ανθυγιεινά και μη-αντρικά σπορ, αρχίζω ξεφυσάω, σαν ατμομηχανή που καταφτάνει σε επαρχιακό σταθμό. Ωφου από δω, ουουουφφφφφ παραπέρα, ωωωωωωφ, σαν εκτόνωση μιας έντασης, μιας πίεσης τόσο βαθειάς κι εσωτερικής, που μήτε μπορεί να ειπωθεί, μήτε να γίνει αισθητή ούτε και κατανοητή. Ποιος μπορεί να ακούσει, ποιος να δώσει σημασία, ποιος να καταλάβει; Οπότε οι ωφου-στιγμές είναι πολύ μόνες, σκόρπιες σαν κόκκινα φύλλα στο χειμώνα. Δεν ακούγονται όταν πέφτουν, δεν μαζεύονται, είναι πεσμένες, τα έδωσαν όλα και ξόφλησαν. Μένουν όμως εκεί, αν δεν τις πάρει κανένας αέρας αισιοδοξίας και προσωρινής χαρμο-καταιγίδας. Κάθονται, λειώνουν και σε λειώνουν. Κι ενώ θα έπρεπε να ξαλαφρώνεις, εφόσον ελαττώσαν το βάρος του φέντρου κι εφόσον σαν χύτρα ταχύτητας, εκτόνωσαν την πίεσή σου, αυτές οι άτιμες οι στιγμές, σαν να εκδικούνται που τις διώχνεις και τις ξεφυσάς.
Σου θυμίζουν με αυτόν τον τρόπο, ότι τελικά τις χρειάζεσαι και ότι δεν μπορείς να τις ξεφορτωθείς έτσι εύκολα. Είναι αυτές που σε τρέφουν, όπως τα φύλλα που στην αρχή δίνουν από τον ήλιο την ενέργεια στο δέντρο, και μετά αφού πέσουν και γίνουν σαπίλα/χούμος/αποσύνθεση, πάλι θα θρέψουν το δέντρο με χυμούς της σήψης τους.
Έτσι κι αυτές, με τα ωφου τους και τα ξεφυσήματά τους, σου δίνουν τον αέρα, την εκπνοή, την ανάσα, σε ανασαίνουν, σαν μηχάνημα υποστήριξης σε ετοιμοθάνατο στην Εντατική. Υπάρχει κάτι αγαπησιάρικο σε αυτές τις ωφου-στιγμές, κάτι ζωντανό, που μπορείς να το αρπάξεις και να το αναστήσεις. Πως λέμε η μιζέρια θρέφει; Η απελπισία σε ξεκουνάει;; Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες;;;;
Και τότε, ακούγοντας αυτά τα χιλιοειπωμένα κλισέ, αυτές τις κενές μπουρδολογίες, είναι που ξαναλές, ουουουφφφφφφ, και ωωωωωωφφφφφφφ!!!!!!
Στιγμές είναι μόνο, αγάπησέ τες κι άσ'τες να πάρουν το δρόμο τους. Μέσα σου, πάλι ο κύκλος θα ξαναρχίσει. Τα φύλλα σου που σκόρπισες να κοιτάς και να θυμάσαι. Το νιτερέσο σου είναι με αυτά, κι όχι ενάντια σ'αυτά.

Τι καταλάβατε;;;;

Να, ορίστε, φαγωθήκατε, να πάμε στον καινούριο χρόνο και να μπούμε στο νέο έτος, και να προχωρήσουμε μπροστά και να δούμε το μέλλον με αισιοδοξία. Και ;;;; Τι καταλάβατε;;;; Εν τάξει, το φχαριστηθήκατε τώρα ;;;;;
Εγώ ξύπνησα σήμερα στις 4 πμ με τρελούς εφιάλτες, χτυπούσαν κάτι ρολόγια στο κεφάλι μου, οι λεπτοδείκτες συγκεκριμένα, δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ, καθόμουν και άκουγα το πραγματικό ρολόϊ να χτυπάει, λεπτό προς λεπτό, μετά πηγαίνοντας στο βενζινάδικο έμεινε το αμάξι, με έσπρωχναν κάτι Ινδοί (να είναι καλά οι άνθρωποι, με λυπήθηκαν "Το αμάξι ντεν είναι καλό, κύριε"), περπάτησα 2.5 χιλιόμετρα μες στο κρύο, έφτασα αργά στη δουλειά, μάλωσα εκεί, γύρισα με νεύρα, γενικά μου μπήκε καλά η χρονιά απ'ότι φαίνεται.
Και ξαναρωτάω. Τι κατάλαβε (όποιος κατάλαβε);; Θέλετε καινούριο χρόνο;; Βάψτε λίγο τον παλιό, συμμαζέψτε τον, κάντε λίγο ρετούς, ξάσπρισμα, φρεσκαρισματάκι, κι όλα καλά. Μου θέλατε καινούριο πράμα, μου θέλατε εγκαίνια, και σαμπάνιες και πυροτεχνήματα. Σας πείραζε το 11, πρέπει να φάτε και το 12. Ασ'το ρε το 11, που είναι και ατόφιος αριθμός, αδιαίρετος, δε σπάει. Το 12 έχει πολύ πράξη μέσα του, πολλαπλασιασμό, διαίρεση, θα μας βγάλει τα νούμερα από τη μύτη. Ασ'το το 11, το μπελά σου γυρεύεις με το 12;;;; Φοβού το 12 και φόρους φέρον. Εκατό ρόδια να 'σπαγα, δε νομίζω να το ξεστραβώσω το έτος. Στραβά μπήκε, στραβά θα πάει, το βλέπω εγώ.....
Το ερώτημα πάντως παραμένει: Εσείς τι καταλάβατε;;
Γιατί εγώ όσο περνάνε οι ώρες, καταλαβαίνω πολύ καλά ότι όλα μου είναι ακατανόητα, μέχρι να βγάζουν κάποιο νόημα.
Το νόημα όμως πρέπει να ξεκινάει από ένα νήμα (παρεπιμπτόντως έτσι λέγεται το βιβλίο που ξεκίνησα), που το ακολουθείς, με κόμπους ή χωρίς, και σε πάει όπου θέλει αυτό. Το νήμα του χρόνου που μόλις μπήκε, δε με φαίνεται πολύ σόι, ξεφτισμένο και γαριασμένο μοιάζει. Πόσο μακριά μπορεί να αντέξει;; Θα σπάσει και μαζί με αυτό κι εμείς μαζί....Οι Μάγια το είπαν αλλά εμείς εκεί, όχι, θέλουμε αλλαγή χρόνου, θέλουμε αντίστροφη μέτρηση, 10, 9, 8, κτλ κτλ, φέρτε μας το Νέο Έτος, να το πάρουμε σα το μίτο της Αριάδνης και να βγούμε από το Λαβύρινθο. Πού πάμε ωρέ κακομοίρρια, εκατομύρρια Έλληνάρια, ντουγρού στο Μινώταυρο;;;; Τρελαθήκατε τελείως;;;; Θυσία για τον εξευμενισμό των Άλλων;; Καθήστε τώρα, φάτε 2012 για κανα χρόνο, και μετά θα μου πείτε τι καταλάβατε. Τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, του χρόνου (ελπίζω) να είμαστε εδώ και να μου τα πείτε.....
Αχάριστοι, που σας πείραξε το 2011 και το διώξατε σαν το σκυλί, γέρικο και ψωριασμένο.
Τέλος πάντων, ίσως το μετανοιώσατε, αλλά δε θέλετε να το παραδεχτείτε, τέτοιοι είστε, ψηφίζετε Γιωργάκη και μετά το βρίζετε, αγοράζετε Καγιέν και μετά παραδίδετε τις πινακίδες, τρώτε ένα σκασμό γαλοπούλες και μετά ψάχνετε στα φαρμακεία, που απεργούν, για μααλόξ.
Ναι, καλά, ατώρα φα' το σκατόν Τάσο!
Λοιπόν, για να μην τα πολυλογούμε, το 2012 μπήκε, πάει και τελείωσε. Επιστροφή δεν έχει, η πόρτα έκλεισε, σφραγίστηκε, τα παράθυρα κλείσανε, τα κλιματιστικά δε δουλεύουν, εξαερισμός δεν υπάρχει. Μέχρι κάποιο διάστημα θα το αντέξουμε. Μετά που θα αρχίσει η βρώμα η τρελή, από τα ψοφίμια γύρω μας, όταν θα αρχίσει να τελειώνει και το οξυγόνο, θα σκάμε σαν τα ποντίκια, παστωμένες σαρδέλες σε ένα Έτος, που δε μας χωράει όλους ρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε;-τότε να σας δω!!!! Που θα ποδοπατιόμαστε ποιος θα ανέβει στο φωταγωγό, που η ποδαρίλα του ενός θα είναι η ανάσα του άλλου, που οι γέροι θα χτυπούν τα παιδάκια με τις περπατούρες, για να ανοίξουν χώρο, ενώ ταυτόχρονα οι γιοί τους θα τους κλείνουν το μηχάνημα του οξυγόνου, που πήραν τζάμπα από το ΙΚΑ. Και τότε, κάποιος, λίγο πριν ξεψυχήσει, λίγο πριν τα τινάξει, ίσως κάποιος από μας, κάποιος που θα είχε διαβάσει αυτό το post, τότε να πει: " Α ρε 2011, μια χαρά ήσουν και μεις σε διώξαμε, κουτσά στραβά μας χώραγες όλους, τι το θέλαμε το 2012, τι καταλάβαμε, καλά μας τα έλεγε ο oudenoidas!!!!!!"

Κι εγώ τότε, βγάζοντας το ένα του πόδι από το στόμα μου και ξεκαρφώνοντας το πόδι της περπατούρας της γιαγιάς του από τη σπλήνα μου, θα γυρίσω με βλέμμα γεμάτο περηφάνεια και καταξίωση και θα πω: " ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ ΕΓΩ, ΔΕ ΣΑΣ ΤΑ 'ΛΕΓΑ" και μετά θα κλείσω τα μάτια και το σώμα μου πρησμένο και μπλε από την ασφυξία, θα ξεκουραστεί για πάντα κάτω από τους χιλιάδες τόνους των Ελλήνων, που θα με έχουν λιώσει....................................................................


Πάνω-κάτω αυτός ήταν ο εφιάλτης που είδα χτες    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!